IV SA/Wa 737/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie utrzymało w mocy decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] stycznia 2020r. znak: [...] określającą [...] Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej, z siedzibą ul. [...],[...] za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., opłatę stałą w wysokości 2535 PLN za pobór wód podziemnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 17 sierpnia 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w [...] ") na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne") ustaliło, w formie informacji rocznej z dnia 17 sierpnia 2018 r., znak: [...] w stosunku do [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej ww opłatę stałą w wysokości 2535 PLN za pobór wód podziemnych. Opłata stała została ustalona w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone Ww Spółce przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] na pobór wód podziemnych. Powołana informacja roczna została doręczona syndykowi masy upadłościowej [...] Sp. z o.o. w dniu 27 sierpnia 2018 r. w oparciu o zapisy Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z wykazem osób posiadających licencję doradcy restrukturyzacyjnego zamieszczonym na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. W związku z brakiem wpłaty w terminie raty opłaty stałej za III i IV kwartał, w dniu 27 listopada 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] PGWWP wszczął postępowanie w sprawie określenia [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., o czym zawiadomił Syndyka. Odwołanie z dnia 21 stycznia 2020 r., (doręczone 24 stycznia 2020 r.) od powyższej decyzji wniósł syndyk masy upadłości [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Odwołujący podniósł, iż nie jest stroną w niniejszej sprawie, gdyż w 2018 roku, aktami notarialnymi przedstawionymi w kopiach, nastąpiła zmiana właściciela nieruchomości, na której posadowiona jest studnia a do której to studni przypisana jest decyzja wodnoprawna i opłaty z nią związane. Odnosząc się do powyższego organ rozpoznając odwołanie ustalił, że syndyk masy upadłościowej [...] Sp. z o.o. dokonał jedynie sprzedaży nieruchomości położonej w [...]. W obrocie prawnym pozostaje jednak nadal pozwolenie wodnoprawne, którego adresatem jest odwołujący, udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r., na pobór wód podziemnych z istniejącej studni zlokalizowanej na działce nr ew. [...], obręb [...] Miasto [...], ważne do 27 października 2030 r. Nie zostało ono ani zmienione ani wygaszone w 2018 roku, jak również nie doszło do przejęcia przez nabywcę nieruchomości praw i obowiązków z niego wynikających. Organ wskazał, iż kopie aktów notarialnych, o których mowa w odwołaniu, wskazują jedynie na sprzedaż prawa wieczystego użytkowania i nie wskazują na następstwo prawne nabywcy. Podniósł, iż w przypadku, gdy zakład przeniósł jedynie własność nieruchomości czy też prawo wieczystego użytkowania, na której zlokalizowane jest urządzenie wodnoprawne służące do korzystania z usługi wodnej objętej pozwoleniem ,wodnoprawnym, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że doszło do następstwa prawnego pomiędzy zakładem a podmiotem, który nabył tytuł prawny do nieruchomości. Ten ostatni podmiot nie wstąpił bowiem w ogół praw i obowiązków zakładu tub jego zorganizowanej części. Konsekwencją stwierdzenia, że nie doszło do przejścia na nabywcę nieruchomości, na której zlokalizowane jest urządzenie wodne, praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, jest natomiast obowiązek ponoszenia opłaty stałej przez adresata pozwolenia wodnoprawnego, mimo że w jego władaniu nie znajduje się już przedmiotowa nieruchomość. W tym zakresie przywołał stanowisku WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1992/18, w którym Sąd stwierdził: ""(...)że jeżeli pozwolenie wodnoprawne pozostaje w obrocie prawnym, to jego adresat obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za pobór wód objętych wydanympozwoleniem(...)". W ocenie organu, skoro, odwołujący posiadał wiedzę, że opłatę stałą w 2018r. ustalono na podstawie powołanego pozwolenia wodnoprawnego (Syndyk w odwołaniu wskazał, iż uiścił w 2018 r. dwie raty opłaty stałej za 2018 r. ustalonej w oparciu o powołane pozwolenie wodnoprawne) i nie chciał ponosić kolejnych rat opłaty stałej za 2018 r., mógł zrzec się tego pozwolenia w trybie art. 414 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego. Zgodnie z powyższym przepisem, inicjatywa w zakresie wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego znajduje się wyłącznie po stronie zakładu. W przypadku, gdy zakład nie zrzeknie się pozwolenia wodnoprawnego, organ nie ma możliwości wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego z urzędu. Zatem, wobec faktu, że [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej nie zrzekła się pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. na pobór wód podziemnych, w ilości 50 m3/h, zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego, nadal jest obowiązana do ponoszenia opłatę za wynikające z niego usługi wodne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył Syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o jej uchylenie, przyznanie przymiotu strony decyzji wodno-prawnej nabywcy, przyznanie przymiotu strony decyzji wodno-prawej nabywcy nieruchomości poprzez formalne przepisanie decyzji na nabywcę lub wydanie na jego rzecz nowej decyzji; alternatywnie o wygaszenie decyzji wodno-prawnej z braku następstwa prawnego i umorzenie postępowania w tym przedmiocie. W uzasadnieniu skargi powołano się na okoliczności wskazane w zawisłej przed tut. Sądem sprawie o sygn akt IV SA/Wa 3077/19 min., iż w dniu 20 września 2018 r. i 31 października 2018 r. syndyk dokonał sprzedaży nieruchomości, na której zlokalizowana jest studnia, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne udzielone ww decyzją Starosty [...] z [...] października 2010 r. Przedmiotem sprzedaży nie było przedsiębiorstwo ani jego zorganizowana część ale konkretna nieruchomość. Syndyk podkreślił, iż składał oświadczenia dotyczące sprzedaży nieruchomości i przejęcia przez nabywcę przedmiotowych praw, a nabywca od ich przejęcia się nie uchylał. Do skargi, w powyższej sprawie (IV SA/Wa 3077/19) strona załączyła szereg dokumentów na okoliczność prowadzonej korespondencji z organami, korespondencji z nabywcą i dowodu zapłaty 2 rat opłat za 2018 r. Skarżący w rozpoznawanej przez Sąd skardze ponownie podkreślił, iż stanowisko organu jest całkowicie błędne. Z datą sprzedaży i wydania nieruchomości nabywcy, decyzja winna przejść na nabywcę lub zostać wygaszona, z tego tylko powodu, że studnia pozostała na sprzedanej nieruchomości, a jedynym uprawnionym z decyzji może być właściciel (użytkownik) nieruchomości. Z całą pewnością od daty sprzedaży nie jest nim sprzedający, czyli syndyk. Stąd też Spółka [...] Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej uiściła faktycznie opłaty ale tylko za ten okres, do którego była właścicielką nieruchomości. Później, w jej ocenie, ten obowiązek ustał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że skarga syndyka nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w toku prowadzonego przez organ postępowania nie doszło do naruszenia żadnych przepisów postępowania, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jednocześnie Sąd podzielił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy i przyjął je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie. Również Sąd podzielił w całości ocenę organu dotyczącą obowiązku uiszczenia przez spółkę opłaty stałej. Organ I jak i II instancji szczegółowo uzasadnił swą ocenę w powyższym zakresie, przytaczając odpowiednie regulacje prawne, oraz odniósł się do przedstawionych przez syndyka zarzutów. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 271 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Strona, w złożonym odwołaniu podniosła, że w 2018 r. zbyła nieruchomość, na której zlokalizowana jest studia, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych z dnia 27 października 2010 r. na rzecz innego podmiotu, jak również, że strona nie korzysta już z przedmiotowego urządzenia wodnego. Organ prawidłowo jednak ustalił, że pozwolenie wodnoprawne z dnia 27 października 2010 r. na pobór wód podziemnych ze studni zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] Miasto [...], ważne do 27 października 2030 r. zostało udzielone przez Starostę [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. Przedmiotowe pozwolenie nie zostało zmienione ani wygaszone. Fakt sprzedaży nieruchomości, na której znajduje się urządzenie wodne, którego dotyczy wydane pozwolenie wodnoprawne, nie mógł stanowić o zasadności zarzutów syndyka, że to nie [...] sp. z o.o. powinna być adresatem decyzji o ustaleniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych na podstawie powoływanego powyżej pozwolenia, a nabywca nieruchomości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nabywca nieruchomości, na której zlokalizowana jest studnia, nie jest następcą prawnym zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, a więc nie mógł przejąć praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia w trybie art. 411 ustawy Prawo wodne. Z dokumentów złożonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego, jak również dołączonych do skargi oraz do tożsamej sprawy zawisłej przed tut. Sądem o sygn. akt IV SA/Wa 3077/19 wynika jednoznacznie, że aktem notarialnym została zbyta na rzecz nabywcy tylko nieruchomość, na której zlokalizowana jest studnia, a nie doszło do zbycia, bądź przejęcia całego mienia spółki pozostającej w upadłości likwidacyjnej. Powyższe zostało również potwierdzone w pismach syndyka. Z akt sprawy wynika również, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, pozwolenie wodnoprawne z [...] października 2010 r. nie zostało zmienione, cofnięte bądź wygaszone. Spółka [...] Sp. z o.o. cały czas pozostaje adresatem ważnego pozwolenia wodnoprawnego, będącego w obrocie prawnym. Wskazać w tym miejscu należy, że strona również nie zrzekła się formalnie przedmiotowego pozwolenia, co pozwoliłoby na wszczęcie postępowania i wydanie decyzji wygaszającej na podstawie art. 414 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji przedmiotowe pozwolenie nie zostało wygaszone, organ nie wszczął postępowania w tym przedmiocie ani na wniosek ani z urzędu. Fakt, że strona dokonała zapłaty tylko dwóch rat opłaty stałej za pobór wód podziemnych za 2018 r., a pozostałe opłaty o ile zostały dokonane to przez nabywcę nieruchomości, nie uzasadnia przyjęcia, że takowy wniosek w przedmiocie zrzeczenia się przedmiotowego pozwolenia został złożony właściwemu organowi. Ponadto, z akt sprawy wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do przeniesienia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego na rzecz innego podmiotu i nie została wydana decyzja na podstawie art. 411a ustawy Prawo wodne. Zgodnie z ust. 1. ww. przepisu, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, który wydał pozwolenie wodnoprawne, jest obowiązany, za zgodą strony, na której rzecz wydano pozwolenie wodnoprawne, do przeniesienia pozwolenia wodnoprawnego na rzecz innego podmiotu, jeżeli ten podmiot przyjmuje wszystkie warunki określone w tym pozwoleniu wodnoprawnym. Przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji (ust. 2.). Stronami postępowania o przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego są podmiot, na którego rzecz wydano pozwolenie wodnoprawne, oraz podmiot zainteresowany nabyciem praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia wodnoprawnego (ust. 3.). Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek podmiotu, na rzecz którego przenoszone jest pozwolenie wodnoprawne (ust. 4.). Niewątpliwie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że pozwolenie nie zostało przeniesione na nabywcę, a dopiero w toku przedmiotowego postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej, nabywca i zbywca podjęli działania zmierzające do zainicjowania postępowania w przedmiocie przeniesienia pozwolenia, na co wskazuje dokument dołączony do skargi - pismo nabywcy adresowane do skarżącej z dnia 10 września 2019 r., pismo organu do nabywcy z dnia 19 września 2019 r., pismo syndyka do organu z dnia 30 października 2019 r. W tym stanie rzeczy, organ prawidłowo uznał, że skarżąca jest zobowiązana do ponoszenia opłaty stałej za wskazany okres, zgodnie z art. 289 ustawy prawo wodne. Sąd orzekając w niniejszej sprawie, podziela pogląd organu, że jeżeli pozwolenie wodnoprawne pozostaje w obrocie prawnym, to jego adresat obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za pobór wód objętych wydanym pozwoleniem, niezależnie od tego czy faktycznie dochodzi do poboru wód podziemnych (tak też WSA w Warszawie w wyroku z 7 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/WA 1992/18 CBOSA). Podzielić należy stanowisko organu, że "opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do udostępnienia zasobów wody adresatowi pozwolenia w ilości określonej tym pozwoleniem. Z przepisu art. 271 ust. 2 Prawa wodnego wynika, że wielkości przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią składową wzoru służącego wyliczeniu opłaty stałej. Okoliczność, że adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego jest nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymuje się pozwoleniem wodnoprawnym będącym w obrocie prawnym. Fakt ten wpływa na obowiązek ponoszenia opłaty zmiennej oraz jej wysokości, nie zaś opłaty stałej, którą ustala się na podstawie pozwolenia wodnoprawnego". Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty skargi są bezzasadne, a w sprawie nie dostrzeżono innych uchybień uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.