II SA/Kr 1022/22

SENTENCJA Dnia 10 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2022 roku sprawy ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 czerwca 2022 roku znak: WS-VI.7536.1.10.2022.PB w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skargę oddala. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi T. spółka akcyjna z siedzibą w K. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 29 czerwca 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.10.2022.PB uchylająca decyzję Starosty Tarnowskiego z dnia 3 lutego 2022 roku, znak: GN.6852.2.27.2021.JI i orzekająca o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości należącej do pani B. W. położonej w S. , gm. S., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] o pow. 0,82 ha, dla której Sąd Rejonowy w T. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], przez zezwolenie spółce T. S.A. z siedzibą w K., [...] [...], na podwieszenie przewodów sieci napowietrznej niskiego napięcia typu AsXSn 4x95 mm2, mającego na celu poprawę warunków napięciowych przyłączonych odbiorców z uwagi na zasilanie ich obecnie wyeksploatowanymi przewodami typu AL-4x50 mm2 oraz o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji w części orzeczonej w pkt. 2 i 3 zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Wnioskiem z dnia 1 września 2021 r. Spółka T. S.A. Oddział w T., reprezentowana przez G. P., wystąpiła do Starosty Tarnowskiego z prośbą o "ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] obręb nr [...] w S. należącej do pani W. B., zam. ul. [...] pod [...] [...], [...]. Zajęcie powyższej nieruchomości, jest niezbędne na czas prowadzenia podwieszenia przewodu w osłonie izolowanej na istniejących słupach niskiego napięcia. Prace na działce nr [...] w S. będą polegały na podwieszeniu przewodu sieci napowietrznej niskiego napięcia typu AsXSn 4x95mm2, mającego na celu poprawę, warunków napięciowych przyłączonych odbiorców z uwagi na zasilanie ich obecnie wyeksploatowanymi przewodami typu AL-4x50mm2." Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa wyżej, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie ww. prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Ustawodawca w art. 124 ust. 1 u.g.n. nie sprecyzował formy przeprowadzenia rokowań. Zdaniem organu I instancji, spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako prawo wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, występuje wówczas, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się w wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W postępowaniu z art. 124 ust. 1 u.g.n. chodzi o zawarcie między stronami stosownej umowy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie zajęcia nieruchomości zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do zawarcia umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonanie tych prac (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 5 października 2006 r., sygn. I OSK 1307/05). Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, organ I instancji wskazał, że na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia 28.12.2020 r. ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość o numerze [...], położona w S. gm. S., należy do pani B. W.. Przedłożone dokumenty z przeprowadzonych rokowań bezsprzecznie wskazują, iż właścicielka nie wyraża zgody na podwieszenie przewodu sieci napowietrznej niskiego napięcia typu AsXSn 4x95mm2. Wniosek o czasowe zajęcie nieruchomości obejmuje wyłącznie częściowe ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] w obrębie pasa wydzielonego pod obsługę i realizację planowanej modernizacji istniejącej sieci energetycznej. Planowana modernizacja przeprowadzona będzie w zakresie pasa technologicznego o długości 45 m i szerokości 3m pod istniejącą siecią obejmuje swobodny dostęp do istniejącej stacji transformatorowej napowietrznej oraz istniejących słupów niskiego napięcia. Całość prac planowana jest do realizacji w ciągu 3 dni roboczych. Długość przewodu przeznaczonego do podwieszenia na terenie działki nr [...] wynosi 38 m, a średnica zewnętrzna przewodu wynosi 37mm. Szerokość pasa ochronnego będzie wynosiła 6 m, natomiast całkowita powierzchnia strefy bezpieczeństwa 222 m2. Planowana renowacja linii napowietrznej niskiego napięcia ma na celu poprawę bezpieczeństwa funkcjonowania sieci oraz umożliwia zapewnienie zwiększonych poborów mocy w okresach szczytowych, co jest zauważalną tendencją w ostatnich latach. Poprzez sukcesywną wymianę przewodów na izolowane typu AsXSn poprawia się pewność zasilania odbiorców zasilanych z istniejącej sieci, co przekłada się na bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzkiego. Konieczność stopniowej wymiany przewodów na sieciach napowietrznych podyktowana jest również zwiększającą się liczbą przyłączanych instalacji fotowoltaicznych, co wymusza odbiór generowanej energii, zapobiegając przegrzaniu instalacji i pożarom. Organ wskazał przy tym, że stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 993/14, w którym Sąd wskazał, iż w art. 6 pkt 2 u.g.n. "wyjaśniono, że celem publicznym jest budowa i utrzymanie m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z tego też powodu budowa przyłącza do sieci elektroenergetycznej umożliwiającej pobór odbiorcy końcowemu, stanowi realizację celu publicznego.", natomiast w myśl wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1007/12 " (...) w obecnie obowiązującym stanie prawnym również budowa przyłącza do sieci energii elektrycznej, umożliwiająca pobór odbiorcy końcowemu stanowi realizację celu publicznego. Niewątpliwie służy ona bowiem dystrybucji energii elektrycznej, a w konsekwencji zaspokojeniu potrzeb ludności. " Mając powyższe na uwadze zachodzą przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., bowiem nie uzyskano zgody od właścicielki nieruchomości na jej udostępnienie w celu realizacji inwestycji. Odszkodowanie za ewentualne szkody może być dochodzone w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Starostę, do którego stosowny wniosek może złożyć właściciel nieruchomości/ spadkobiercy właściciela nieruchomości po zakończeniu prac związanych z realizacją inwestycji. Jak wynika z treści ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Odszkodowanie przysługujące za szkody powstałe wskutek zdarzeń , o których mowa m.in. w art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu (art. 128 ust. 4 u.g.n.). Rozstrzygnięcie w tym zakresie mogą zapąi§\ tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Starostę wykonującego zadania z zapisu administracji rządowej, a nie w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła pani B. W., wskazując że rozstrzygnięcie zawarte w ww. decyzji jest niekorzystne i dlatego sprawa powinna zostać rozpatrzona jeszcze raz, tym razem przez organ drugiej instancji. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 czerwca 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.10.2022.PB uchylił decyzję Starosty Tarnowskiego z dnia 3 lutego 2022 roku, znak: GN.6852.2.27.2021.JI i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości należącej do pani B. W.. W uzasadnieniu do wydanej organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Z pisma złożonego przez pełnomocnika w imieniu spółki T. S.A. z siedzibą w K. z 16 sierpnia 2021 r. wynika, że spółka wniosła "o ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] obr. [...] w S. należącej do pani B. W.. Planowane prace mają polegać na podwieszeniu przewodu sieci napowietrznej niskiego napięcia typu AsXSn 4x95 mm2 i mają na celu poprawę warunków napięciowych przyłączonych odbiorców z uwagi zasilania ich obecnie wyeksploatowanymi przewodami typu AL-4x50 mm2, co uniemożliwia zachowanie właściwych parametrów dostarczanej energii elektrycznej oraz uniemożliwia zachowanie mocy przyłączeniowej do wartości wnioskowanej przez odbiorców. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań pomiędzy wnioskodawcą planującym inwestycję polegającą na realizacji na danej nieruchomości celu publicznego a właścicielem tej nieruchomości, należy mieć niewątpliwie na uwadze stanowisko, jakie prezentują w tej sprawie, w wydawanych przez siebie orzeczeniach, sądy administracyjne. Powszechnie bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. np. wyroki: NSA z 5 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1307/05 i z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 579/07, LEX nr 357505, wyrok WSA w Poznaniu z 7 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 381/09, LEX nr 574097; WSA w Krakowie z 26 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 635/10; WSA w Szczecinie z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1350/12; WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 731/12; WSA w Gliwicach z 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/G1 1352/12; WSA w Krakowie z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1644/14 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wniosku z 16 sierpnia 2021 r., w którym pełnomocnik inwestora, pan G. P., wystąpił o wydanie na podstawie art. 124 u.g.n. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...] w S. , załączono "protokół z rokowań" przeprowadzonych w okresie "od 1 lutego 2021 r. do lipca 2021 r.", sporządzony przez pełnomocnika spółki T. S.A. (k. a. organu I instancji nr [...]), który potwierdza przeprowadzenie rokowań z Panią B. W. - właścicielką działki nr [...] poł. w S. , gm. S.. W powyższym protokole pełnomocnik inwestora wskazał, że właścicielka przedmiotowej nieruchomości została poinformowana o planowanej na przedmiotowej nieruchomości inwestycji polegającej na: "podwieszeniu nowego przewodu niskiego napięcia typu AsXSn 4x95 mm2 na istniejącej sieci elektroenergetycznej od stacji transformatorowej [...] do słupa nr [...]". Z kolei w piśmie z 21 maja 2021 r. Pani B. W. oświadczyła, iż "nie wyraża zgody na podwieszenie przewodu i modernizacji stacji transformatorowej, oraz inne prace na działce nr [...], w celu realizacji budowy przyłącza elektroenergetycznego do stacji paliw w miejscowości S.". Niemniej z załączonego do wniosku pełnomocnictwa z 23 lipca 2019 r., udzielonego Panu G. P., wynika, że pełnomocnik został upoważniony m.in. do jednoosobowego działania w sprawach związanych z działalnością T. S.A. Oddział w T., w tym do reprezentowania mocodawcy i składania wszelkich oświadczeń woli dotyczących regulacji zasad i warunków korzystania przez spółkę z nieruchomości osób trzecich, w związku z prowadzeniem prac lub lokalizacją obecnych i przyszłych elementów sieci energetycznej, w tym wszelkich czynności prawnych dotyczących zawierania, zmiany, wykonywania i rozwiązywania umów i porozumień oraz reprezentacji w postępowaniach administracyjnych w tym zakresie, w szczególności prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto z zakresu ww. pełnomocnictwa wyłączone zostały czynności, których podjęcie mogłoby rodzić w skutkach powstanie jakichkolwiek zobowiązań o charakterze finansowym, z wyłączeniem administracyjnych lub skarbowych, będących opłatami i kosztami postępowania w sprawach powyższego pełnomocnictwa. Z powyższego wynika, że prowadząc rokowania z właścicielką przedmiotowej nieruchomości pełnomocnik spółki nie był umocowany do samodzielnego zaciągania w imieniu T. S.A. z siedzibą w K. zobowiązań finansowych obciążających spółkę. Organ zaznaczył przy tym, że jak wskazuje się w orzecznictwie: "Dla uznania, że rokowania się odbyły istotna jest ich formalna poprawność. Kwestia ta musi być przedmiotem oceny organów, gdyż stanowi element stanu faktycznego sprawy administracyjnej, wyznaczonego normami prawa materialnego. Przy czym ta ocena organów podlega już kontroli sądu administracyjnego. Tylko bowiem prawidłowa ocena poprawności formalnej rokowań pozwala uznać, że ta część stanu faktycznego rozpoznawanej przez organy sprawy została ustalona prawidłowo. Jeżeli rokowania od strony formalnej przebiegały nieprawidłowo, wówczas nie można uznać, że się odbyły, a w konsekwencji, że został spełniony jeden z podstawowych warunków rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Jednym z podstawowych wymogów formalnych rokowań jest należyta reprezentacja uczestniczących w nich stron (właściwe umocowanie osób reprezentujących strony). Rolą organów administracji jest zatem ocena jedynie tego, czy rokowania formalnie miały miejsce. Dla uznania, że rokowania się odbyły istotna jest ich formalna poprawność. Kwestia ta musi być przedmiotem oceny organów, gdyż stanowi element stanu faktycznego sprawy administracyjnej, wyznaczonego normami prawa materialnego. Przy czym ta ocena organów podlega już kontroli sądu administracyjnego. Tylko bowiem prawidłowa ocena poprawności formalnej rokowań pozwala uznać, że ta część stanu faktycznego rozpoznawanej przez organy sprawy została ustalona prawidłowo. Jeżeli rokowania od strony formalnej przebiegały nieprawidłowo, wówczas nie można uznać, że się odbyły, a w konsekwencji, że został spełniony jeden z podstawowych warunków rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Jednym z podstawowych wymogów formalnych rokowań jest należyta reprezentacja uczestniczących w nich stron (właściwe umocowanie osób reprezentujących strony). Przedmiotem rokowań jest ustalenie wszystkich istotnych elementów przyszłej umowy w zakresie dysponowania przez inwestora nieruchomością. Jednym z tych istotnych elementów jest niewątpliwie wysokość wynagrodzenia lub odszkodowania, które inwestor zobowiązuje się wypłacić właścicielowi nieruchomości. Jeżeli zatem w zamyśle docelowo rokowania mają lub mogą się zakończyć osiągnięciem porozumienia także w zakresie wysokości wynagrodzenia lub odszkodowania, a wynik tych negocjacji jest dla inwestora wiążący, to po jego stronie już w momencie osiągnięcia konsensusu powstaje zobowiązanie (dochodzi do zaciągnięcia zobowiązania). Z tych względów osoba lub osoby reprezentujące w toku rokowań inwestora winny legitymować się stosownym umocowaniem, to znaczy umocowaniem do zaciągania zobowiązań finansowych w imieniu mocodawcy. Brak umocowania do zaciągania zobowiązań finansowych, które z natury rzeczy stanowią istotę rokowań powoduje, że już skierowane do skarżącej zaproszenie do rokowań było formalnie wadliwe i nie mogło wywołać przewidzianych prawem skutków. W konsekwencji również dalsze czynności rokowań dokonywane przez te osoby były wadliwe. W efekcie - w ocenie Sądu - poprawne formalnie rokowania nie odbyły się. Nie została zatem spełniona jedna z trzech obligatoryjnych przesłanek do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n." (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Opolu z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 448/21). Podzielając przytoczone powyżej zapatrywania Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, określona w art. 124 ust. 3 u.g.n., co wykluczało nie tylko możliwość pozytywnego ustosunkowania się do wniosku inwestora, ale zasadniczo czyniło również zbędnym ocenę spełnienia kolejnych przesłanek, określonych art. 124 ust. 1 u.g.n. Ponadto wskazać należy, że organ I instancji wadliwie wskazał w sentencji zaskarżonej decyzji podmiot, któremu zezwolił na wykonanie prac budowlano-montażowych obejmujących prac związanych z podwieszeniem kabla energetycznego niskiego napięcia. Organ I instancji udzielił bowiem zezwolenia "T. S.A. Oddział w T.", który jest Oddziałem spółki i nie posiada osobowości prawnej, lecz działa w imieniu T. S.A. z siedzibą w K., ul. [...]. Stosownie do treści art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronami postępowania administracyjnego mogą być "osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej". Przywołany wyżej przepis enumeratywnie wymienia więc podmioty, które mogą być stronami postępowania administracyjnego. Oddział spółki kapitałowej prawa handlowego bezspornie nie mieści się w żadnej z tych kategorii. Oddział stanowi wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Tego rodzaju jednostka organizacyjna nie istnieje niezależnie od macierzystych osób prawnych i swą działalność gospodarczą prowadzi w jej imieniu i na rachunek osoby prawnej, której jest częścią. Oddział spółki nie stanowi samoistnego podmiotu prawa - jest on materialnie i organizacyjnie wyodrębnioną częścią działalności gospodarczej i nie może być samodzielnym podmiotem stosunku cywilno-prawnego, administracyjno-prawnego, ani też nie może nabywać we własnym imieniu praw ani zaciągać obowiązków. Żadna z regulacji prawnych nie przyznaje osobowości prawnej oddziałowi spółki. Nie posiada on zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skoro inwestor nie spełnił przesłanki określonej w art. 124 ust. 3 u.g.n., to nie było możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. W skardze wniesionej na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego spółka podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") - poprzez wydanie decyzji o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, mimo że zaistniały wszystkie przesłanki wydania decyzji pozytywnej dla inwestora (Skarżącego), tzn. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości w związku z realizowaną inwestycją; 2) art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. - poprzez niewłaściwą interpretację instytucji rokowań z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych i bezzasadne uznanie, że prowadzenie tychże rokowań rodzi w skutkach powstanie zobowiązań o charakterze finansowym, mimo że jest to jedynie element formalny (przygotowawczy) niezwiązany z zawarciem danej umowy cywilnoprawnej; 3) art. 124 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 98 k.c. oraz art. 103 § 1 i § 2 k.c. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm., dalej jako: "k.c") - poprzez błędną wykładnię pełnomocnictwa udzielonego mocodawcy, które uprawniało do prowadzenia rokowań związanych z procedurą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości; a także uznanie, że w przypadku wątpliwości, co do zakresu umocowania czynności pełnomocnika nie mogą być potwierdzone przez mocodawcę; 4) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "kp.a.") w zw. z art. 77 § 1 kp.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i naruszenia zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, a w szczególności: brak podjęcia przez Organy najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego; 5) art. 8 § 1 kp.a. - poprzez prowadzenie przez Organy postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej; 6) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kp.a. - poprzez lakoniczne, niepełne oraz niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew zasadzie przekonywania. Zarzucając powyższe, na podstawie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. – skarżąca wniosła o uchylenie w części (obejmującej pkt 1) zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 29 czerwca 2022 r. (znak sprawy: WS-VI.7536.1.10.2022.PB); oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podnoszone zarzuty wskazując, że stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. - udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Na podstawie art. 98 k.c. oraz art. 103 § 1 i § 2 k.c. - pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu. Wskazano ponadto, że podmioty prowadzące rokowania nie są związane żadnymi regułami określającymi ich przebieg. Poza tym dla przeprowadzenia rokowań wystarczające są rozmowy stron polegające na wzajemnym poinformowaniu o oczekiwaniach w zakresie istotnych okoliczności sprawy. Rokowania polegają na wypracowaniu kształtu ewentualnego porozumienia i to strony decydują o przebiegu oraz sposobie zakończenia rokowań. Przez rokowania rozumie się wszelkie czynności i działania, które przygotowują proces zawarcia umowy. Rokowania przy tym nie odpowiadają składaniu oświadczeń woli, lecz mają charakter wyłącznie przygotowawczy. Organ II instancji dokonał niewłaściwej interpretacji instytucji rokowań z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych i bezzasadnie uznał, że prowadzenie tychże rokowań rodzi w skutkach powstanie zobowiązań o charakterze finansowym. Natomiast rokowania są tylko elementem formalnym (choć jak wynika z przywołanego orzecznictwa odformalizowanym w swoim przebiegu) niezwiązanym z zawarciem danej umowy cywilnoprawnej. Doprowadziło to do błędnego wniosku, że pełnomocnictwo udzielone panu G. P. było nieprawidłowe, rokowania nie były przeprowadzone formalnie, zgodnie z prawem, a to implikowało wydanie niezgodnej z prawem, zaskarżonej decyzji. Zgodnie z pełnomocnictwem nr [...] z dnia 23 lipca 2019 r., udzielonym przez T. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. - Panu G. P., pełnomocnik był umocowany do: 1) jednoosobowego działania w sprawach związanych z działalnością T. S.A. Oddział w T. w związku z realizacją umowy nr [...] z dnia 22.07.2019 r. dla zadania: Realizacja prac związanych z przyłączeniem odbiorców IV i V grupy przyłączeniowej na terenie działalności T. S.A. Oddział w T. na obszarze Jednostki Terenowej T. w zakresie: - reprezentowania Mocodawcy we wszystkich postępowaniach administracyjnych w sprawach związanych z przygotowaniem i realizacją robót budowlanych, w tym sprawach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w szczególności w zakresie: uzyskiwania pozwoleń na budowę, dokonywania zgłoszeń prowadzenia robot budowlanych oraz składania oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - reprezentowania Mocodawcy i składania wszelkich oświadczeń woli dotyczących regulacji zasad i warunków korzystania przez Spółkę z nieruchomości osób trzecich. w związku z prowadzeniem prac lub lokalizacją obecnych i przyszłych elementów sieci energetycznej, w tym wszelkich czynności prawnych dotyczących zawierania, zmiany. wykonywania i rozwiązywania umów i porozumień oraz reprezentacji w postępowaniach administracyjnych w tym zakresie, w szczególności prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wytłuszczenie i podkreślenie własne) oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; Dodatkowo, z zakresu pełnomocnictwa wyłączono czynności, których podjęcie mogłoby rodzić w skutkach powstanie jakichkolwiek zobowiązań o charakterze finansowym, z wyłączeniem opłat administracyjnych lub skarbowych, będących opłatami i kosztami postępowania w sprawach dotyczących pełnomocnictwa. W ocenie Skarżącego, Organ II instancji nieprawidłowo zinterpretował pełnomocnictwo z dnia 23 lipca 2019 r. udzielone panu G. P.. Organ II instancji pominął zupełnie wytłuszczony i podkreślony wyżej fragment pełnomocnictwa. Treść dokumentu pełnomocnictwa została więc odczytana powierzchownie, instrumentalnie, z pominięciem jego istotnych części. Praktyka obrotu prawnego i gospodarczego, a także wieloletnie doświadczenie Skarżącego wskazuje, że wspomniana treść pełnomocnictwa jest zupełnie wystarczająca w procedurach określonych w art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., a zwłaszcza w zakresie prowadzenia rokowań z właścicielami, związanych z ograniczaniem sposobu korzystania z nieruchomości, na których planuje się inwestycje infrastrukturalne z zakresu energetyki. Wskazany zakres umocowania jednoznacznie odpowiada wszelkim czynnościom związanym z badanym przez Wojewodę Małopolskiego postępowaniem (rokowania i uzyskanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości). Gdyby przyjąć taką interpretację pełnomocnictwa z dnia 23 lipca 2019 r., jak uczynił to Organ II instancji - umocowanie to byłoby w zasadzie "puste", niepozwalające na dokonywanie jakichkolwiek czynności przez pełnomocnika. Niewłaściwie został wyłożony zwłaszcza fragment pełnomocnictwa dotyczący zaciągania przez pełnomocnika zobowiązań finansowych. Wyłączenie zawarte w punkcie 2. pełnomocnictwa powinno być odczytywane w kontekście punktu 1.2) pełnomocnictwa. Mianowicie, wyłączenie z zakresu pełnomocnictwa - czynności, których podjęcie mogłoby rodzić w skutkach powstanie jakichkolwiek zobowiązań o charakterze finansowym - oznaczało, że pełnomocnik nie może dysponować majątkiem mocodawcy (Spółki T. S.A. z siedzibą w Krakowie). Jest to standardowa formuła stosowana w tego typu pełnomocnictwach, zgodna z praktyką Spółki T. S.A. w K., a także dotychczas niekwestionowana. Nie można pominąć, że pełnomocnictwo to (jego projekt) było przedmiotem analiz przedstawicieli Działu Prawnego Mocodawcy i zostało zaakceptowane jako prawidłowe, uprawniające do dokonywania czynności w procedurach związanych z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, w związku z realizowaniem infrastrukturalnych inwestycji energetycznych. Ponadto, jeżeli rokowania stanowią element czynności cywilnoprawnych, na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego (art. 98 k.c. oraz art. 103 § 1 i § 2 k.c), mocodawca mógłby potwierdzić wszystkie te czynności. Mocodawca (Skarżący) w pełni akceptował i wspierał działania pełnomocnika w analizowanym zakresie. Okoliczności te zostały zupełnie pominięte przez organ II instancji. Lektura zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ II instancji sugerował się wydając zaskarżoną decyzję wyrokiem WSA w Opolu z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 448/21, który został wydany w realiach odmiennego stanu faktycznego, a analizowane tam pełnomocnictwo miało inną treść, od wspomnianego pełnomocnictwa z dnia 23 lipca 2019 r. Przedstawiona argumentacja potwierdza niezbicie, że organ II instancji nie ustalił okoliczności istotnych dla sprawy, a zebrane dowody (niezupełne oraz pozostające ze sobą w sprzeczności) zostały ocenione uznaniowo. Doszło więc do uchybień na dwóch poziomach: określenia stanu faktycznego i zbierania dowodów, a także oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. W zakreślonym terminie nie wszystkie strony zajęły stanowisko, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy zarzut skargi sprowadza się do błędnego i nieuzasadnionego przyjęcia przez organ odwoławczy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do przeprowadzenia w sposób prawidłowy rokowań, których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n." Stosownie do treści art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie w myśl art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Dla możliwości zatem skutecznego zainicjowania postępowania w sprawie zajęcia nieruchomości w celu realizacji inwestycji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. konieczne jest uprzednie przeprowadzenie rokowań, co do możliwości przeprowadzenia inwestycji na spornej nieruchomości i ich zakończenia w sposób uniemożliwiający polubowne przeprowadzenie inwestycji (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 7 września 2021 roku, sygn. I OSK 4363/18). Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł, co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3371/18). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a właściciel ich nie przyjął. W przypadku przyjęcia warunków zaproponowanych w toku rokowań dojdzie wówczas do zawarcia stosownej umowy i zbędne będzie prowadzenie postępowania na zasadzie art. 124 ust. 1 u.g.n. Niedookreślenie przez ustawodawcę w najmniejszym stopniu przebiegu rokowań, powoduje, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, uwzględniając treść art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., zobowiązany jest jedynie zbadać, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji. Nie podlega jednak już jego kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. I OSK 358/21). Stosownie do art. 124 ust. 3 zd. 3 u.g.n. dokumenty z przeprowadzonych rokowań mają być załączone do wniosku. Z dokumentów tych powinno zatem wynikać, że rokowania były prowadzone, a ich celem było uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W kontekście powyższego, odnosząc się do realiów niniejszej sprawy nie można uznać, że doszło do przeprowadzenia rokowań w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. Jedyne dokumenty, które został dołączone do wniosku, a dotyczące przeprowadzonych rokowań, to oświadczenie z dnia 21 maja 2021 roku pani B. W., która wskazała, że "nie wyraża zgody na podwieszenie przewodu i modernizację stacji transformatorowej oraz inne prace na je działce nr [...], w celu realizacji budowy przyłącza elektroenergetycznego do stacji paliw [...] w miejscowości S." (k. 6 a.a.) oraz protokół z rokowań przeprowadzonych w okresie od lutego 2021 roku do lipca 2021 roku. (k. 7 a.a.). Protokół ten jest podpisany wyłącznie przez pełnomocnika skarżącej pana G. P. i zawiera ogólnikowe informacje dotyczące prób nawiązania kontaktu z właścicielką nieruchomości panią B. W.. Przy czym jak wynika z treści protokołu pani B. W. podpisała "odmowę wejścia w teren" z powodu negatywnej odpowiedzi T. S.A., dotyczącej przebudowy stacji transformatorowej znajdującej się już na jej działce. Co istotne "odmowa wejścia teren" została podpisana 21 maja 2021 roku, a rokowania – wedle treści protokołu – trwały jeszcze do lipca 2021 roku, przy czym polegać miały one na próbach negocjacji telefonicznych. Nie jest przy tym jasne czego dotyczyły jeszcze negocjacje, skoro właścicielka nieruchomości sprzeciwiła się "wejściu w teren". Ponadto – jak wynika z treści protokołu – podpisana przez panią B. W. odmowa wejścia w teren miała związek z przebudową transformatora. W tym kontekście nie jest w ogóle jasne czego zatem dotyczyły w istocie negocjacje. Z treści protokołu wynika ponadto, że właścicielce nieruchomości przedstawiono do podpisania porozumienie. Porozumienie to jednak nie zostało dołączone do wniosku, zatem nie wiadomo również czego ono miało dotyczyć. Powyższe o tyle jest nie bez znaczenie, że podpisane oświadczenie ma mieć związek z przebudową transformatora, a więc jednak inną inwestycją niż tak, której dotyczy złożony wniosek. Jak wskazano powyżej o przeprowadzeniu rokowań jako przesłance wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości można mówić jedynie wówczas, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a właściciel ich nie przyjął. W przypadku bowiem przyjęcia warunków zaproponowanych w toku rokowań dojdzie do zawarcia stosownej umowy i zbędne będzie prowadzenie postępowania na zasadzie art. 124 ust. 1 u.g.n. Z treści protokołu załączonego do wniosku natomiast nie wiadomo jakie warunki i czego dotyczące przedstawiono właścicielce nieruchomości (por. pkt. 2 i pkt. 3 protokołu), składającej się z działki nr [...] i czego te rokowania dotyczyły. Jakkolwiek w protokole wspomina się o "przygotowanym do podpisania porozumieniu", to jednak porozumienie to nie zostało przedłożone i nie wiadomo czego dotyczy. Z dalszej natomiast części protokołu wynika, że negocjacje i rozmowy z panią B. W. dotyczyły też modernizacji istniejącego na jej nieruchomości transformatora i tego w głównej mierze dotyczy jej oświadczenie z dnia 21 maja 2021 roku. W świetle powyższego trafne jest stanowisko Wojewody, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło przeprowadzenia do rokowań, a przynajmniej taki wniosek nie wynika, z przedłożonych przez skarżącego dwóch dokumentów, o których mowa powyżej. Na ich podstawie nie jest nawet możliwe ustalenie, czego owe rokowania miały dotyczyć, a nawet do której części rokowań w istocie odnosi się oświadczenie właścicielki nieruchomości składającej się z działki nr [...]. Powyższe uzasadnia oddalenie skargi. Sąd nie podziela przy tym oceny organu, że warunkiem koniecznym przeprowadzonych negocjacji w każdym przypadku musi być posiadanie przez osobę prowadzącą rokowania pełnomocnictwa, które upoważnia do zaciągania zobowiązań finansowych czy do podejmowania czynności, które mogłyby rodzić w jakiekolwiek skutki o charakterze finansowym. Jakkolwiek ostatecznie może się okazać, że w toku prowadzenia rokowań zajdzie potrzeba do zaciągania zobowiązań finansowych po stronie inwestora, to jednak nie stoi nic na przeszkodzie, aby konieczne pełnomocnictwo zostało udzielone dopiero w tym czasie, względnie aby część rokowań w zakresie zobowiązań finansowych przejęła inna osoba, które legitymuje się stosownym pełnomocnictwem. Powyższe nie stoi jednak w opozycji do twierdzeń, z którymi Sąd w niniejszej sprawie się zgadza, że "rokowania prowadzone w sposób rzetelny również muszą co najmniej uwzględniać konieczność poniesienia finansowego kosztu po stronie inwestora, który co należy podkreślić powoduje ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela. Zakładanie przez inwestora, że rokowania mogą sprowadzać się wyłącznie do nieodpłatnego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela nie stanowi o przeprowadzeniu prawidłowych rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez "brak najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego". Stawiając zarzut naruszenia powyższych norm skarżący nie wskazuje w istocie na czym owo naruszenie miałoby polegać. Nie wskazuje, jakie to istotne okoliczności sprawy nie zostały ustalone, ani też nie precyzuje jakie istotne elementy stanu faktycznego zostały pominięte. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Trzeba jednakże podkreślić, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, tak jak to miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2045/15, NSA z dnia 25 września 2020 roku, sygn. II GSK 795/18, NSA z dnia 17 marca 2022 roku, sygn. II OSK 903/21, WSA w Krakowie z dnia 4 września 2020 roku, sygn. II SA/Kr 404/20 – oraz powołane tam orzecznictwo ). Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy błędów czy wadliwości w przeprowadzeniu postępowania, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ w sposób adekwatny do potrzeb ustalił stan faktycznych i nie pozostawił niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. W ocenie Sądu organ w sposób adekwatny do sprawy ustalił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Dokonały, w szczególności oceny czy dokumenty dołączone do wniosku stanowią o przeprowadzonych wymaganych rokowaniach. Uwzględnił organ przy tym zarówno zamierzenia inwestycyjne skarżącej jak i realną treść oświadczenia podpisanego przez panią B. W., koncentrując się na kwestii prawidłowości umocowania osoby prowadzącej lub mającej powinność prowadzenia rokowań. Odmienna jednak ocena skarżącego, co do zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym dokumentów dotyczących przeprowadzonych rokowań, bez wskazania na konkretne uchybienia czy błędy, których miałby dopuścić się organ nie stanowi jeszcze sama w sobie o naruszeniu wskazanych norm. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu jest adekwatne do treści rozstrzygnięcia. Nie budzą wątpliwości powody, dla których została wydana decyzją o kreślonej jak i też argumentacja organu, która za tym przemawia. Zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie okoliczności faktycznych, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się opierał jak i przyczyn, które spowodowały, iż innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto uzasadnienie prawne decyzji musi także zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oznacza to, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest konieczne dla późniejszego prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może budzić żadnych wątpliwości (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2022 roku, sygn. III OSK 736/21). Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.