I OSK 2503/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi D. C. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1098/10 uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 64/10 i oddalającym skargę T. C. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić D. C. z funduszu Skarbu Państwa – kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE D. C. w dniu 1 października 2012 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1098/10, na mocy którego uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 64/10 i oddalono skargę T. C. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [....] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu złożonej skargi, jej autorka wskazywała, że podstawę uchylenia wyroku Sądu I instancji i oddalenia skargi na powyższą decyzję stanowiła okoliczność, iż prawo do lokalu mieszkalnego z tytułu służby w Milicji Obywatelskiej zostało wobec T. C. już zrealizowane poprzez przydział lokalu nr [...] przy ul. P. [...] w W. decyzją Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1979 roku. Brak było zatem – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - przesłanek do dokonania na jego rzecz kolejnego przydziału lokalu. Obecnie jednak – zdaniem D. C. - na skutek wniesionej przez T. C. skargi, wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 2543/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. na mocy której odmówił on stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1979 r. W wyniku zatem wydania powyższego wyroku z dnia 24 lutego 2012 r., zaktualizował się obowiązek Komendanta Głównego Policji w zakresie ponownego rozpoznania zasadności stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej z dnia [...] sierpnia 1979 r. To zaś stanowi przesłankę, o której mowa w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a", ponieważ przesądza o powstaniu nowej okoliczności, na którą T. C. nie mógł powołać się w toku postępowania, którego wznowienia skarżąca się domaga. D. C. wywodziła swój interes prawny we wniesieniu skargi o wznowienie postępowania z faktu wspólnego zamieszkiwania ze swoim ojcem T. C. w lokalu nr [...] położonym w W. przy ul. P. [...], z którego musiała się wyprowadzić. W jej ocenie, gdyby T. C. uzyskał korzystny dla siebie wyrok w postępowaniu objętym niniejszym postępowaniem, po uzyskaniu przez niego przydziału nowego lokalu, skarżąca mogłaby wraz z nim zamieszkiwać w nowym lokalu, bez konieczności wynajmowania lokalu czy pokoju, tak za życia ojca, jak i po jego śmierci. Zdaniem skarżącej, ww. interes prawny we wniesieniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA z dnia 23 listopada 2010 r., zaktualizował się w dniu [...] lipca 2012 r., gdy T. C. otrzymał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r. (sygn. akt I OSK 1233/12) na mocy którego odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r. z uwagi na fakt jej wniesienia z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego. W jej ocenie od tego dnia rozpoczął również bieg trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie przedmiotowego postępowania. Zdaniem skarżącej, powyższe uzasadnia wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1098/10 i ponowne rozpoznanie sprawy po prawomocnym zakończeniu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1979 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania – wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie – wskazywał, że skarżąca nie jest uprawniona do jej złożenia. Nie dysponuje bowiem interesem prawnym do wniesienia ww. skargi. Organ stwierdził, że przydział lokalu pozostającego w dyspozycji Szefa ABW następuje w drodze decyzji. Akt ten stanowi wyłączną podstawę zajmowania lokalu służbowego. Prawo do jego zajmowania jest ściśle powiązane z adresatem decyzji. Nie jest ono prawem zbywalnym i nie podlega dziedziczeniu. Skarżąca nie może zatem upatrywać w możliwości ewentualnego przydzielenia lokalu mieszkalnego T. C. interesu prawnego legitymującego ją do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Tylko bowiem przydział takiego lokalu mieszkalnego w formie decyzji uprawniałaby ją do zamieszkiwania w tym lokalu. Organ wskazał również, że przedmiotowa skarga powinna zostać odrzucona, bowiem jest ona poprzedzona prawomocnym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. (sygn. akt I OSK 1233/12) o odrzuceniu wniesionej przez T. C., skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r. Szef ABW ponadto zaznaczył, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie. Powoływany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2012 r. został wydany po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżąca. Okoliczność jego wydania nie może zatem stanowić podstawy, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Wydanie bowiem po rozstrzygnięciu sprawy wyroku, który eliminuje z obrotu prawnego decyzję mogącą mieć wpływ na wynik sprawy nie stanowi tego rodzaju przesłanki wznowieniowej, gdyż okoliczność taka nie istniała w trakcie zakończonego postępowania. Organ stwierdził również, że przedmiotowa skarga powinna zostać oddalona z uwagi na brak istnienia pomiędzy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2012 r., a wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1098/10, adekwatnego związku przyczynowego. W obrocie prawnym pozostaje bowiem nadal ostateczna decyzja Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej z dnia [...] sierpnia 1979 r., nr [...], dotycząca przydziału lokalu mieszkalnego T. C., która nadal stanowi negatywną przesłankę do przyznania mu lokalu mieszkalnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Legitymacja do wniesienia skargi o wznowienie konkretnego postępowania nie przysługuje dowolnemu podmiotowi. Uprawnienie do zainicjowania tego rodzaju postępowania, z uwagi na obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadę skargowości oraz przepisy określające termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem przysługuje stronie, uczestnikowi na prawach strony, uczestnikowi dopuszczonemu przez sąd do udziału w postępowaniu oraz prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, jak również – w niektórych przypadkach – Rzecznikowi Praw Dziecka (art. 32 i 33 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 8 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 276 zd. 1 P.p.s.a. w postępowaniu wznowieniowym odpowiednie zastosowanie odnajduje przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. legitymujący do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem każdego, kto ma w tym interes prawny. Pojęcie samego interesu prawnego łączy się ściśle z koniecznością wykazania, przez osobę inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne istnienia przepisu prawa stanowiącego podstawę przysługujących jej praw lub ciążących na niej obowiązków. W niniejszym przypadku D. C. - co zresztą słusznie zauważył Szef ABW – nie wykazała własnego interesu prawnego we wszczęciu postępowania wznowieniowego. Nie wskazała bowiem żadnego przepisu z którego wynikałoby jej uprawnienie do wszczęcia tego postępowania. Powoływanie się zaś wyłącznie na okoliczność hipotetycznej możliwości zamieszkiwania wraz z ojcem w nowym lokalu mieszkalnym po jego ewentualnym przydzieleniu - bez konieczności wynajmowania innego lokalu lub pokoju – świadczy wyłącznie o istnieniu po jej stronie co najwyżej interesu faktycznego. Brak interesu prawnego po stronie skarżącej powoduje, że – jako osoba nieuprawniona - nie mogła ona wnieść skutecznie przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania, w którym notabene nie była ani stroną, ani uczestnikiem. Brak uprawnienia do wszczęcia w tym przypadku postępowania wznowieniowego, czynił złożoną przez nią skargę niedopuszczalną, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 276 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie. Wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 24 lutego 2012 r. wyroku, na mocy którego uchylono decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1979 r., nie stanowi bowiem okoliczności, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Uchylenie wspomnianej decyzji – wyłącznie zresztą z uwagi na wydanie jej z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. – rodziło po stronie organu ponowny obowiązek zbadania decyzji Komendanta Stołecznego Milicji Obywatelskiej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1979 r. pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest natomiast jednoznaczne ze stwierdzeniem jej nieważności, co mogłoby być ewentualnie rozważane w kategorii okoliczności, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Wydanie przez Sąd Wojewódzki przedmiotowego wyroku nie ma zatem żadnego wpływu na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r. (sygn. akt I OSK 1098/10). Nie można w związku z tym uznać go, za tego rodzaju okoliczność. Tym bardziej zatem nie można przyjąć, że przedmiotowa skarga o wznowienie została wniesiona przed upływem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 277 P.p.s.a., który nawet nie mógł w zaistniałej sytuacji rozpocząć biegu. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. art. 276 oraz art. 280 P.p.s.a. – skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie w całości wpisu od skargi o wznowienie postępowania.