I OSK 533/20

SENTENCJA Dnia 25 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1118/19 w sprawie ze skargi G.B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1118/19, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G.B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. G.B. wnioskiem z dnia 5 stycznia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z żądaniem wydania zaświadczenia na okoliczność, czy w aktach sprawy w przedmiocie zwolnienia go ze służby zakończonej wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] znajdują się dokumenty: - na podstawie którego/których ustalono, że po terenie, po którym strona prowadziła pojazd marki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości, odbywał się ruch lądowy w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, czyli dowodu, dokumentu, na podstawie którego ustalono znamię przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego – "w ruchu lądowym" i tym samym na podstawie tych dokumentów/dowodów ustalono oczywistość popełnionego przestępstwa, - który potwierdza legalność, prawidłowość przeprowadzenia oględzin pamięci telefonu komórkowego strony marki [...]. Jednocześnie zaznaczył, że interes prawny żądającego w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia jest oczywisty. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z dnia 15 stycznia 2019 r. poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi wykazać się interesem prawnym w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Stwierdzenie zawarte we wniosku, że interes prawny żądającego w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia jest oczywisty, nie jest wystarczające do uznania przez organ administracji publicznej, że wnioskodawca wykazał jedną z przesłanek wymaganych wskazanym przepisem prawa. Ponadto podał, że wymienione we wniosku okoliczności nie spełniają warunków określonych w art. 218 § 1 K.p.a. Obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny nie dotyczy bowiem okoliczności, których ustalenie i ocena nastąpiła w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017r. I SA/Kr 915/17, LEX nr 2467436). Jednocześnie organ zaznaczył, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia G.B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji została wydana decyzja, która została utrzymana zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle powołanych regulacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że okoliczności, których potwierdzenia żąda wnioskodawca, nie spełniają wymogów formalnych dotyczących zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. Przedmiotowe pismo zostało podpisane przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] działającego z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. G.B. powyższe pismo Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r. uczynił przedmiotem zażalenia do Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 i art. 144 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia podał , że w rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią jest ocena, czy na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. przysługuje zażalenie, a więc, czy przedmiotowe pismo spełnia wymogi formalne postanowienia, od którego stronie przysługuje zażalenie. Wyjaśnił, że o uznaniu pisma za postanowienie przesądza jego treść, a nie forma. Warunkiem takiego uznania jest posiadanie przez akt minimum następujących elementów niezbędnych do zakwalifikowania danego aktu jako postanowienie. Są nimi oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Jednym z tych koniecznych elementów jest rozstrzygnięcie (osnowa) postanowienia. Brak rozstrzygnięcia w treści postanowienia pozbawia takie pismo charakteru postanowienia. Przy czym treści rozstrzygnięcia nie można domniemywać. W ocenie Komendanta Głównego Policji, w niniejszej sprawie treść pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r. nie spełnia kryteriów postanowienia, gdyż nie zawiera osnowy, która rozstrzygałaby o istocie sprawy. W treści tego pisma powołano jedynie konkretne przepisy ustawy o Policji, wskazując, że podane w wystąpieniu z dnia 5 stycznia 2019 r. okoliczności nie spełniają określonych w nich warunków. Organ, dokonując subsumcji tych norm, winien wskazać w sposób niebudzący wątpliwości, iż stronie (wnioskodawcy) przyznaje bądź odmawia przyznania określonych uprawnień. Kryterium tego nie spełnia sformułowanie, że okoliczności wskazane przez G.B. w wystąpieniu z dnia 5 stycznia 2019r. "nie spełniają warunków formalnych dotyczących zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a." Pismo z dnia 15 stycznia 2019 r. ma zatem charakter informacyjny, gdyż trudno wyodrębnić z niego tę cześć, którą można uznać za osnowę rozstrzygnięcia, a to właśnie w niej powinna nastąpić konkretyzacja praw i obowiązków adresata. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że żądanie G.B. zawarte w wystąpieniu z dnia 5 stycznia 2019 r. nie stanowi materii do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 K.p.a. Zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast G.B. domaga się wydania zaświadczenia potwierdzającego dane okoliczności sprawy w przedmiocie zwolnienia go ze służby, zakończonej wydaniem decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Komendant Główny Policji podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wyrażone w piśmie z dnia 15 stycznia 2019 r., że okoliczności, których potwierdzenia żąda wnioskodawca, nie spełniają wymogów formalnych dotyczących zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. Tym samym, żądanie G.B. zawarte w wystąpieniu z dnia 5 stycznia 2019 r. w żaden sposób nie stanowi podstawy do rozstrzygania na podstawie art. 219 K.p.a. w formie postanowienia odmawiającego wydania żądanego zaświadczenia. W konsekwencji organ odwoławczy przywołując treść art. 134 K.p.a. przyjął, że wobec wniesienia przez G.B. środka zaskarżenia na akt, na który zażalenie nie przysługuje, należało stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 8 kwietnia 2019 r. stało się przedmiotem skargi G.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego to postanowienie pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2019 r. w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi przywołał treść art. 219 K.p.a. Zaznaczył, że w innej sprawie zakończonej postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] organ ten nie kwestionował, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 27 sierpnia 2018 r. spełnia wymogi postanowienia. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu odpowiedzi wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 219 K.p.a. ani też wydać postanowienia. Odmowa wydania postanowienia w formie postanowienia może być wydana tylko w przypadku, gdy żądanie wydania zaświadczenia dotyczy okoliczności określonych w art. 217 K.p.a. oraz na podstawie danych znajdujących się w zbiorach określonych w art. 218 K.p.a. Żądanie skarżącego nie mogło być potraktowane jako żądanie wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 K.p.a. Domagał się on bowiem dokonania oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy, która została prawomocnie zakończona. Dlatego pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2019 r. nie mogło być uznane za rozstrzygnięcie odmowne w rozumieniu art. 219 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w dziale VII K.p.a. Stosownie do treści art. 217 K.p.a., zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji publicznej na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie służy zatem potwierdzeniu, w formie urzędowej, określonych okoliczności faktycznych lub prawnych. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda wnioskodawca, 2) przez odmowę wydania zaświadczenia z uwagi na brak podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w jego uzyskaniu, 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Dwie ostatnie czynności organu, kończące postępowanie w sposób negatywny, przybierają formę postanowienia zaskarżalnego w drodze zażalenia do organu wyższego stopnia (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10, s. 58). Sąd pierwszej instancji odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w piśmie z dnia 15 stycznia 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek G.B. o wydanie zaświadczenia, uznał, że stwierdzenie zawarte w tym wniosku, iż interes prawny strony w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia jest oczywisty, nie jest wystarczające do uznania przez organ administracji publicznej, że wnioskodawca wykazał jedną z przesłanek wymaganych wskazanym przepisem prawa. Ponadto przyjął, że obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena nastąpiła w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W konkluzji stwierdził, że okoliczności, których potwierdzenia żąda wnioskodawca, nie spełniają wymogów formalnych dotyczących zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w tej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] pomimo nadania udzielonej odpowiedzi charakteru pisma, w istocie wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, na które – stosownie do art. 219 K.p.a. – przysługuje zażalenie. Wprawdzie w dziale VII K.p.a. nie ma odesłania do pozostałych przepisów kodeksowych w kwestiach nieuregulowanych, ale z zasad wykładni systemowej można wyprowadzić wniosek, że postanowienie określone w art. 219 K.p.a. powinno zawierać wszystkie elementy przewidziane w art. 124 K.p.a. (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2012, str. 698). Zgodnie z art. 124 § 1 K.p.a., w postanowieniu zamieszcza się: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (art. 124 § 2 K.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie prezentowane jest jednocześnie stanowisko, wedle którego brak niektórych elementów w akcie nie pozbawia go charakteru decyzji, czy też postanowienia, jeżeli zawiera co najmniej oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby upoważnionej do jej wydania. O uznaniu pisma za postanowienie przesądza bowiem jego treść, a nie forma. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r. zawiera elementy pozwalające na uznanie go za spełniające podstawowe wymogi postanowienia. Ponadto z tego pisma jednoznacznie wynika, że organ odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia uznając, że okoliczności, których potwierdzenia żąda nie spełniają wymogów formalnych dotyczących zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. W istocie tego rodzaju rozstrzygnięcie organu stanowi odmowę wydania zaświadczenia i winno zostać podjęte zgodnie z art. 219 K.p.a. w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że w sprawie brak było podstaw do wydania przez Komendanta Głównego Policji postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia, u podstaw którego legło wadliwe przekonanie, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r. nie stanowi postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Organ odwoławczy wydał zatem kontrolowane postanowienie z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. Sąd pierwszej instancji ubocznie zaznaczył, że w niniejszej sprawie kontrolą objął jedynie zaskarżone postanowienie, natomiast nie dokonywał oceny merytorycznej w zakresie samej zasadności odmowy wydania zaświadczenia. Dokonanie takiej oceny przez Sąd będzie możliwe dopiero po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu administracyjnym, jeśli oczywiście dojdzie do zaskarżenia kolejnego orzeczenia organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez: a) niezasadne uchylenie postanowienia z dnia 8 kwietnia 2019 r. nr 205 i uznanie, że organ naruszył treść art. 134 w zw. z art. 144 w zw. z art. 219 K.p.a., bowiem pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. w ocenie Sądu stanowiło rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 219 K.p.a., mimo że żądanie skarżącego nie mieściło się w kategoriach określonych w art. 217 § 1 i 2 K.p.a., co mogło mieć wpływ na treść wyroku; b) nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszelkich aspektów sprawy, w szczególności do tego, czy w okolicznościach sprawy organ w ogóle mógł wydać jakiekolwiek rozstrzygnięcie, co mogło mieć wpływ na jego treść. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Ponadto oświadczył, że nie wnosi o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podał m.in., że organ tylko wtedy wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, kiedy hipotetycznie byłby w stanie wydać zaświadczenie, tylko z uwagi na brak danych w ewidencjach, rejestrach itd. lub przez brak interesu prawnego nie może tego uczynić. W rozpoznawanej sprawie taki przypadek nie zachodzi. A zatem Sąd pierwszej instancji niesłusznie zastosował art. 145 §1 pkt 1 lit c P.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, niewyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku organowi, czy w tej sprawie w ogóle mógł wydać jakiekolwiek postanowienie stanowiło naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. G.B. we wniesionej osobiście odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów podanych w skardze kasacyjnej stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przyjął, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. stanowiło postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydane na podstawie art. 219 K.p.a., na które przysługuje zażalenie. W związku z powyższym uznał, że stwierdzenie przez Komendanta Głównego Policji niedopuszczalności zażalenia na to postanowienie stanowiło naruszenie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r. nie może być uznane za postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, gdyż żądanie G.B. nie mieściło się w kategoriach określonych w art. 217 § 1 i 2 K.p.a. i art. 218 § 1 K.p.a., a zatem w ogóle nie nadawało się do oceny w kontekście możliwości wydania zaświadczenia. Z tego względu stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na pismo z dnia [...] stycznia 2019 r. nie stanowiło naruszenia art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 P.p.s.a. są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ zastosował jeden ze sposobów zakończenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia tj. odmowę wydania zaświadczenia – z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w piśmie z dnia 15 stycznia 2019 r. w istocie stwierdził, iż żądanie strony nie mieściło się w kategoriach określonych w art. 217 § 1 i 2 i art. 218 § 1 K.p.a. Argumentację tę podzielił także Komendant Główny Policji w skardze kasacyjnej, jedynie dodatkowo wskazując, że żądanie G.B. w ogóle nie nadawało się do oceny w kontekście możliwości wydania zaświadczenia. Domagał się on bowiem potwierdzenia w formie zaświadczenia sposobu ustalenia okoliczności faktycznych w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji zakończonej decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], która była przedmiotem kontroli sądowej i ustalenia te zostały przesądzone. W sprawie brak było zatem podstawy prawnej, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w formie decyzji potwierdzał poszczególne ustalenia w formie zaświadczenia. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu 15 stycznia 2019 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia na które zgodnie z art. 219 K.p.a., przysługiwało stronie zażalenie. W tej sytuacji wydanie przez Komendanta Głównego Policji w dniu 8 kwietnia 2019 r. postanowienia nr 205 stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia naruszało art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. Zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przedmiotowej sprawie sposobu rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., było zatem prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. wskazać należy, iż przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na tym przepisie niezbędne jest jednak wykazanie, że sąd administracyjny pierwszej instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił oraz że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1560/12). W rozpoznawanej sprawie przedstawione okoliczności nie zostały wykazane. Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia bowiem wszystkie wymogi określone w tym przepisie. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną uwzględnienia skargi oraz w sposób dostateczny wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do kwestii, czy w okolicznościach tej sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] w ogóle mógł wydać jakiekolwiek rozstrzygnięcie. Wskazał on bowiem wyraźnie, że w sytuacji objętej przedmiotowym żądaniem czynność organu powinna przybrać formę postanowienia zaskarżalnego w drodze zażalenia do organu wyższego stopnia. Okoliczność, że stanowisko przedstawione przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady oraz nie poddaje się kontroli instancyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.