IV SA/Wa 1405/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania korekty oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] kwietnia 2020r., nr [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2020r., znak: [...], orzekające o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dokonania korekty wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi złożonego przez P. sp. z o.o. dla obywatelki Ukrainy, V. D. na stanowisko pomoc kuchenna. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 16 maja 2019 r. za pośrednictwem portalu praca.gov.pl do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wpłynęło oświadczenie P. sp. z o.o. (dalej: skarżąca, spółka ) o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, dotyczące V. D., obywatelki Ukrainy. Po dokonaniu weryfikacji złożonego wniosku Starosta [...], w dniu 17 maja 2019 r. dokonał wpisu przedmiotowego oświadczenia do ewidencji oświadczeń. W dniu 13 lutego 2020 r. spółka wniosła wniosek zatytułowany "Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej korekta oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi". Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) po rozpatrzeniu wskazanego powyżej wniosku z 13 lutego 2020r. postanowieniem z [...] lutego 2020r. (znak wskazany na wstępie ), na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dokonania korekty wpisanego do ewidencji oświadczenia. Zażalenie na postanowienie Starosty wniosła spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wpisanie skorygowanego oświadczenia do ewidencji oświadczeń. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 61a § 1 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (jt. Dz.U. z 2019r. poz. 1482 z późn. zm. – dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) poprzez wadliwą wykładnie oraz naruszenie art. 7a k.p.a. w zw. Z art. 88z ust. 2 ustawy o promocji. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu ww. zażalenia wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] kwietnia 2020r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zażalenie jest nie zasadne, bowiem organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 61a k.p.a. i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na brak podstawy prawnej do sprostowania ww. oświadczenia. Zdaniem Ministra ustawa o promocji zatrudnienia, nie przewiduje możliwości wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wpisania oświadczenia do ewidencji oświadczeń. Powyższą konstatację Minister wywiódł z przepisu art. 88z ust. 2, ust. 4 ww. ustawy, bowiem określona w nich konstrukcja oznacza, że wpis oświadczenia do ewidencji oświadczeń nie jest rozstrzygnięciem administracyjnym o którym mowa w art. 104 § 1 k.p.a. A to oznacza, że w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ocenie organu odwoławczego słusznie zatem zauważył organ I instancji, iż korekta oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi może być wprowadzona tylko i wyłącznie przed dokonaniem wpisu do ewidencji. Spółka przed dokonaniem wpisu nie złożyła korekty wniosku tym samym w ocenie Ministra nie jest zasadny zarzut jakoby organ I instancji "zobligowany był do dokonania wpisu skorygowanego oświadczenia do ewidencji". Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dot. naruszenia wyrażonej w art. 7a § 1 k.p.a. zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych Minister wyjaśnił, iż zasada ta znajduje zastosowanie jedynie w przypadku postępowań administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku (np. nałożenie kary administracyjnej) bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (np. odebranie koncesji przedsiębiorcy). A w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną ze wskazanych sytuacji. Nie zgadzając się z ww. postanowieniem Ministra, P. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 61a § 1 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 i art. 90 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez jego wadliwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przedmiotem żądania skarżącego jest dokonanie przez Starostę [...] sprostowania decyzji podczas gdy skarżący wnosił o dokonanie wpisu do ewidencji oświadczeń skorygowanej treści oświadczeń skarżącego a co za tym idzie organ administracji w przedmiotowej sprawie zobligowany był do dokonania wpisu skorygowanych oświadczeń do ewidencji względnie w przypadku wystąpię przesłanek negatywnych wydania decyzji o odmowie wpisania skorygowanych oświadczeń do ewidencji; - art. 7a k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez brak zastosowania i pominięcie, iż skoro norma przepisu art. 88z ust. 2 ww. ustawy umożliwia Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z. wpisanie oświadczenia do ewidencji oświadczeń to uwzględniając przepis art. 7a k.p.a. bezspornym pozostaje, iż wskazany przepis umożliwia również wpisanie do ewidencji oświadczeń oświadczenia korygowanego przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy z przyczyn niezawinionych doszło do wadliwego wypełnienia pierwotnych oświadczeń. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Ministrowi celem ponownego rozpoznania zażalenia skarżącej na postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2020r. i jego zmianę zgodnie z wnioskami zażalenia oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniesiono również o rozpoznanie sprawy przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo uargumentowała stawiane w niej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister, organ odwoławczy) z [...] kwietnia 2020r. (o numerze wskazanym na wstępie), utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2020r. (znak wskazany na wstępie) odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dokonania korekty wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi złożonego przez P. sp. z o.o. Nadto skarżąca sama również zawnioskowała w skardze o zastosowanie przez Sąd tego trybu. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, Sąd badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić. Sąd podziela przy tym w całości stanowisko zaprezentowane w wyroku tutejszego Sądu z 15 października 2020r. sygn. akt IV SA/Wa 1408/20, który dotyczył tego samego zagadnienia i tego samego podmiotu skarżącego. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu zawarte we wskazanym wyroku, że trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że tryb rektyfikacji (art. 113 k.p.a.) znajduje wyłącznie zastosowanie do decyzji administracyjnych oraz postanowień (art. 126 k.p.a.). Tryb ten nie może natomiast być zastosowany w odniesieniu do czynności materialno-technicznej w postaci rejestracji (verba legis: "wpisania") oświadczenia do ewidencji oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy, a tym bardziej niedopuszczalne jest jego zastosowanie do czynności strony w postaci oświadczenia o powierzeniu cudzoziemcowi pracy. Rzecz jednak w tym, że spółka zarówno w tamtej sprawie jak i w niniejszej nie wnosiła o wszczęcie procedury rektyfikacji, a domagała się dokonania wpisania skorygowanego oświadczenia, jako podstawę prawną wskazując konieczność zastosowania analogii z innych przepisów administracyjnego prawa materialnego. Sąd zauważył przy tym że o ile podanie spółki z 13 lutego 2020 r. mogło w tej kwestii rodzić pewne wątpliwości (które winny być przez Starostę wyjaśnione w trybie zwrócenie się do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku – art. 7, 8 § 1 i art. 9 k.p.a.), to spółka w sposób jednoznaczny sformułowała już swoje stanowisko w zażaleniu wskazując, że wnosiła ona we wniosku o dokonanie wpisu skorygowanego oświadczenia do ewidencji. A zatem jeżeli w ocenie organów zastosowanie takiej analogi było nieuzasadnione, to winny były one wydać decyzję o odmowie wpisania skorygowanego oświadczenia. Zauważenia wymaga bowiem, że art. 88z ust. 2 oraz ust. 5 i 6 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż powiatowy urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce stałego pobytu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi wpisuje oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń w wypadkach określonych w tym przepisie. Z kolei w myśl ust. 5 ww. przepisu starosta wydaje decyzję o odmowie wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, jeżeli zaistnieją okoliczności o których mowa w pkt od 1 do 7 tego ustępu. Fakultatywnie starosta może wydać decyzję o odmowie wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, jeżeli z okoliczności wynika, że oświadczenie zostało złożone dla pozoru, oświadczenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu lub podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie dopełnia obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom, w szczególności w przypadkach wskazanych w pkt od 1 do 5 (ust.6). Powyższe wskazuje zatem, że tylko wpisanie oświadczenia następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa uwzględnienia podania o dokonanie wpisu oświadczenia następuje w formie decyzji administracyjnej. Jak z powyższego wynika żądanie spółki nie zostało zatem dotychczas rozpoznane w przewidzianej prawem formie, a nadto organy nie odniosły się do argumentacji spółki dotyczącej zastosowania analogii do wskazywanych przez skarżącą zarówno w zażaleniu jak i w skardze przepisów. Minister naruszył zatem art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 7, 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 oraz 5 i 6 ustawy o promocji zatrudnienia, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uzasadniało uwzględnienie skargi. Natomiast odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. w zw. art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, Sąd powyższy zarzut uznał za niezasadny. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Trafnie zatem zauważył Minister w zaskarżonym orzeczeniu, że warunkiem wstępnym zastosowania art. 7a § 1 k.p.a jest to, aby sprawa dotyczyła nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia. Tymczasem sprawa niniejsza dotyczy przyznania stronie uprawnienia do legalnego zatrudniania cudzoziemców w oparciu o rejestrację oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy. A zatem już ta okoliczność wyklucza zastosowanie w realiach niniejszej sprawy art. 7a § 1 k.p.a. Tylko ubocznie trzeba w tym miejscu dodać, że skarżąca nawet nie podjęła próby wykazania, jakie to poważne wątpliwości interpretacyjne powstają na tle art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Spółka twierdzi bowiem, że organy winny zastosować w sprawie analogię z innych przepisów materialnego prawa administracyjnego wskazywanych przez spółkę we wniosku a także w zażaleniu oraz w skardze do Sądu (tj. przepisów podatkowych). Tymczasem jak słusznie zauważył tutejszy Sąd we wskazanym już wyżej wyroku z 15 października 2020r. sygn. akt IV SA/Wa 1408/20 dla zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. nie jest wystarczające wykazanie, że powstają w ogóle wątpliwości interpretacyjnych (...). Konieczne jest tu wykazanie, że pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny). Sąd w tym miejscu zauważa również, że nie może na gruncie niniejszego postępowania formułować wiążących ocen prawnych w kwestii dopuszczalności zastosowania analogi z przepisami prawa podatkowego, albowiem do kwestii tej nie odniosły się dotychczas we właściwej formie organy administracji publicznej (o czy mowa powyżej). Mając zatem na względzie, że istota żądania złożonego przez spółkę w dniu 13 lutego 2020r. nie została dotychczas przez organy rozpoznana we właściwej formie, konieczne było uchylenie przez Sąd zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Starosty Z. z [...] lutego 2020r. na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. art. 135 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie adwokata (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Rozpoznając sprawę ponownie Starosta będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne. W szczególności, będzie zobligowany do rozpoznania sprawy zgodnie z wniesionym przez spółkę we wniosku żądaniem. A w wypadku nie podzielenia argumentacji spółki co do dopuszczalności zastosowania analogii ze wskazanych w podaniu przepisów prawa materialnego, organ zobligowany będzie do wydania decyzji o odmowie wpisania do rejestru skorygowanego oświadczenia. Decyzja ta wówczas winna zawierać prawidłowe uzasadnienie zgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.