I SA/Ol 426/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę. UZASADNIENIE I SA/OI 426/20 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" r. nr "[...]", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10.06.2019 r., nr: "[...]" , odnośnie B. L.. Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku zobowiązanej - B. L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10.06.2019 r, wystawionego przez wierzyciela - Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2014 r. do lutego 2019 r., w łącznej kwocie należności głównej 1.352,20 zł. Jak wynika z treści tytułu wykonawczego, podstawą prawną egzekwowanych obowiązków są przepisy art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1801 ze zm.; zwana dalej ustawą abonamentową). Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu 26.06.2019 r., w wyniku doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności - Bankowi C. S.A. z siedzibą w "[...]", zawiadomienia z dnia 26.06.2019 r., o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu, doręczono zobowiązanej w dniu 15.07.2019 r.. Pismem z dnia 15.07.2019 r., B. L. złożyła podanie zatytułowane "Wniosek- zastrzeżenia/zarzuty do tytułu wykonawczego, które na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego , zostało przez nią uzupełnione. W odpowiedzi na wezwanie B. L. wskazała, iż pismem z dnia 15.07.2019 r., zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 3, 6, 7, 8, 10, w związku z art. 27 § 1 pkt 6, 12, 13, 14 u.p.e.a. Zobowiązana zaznaczyła, iż Poczta Polska S.A. niezasadnie obciążyła ją zaległymi opłatami rtv, gdyż nie nadano jej numeru identyfikacyjnego i faktycznie nie zarejestrowano odbiornika telewizyjnego, co stanowi zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.. B. L. poinformowała, iż pobiera niskie świadczenie emerytalne i gdyby miała zarejestrowany odbiornik, korzystałaby ze zwolnienia z opłat abonamentowych. Naczelnik Urzędu Skarbowego , pismem z dnia 01.08.2019 r. działając na podstawie przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela egzekwowanego obowiązku - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., o wyrażenie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 01.08.2019 r. organ egzekucyjny zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 02.10.2019 r. wierzyciel uznał za niezasadne zgłoszone przez B. L. zarzuty dotyczące: nieistnienia egzekwowanego obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, niedopuszczalności egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia, postanowieniem z dnia 06.12.2019 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 02.10.2019 r.. Postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela stało się ostateczne. Postanowieniem z dnia 12.12.2019 r., po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał za niezasadne zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 22.12.2019 r. B. L. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie zarzutów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 10.02.2020 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż organ egzekucyjny nie dokonał oceny zgłoszonego przez Stronę zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w zakresie nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" r., uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a. w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10.06.2019 r.. Postanowienie zastało doręczone zobowiązanej w dniu 23.03.2020 r.. W zażaleniu z 27.03.2020 r. B. L. wniosła o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zwrot wyegzekwowanych kwot. B. L. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie istnienia obowiązku z tytułu opłat abonamentowych oraz w zakresie wynikających z mocy prawa zwolnień z opłat abonamentowych. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 11.07.2008 r. zostało wystawione mylnie na nazwisko B. K., gdyż ona od 1980 roku nazywa się B. L., a na dołączonym Odcinku "U" przekreślono nazwisko L. i wskazano nazwisko K.; brak merytorycznych wyjaśnień, dotyczących podjętych czynności egzekucyjnych w zaistniałym stanie prawnym i faktycznym; naruszenie zasad konstytucyjnych RP, to jest zasady równego traktowania oraz zasady sprawiedliwości społecznej. W ocenie skarżącej naruszono także przepisy ustawy o RODO. Strona wskazała, że nie otrzymała przesyłki z informacją o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, tym samym w jej ocenie, przesyłka została doręczona osobom trzecim. Skarżąca zaznaczyła także, iż nie przedstawiono jej żadnego dowodu na okoliczność, że faktycznie przebywała pod adresem wskazanym w zawiadomieniu oraz że była użytkownikiem (posiadaczem) odbiorników rtv. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał zażalenie za niezasadne. Merytoryczne przesłanki zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określa przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. Organ przytoczył jego treść. Procedurę rozpatrzenia zarzutów reguluje przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazując, iż organ egzekucyjny, w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutów opartych na przesłankach, wynikających z treści art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., winien wystąpić do wierzyciela o stanowisko w tym zakresie. W zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela ma dla organu egzekucyjnego charakter wiążący. Organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu nie był związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów: niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). W zakresie pozostałych zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów, to jest w zakresie zarzutów: nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), ostateczne stanowisko Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wiązało Naczelnika Urzędu Skarbowego . Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, będąc związanym ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, że zgłoszony przez B. L., zarzut nieistnienia obowiązku, wskazanego w tytule wykonawczym z dnia 10.06.2019 r., jest niezasadny. Rejestracja odbiorników rtv została dokonana w dniu 18.09.1979 r. na imię i nazwisko: B. K., zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., Nr 54, poz.307), uchylonej z dniem 01.03.1993 r. przez ustawę z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 361 ze zm.). Od dnia 16.06.2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych, powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu rtv, są wyłącznie przepisy tej ustawy. Zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy, obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, Poczta Polska S.A. była zobowiązana wyłącznie do powiadamiania użytkowników o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, przesyłając zawiadomienie o nadaniu tegoż numeru, wraz z imiennymi blankietami wpłat. Skoro powołany wyżej przepis prawa mówi o powiadomieniu, to nadanie w dniu 11.07.2008 r. listu zwykłego (bez potwierdzenia odbioru), zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego "[...]" , wraz z pakietem spersonalizowanych blankietów wpłat, na adres zgodny z dokonaną przez B. K. (po zmianie nazwiska - B. L.) rejestracją odbiornika, tj.: A., ul. "[...]", było wystarczającym w obowiązującym stanie prawnym działaniem wierzyciela, który w sposób prawidłowy wykonał ciążące na nim obowiązki. Na poparcie swego stanowiska organ przytoczył potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 01.06.2016r., sygn. akt II GSK 913/15, z dnia 13.12.2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15 oraz z dnia 22.06.2017r., sygn. akt II GSK 2262/15; publik. w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wierzyciel dołączył do akt sprawy duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego: "[...]" , wygenerowany na podstawie danych przechowywanych w systemie informatycznym Poczty Polskiej S.A., podpisany przez uprawnionego pracownika, stanowiący dowód przesłania zobowiązanej zawiadomienia z dnia 11.07.2008 r.. Zbiór elektronicznych danych, generowanych w postaci przekazywanych abonentom zawiadomień, jest w świetle obowiązujących przepisów prawa wystarczającym dowodem, potwierdzającym fakt wysłania do zobowiązanej przesyłki, zawierającej zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U z 2018 r., poz. 2188 ze zm.), każda przesyłka, której nie można było doręczyć adresatowi, podlega zwrotowi do nadawcy przez operatora pocztowego. Jedynie w przypadku, gdyby nie można było przesyłki doręczyć zarówno adresatowi, jak i nadawcy, ze względu na brak np. adresu nadawcy, taką przesyłkę Prawo pocztowe traktuje jako "przesyłkę niedoręczalną", która podlegała szczególnej procedurze, opisanej w powołanym przepisie. Skoro jednak nadawcą przesyłek, zawierających zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a jednocześnie operatorem doręczającym tę przesyłkę, była Poczta Polska S.A., nie może być mowy o niemożności doręczenia zwracanych przesyłek do nadawcy, a tym samym należy przyjąć, że została ona zobowiązanej doręczona. Na podstawie przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r., nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej nadal wynikał wprost z przepisów ustawowych. W świetle powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność rejestracji odbiornika telewizyjnego jest wyczerpujący dla jednoznacznego stwierdzenia faktu dokonania przez zobowiązaną rejestracji odbiornika radiowego i telewizyjnego, co z mocy prawa powoduje ustawowy obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Tym samym zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym nr: "[...]" , uznano za niezasadny. Organ odwoławczy zaznaczył, iż z akt sprawy nie wynika, aby strona przedstawiła dowody potwierdzające dokonanie formalności, związanych ze zwolnieniem z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Sam fakt nabycia uprawnienia do zwolnienia, nie jest wystarczającą podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników rtv. Przepis art. 4 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi jednoznacznie, że zwolnienia, określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3-8, przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce operatora wyznaczonego (Poczty Polskiej S. A.), oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Organ przytoczył pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z 22.06.2017 r., sygn. akt II GSK 2878/15. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez wierzyciela, B. K. (po zmianie nazwiska - B. L.) w dniu 18.09.1979 r. złożyła wniosek o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i do dnia wystawienia tytułu wykonawczego nie dokonała wyrejestrowania odbiornika, jak również nie złożyła dokumentów poświadczających nabycie prawa do zwolnienia z opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 11.07.2008 r. skierowała na nazwisko B. K.. Na takie nazwisko został zarejestrowany odbiornik i jest to poprzednie nazwisko B. L.. Zawiadomienie wysłano na prawidłowy adres strony. Za niezasadny uznał zarzut o naruszeniu przepisów RODO, poprzez doręczenie przesyłki osobie trzeciej. W świetle obowiązujących przepisów ustawy abonamentowej, Poczta Polska S.A. nie miała obowiązku przeprowadzenia u zobowiązanej kontroli w zakresie posiadania odbiornika. Strona zarejestrowała odbiornik i nie dokonała jego wyrejestrowania. Dokonując oceny zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wymagają wydania orzeczenia celem ustalenia istnienia obowiązku. Jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, Poczta Polska S.A., zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy abonamentowej, wydaje orzeczenie nakładające opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika. W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie wystąpiła. W związku z powyższym, wierzyciel nie miał obowiązku wydania decyzji w zakresie określenia opłat abonamentowych i taka decyzja nie została faktycznie wydana. Tym samym zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), uznał za niezasadny. W kwestii zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), DIAS wskazał, iż dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, co do zobowiązań pieniężnych z tytułu opłat abonamentowych, wynika wprost z treści przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, który stanowi, że do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Niedopuszczalność prowadzonej egzekucji administracyjnej zachodzi wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych. Organ przytoczył wyrok NSA z dnia 04.04.2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok NSA z dnia 26.08.2011 r., sygn. akt II FSK 461/10; publik, w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem dopuszczalności egzekucji administracyjnej jest okoliczność, aby obowiązek określony w art. 2 u.p.e.a. wynikał z decyzji lub postanowień właściwych organów, lub też bezpośrednio z przepisu prawa - art. 3 § 1 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie egzekwowany obowiązek, wskazany w tytule wykonawczym z dnia 10.06.2019 r., nr: "[...]" , dotyczy należności pieniężnych z tytułu opłaty abonamentowej, powstałych z mocy prawa (art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). Zatem egzekwowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego należności pieniężne podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji na podstawie innych ustaw. Organ powołał się w kwestii dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej zaległych opłat abonamentowych na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.03.2010 r., sygn. akt K 24/08. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał, dokonując oceny regulacji dotyczącej egzekucji zaległych opłat abonamentowych, stwierdził m. in., że egzekucja nieuiszczonego abonamentu rtv jest prawnie możliwa, a obowiązujące przepisy prawa pozwalają Poczcie Polskiej S.A. na egzekucję zaległych opłat abonamentowych. W świetle powyższego, zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) uznał za niezasadny. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu nieotrzymania upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), DIAS uznał ten zarzut również niezasadny. Poczta Polska S.A., wypełniając obowiązek poinformowania o zaległościach narastających na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta, w dniu 11.03.2019 r. wysłała do B. L. upomnienie na adres: A., ul. "[...]". Upomnienie zostało wysłane przesyłką poleconą nr "[...]", która nie została odebrana przez zobowiązaną. Przesyłka zawierająca przedmiotowe upomnienie, po awizowaniu została zwrócona wierzycielowi, jako nie podjęta w terminie. W związku z powyższym, upomnienie zostało doręczone stronie, w trybie doręczenia zastępczego, w dniu 29.03.2019 r. W myśl art. 44 § 1 k.p.a.. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), Organ stwierdził , iż zarzut ten jest niezasadny. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny miał obowiązek zastosowania środka egzekucyjnego, prowadzącego do bezpośredniego wykonania obowiązku, dlatego też dokonał zajęcia rachunku bankowego. Zastosowanie powyższego środka egzekucyjnego nastąpiło zgodnie z treścią art. 80 § 1 u.p.e.a., poprzez przesłanie do Banku C. S.A. zawiadomienia o zajęciu z dnia 26.06.2019 r. O powyższym fakcie poinformowano także zobowiązaną w dniu 15.07.2019 r. Zajęcie rachunku bankowego okazało się skutecznie zastosowanym środkiem egzekucyjnym. Organ egzekucyjny na dzień złożenia zarzutów nie ustalił innego majątku zobowiązanej, z którego można byłoby przeprowadzić skuteczną egzekucję. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr "[...]" z dnia 10.06.2019 r., wymogów wskazanych w art. 27 § 1 pkt 6, 12, 13, 14 u.p.e.a., to jest faktu, iż tytuł wykonawczy nie zawiera: wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, daty doręczenia upomnienia, daty doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 27 § 1 pkt 1a oraz daty, do której prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g u.p.e.a., organ odwoławczy stwierdził, iż jest on niezasadny. Jak wynika z treści tytułu wykonawczego z dnia 10.06.2019 r., podstawa prawna egzekucji administracyjnej została wskazana w części E w poz. 11 tytułu wykonawczego, a data doręczenia upomnienia została wskazana w części E, w poz. 9. W przedmiotowym postępowaniu obowiązek umieszczenia pozostałych dwóch elementów w tytule wykonawczym z dnia 10.06.2019 r., wynikających z art. 27 § 1 pkt 13 i pkt 14 u.p.e.a., nie ma zastosowania. Art. 27 § 1 pkt 13 u.p.e.a. dotyczy wskazania w tytule wykonawczym daty doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej. W niniejszym postępowaniu egzekucyjnym dochodzone są należności z tytułu opłaty abonamentowej, a więc tytuł wykonawczy nie musi zawierać informacji, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 13 i 14 u.p.e.a. Biorąc powyższe pod uwagę, zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia 10.06.2019 r. wymogów wskazanych w art. 27 § 1 pkt 6, 12, 13, 14 u.p.e.a., uznał Organ za niezasadny. W skardze skarżąca zarzuciła organowi pominięcie w postępowaniu przepisów kpa, brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych, naruszenie zasad Konstytucji RP , równego traktowania i sprawiedliwości społecznej oraz przepisów RODO, brak udowodnienia istnienia obowiązku wynikającego z ustawy o opłatach abonamentowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, w związku z naruszeniem art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (brak udowodnienia istnienia obowiązku zapłaty), naruszenie art. 7 k.p.a., oraz art. 8 k.p.a. (organ egzekucyjny nie prowadził postępowania w sposób szczegółowy i dokładny, nie badał czy stosowne zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zostało stronie doręczone lub przynajmniej czy zostało wysłane na adres strony). Ponadto w treści zażalenia podniesiono, że Poczta Polska S.A. nie dopełniła obowiązku poinformowania skarżącej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta oraz że niewłaściwe jest twierdzenie, że potwierdzenie doręczenia zawiadomienia nie jest wymagane dla potwierdzenia tego faktu. Brak doręczenia zawiadomienia nie wywołuje skutecznego złożenia oświadczenia, o czym mówi art. 61 § k.c. Naruszono także zdaniem skarżącej art. 7 k.p.a., gdyż nie zweryfikowano czy ww. zawiadomienie zostało faktycznie do strony wysłane. Wskazała, że wierzyciel rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, nie wysłuchał skarżącego i nie odniósł się merytorycznie do jego zarzutów. Nie wskazał w jaki sposób dokonał ustalenia stanu faktycznego, z którego wnioskuje, że skarżąca była zobowiązana do uiszczenia opłat abonamentowych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie DIAS odniósł się do każdego zarzutu skarżącej. Natomiast zarzuty skarżącej zostały postawione w oderwaniu od przedstawionego stanu faktycznego i prawnego. Z rozpoznanego stanu faktycznego wynikało, że skarżąca posiadała zarejestrowany odbiornik rtv. Nie został on wyrejestrowany. Nie złożyła ona wierzycielowi oświadczenia, że korzysta ze zwolnienia od opłat abonamentowych. Nie wykonywała ona ustawowego obowiązku regulowania opłat abonamentowych. Przed wystawieniem tytułu wykonawczego zostało skierowane do niej upomnienie, celem dobrowolnego uregulowania zaległych opłat abonamentowych. Na to upomnienie skarżąca nie zareagowała. Wszystkie te okoliczności faktyczne wynikają z treści zaskarżonej decyzji. Mają one oparcie w materiale dowodowym, który został zgromadzony w rozpoznawanej sprawie. Spór sprowadza się do ustalenia, czy na stronie skarżącej spoczywa objęty tytułem wykonawczym obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49) regulowała obowiązująca od 1 marca 1993 r. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 z późn. zm.). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ustawodawca połączył z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Następnie ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.) uregulowany został obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. - obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Ustawa abonamentowa reguluje zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Ustawa nie zawiera istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik. Skarżąca stawiając zarzut nieistnienia obowiązku nie podważyła faktu zarejestrowania posiadanego odbiornika. Nie przedstawiła bowiem dowodu jego wyrejestrowania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Należy zauważyć, że wierzyciel w postanowieniu wyjaśnił, że pomimo zarzutu nieistnienia obowiązku w dokumentacji, którą posiada, brak jest zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika. Rację zatem ma organ, że dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. wyroki: NSA z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18; WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/GL 1020/17; WSA w Olsztynie z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 593/16). Nie może też odnieść skutku twierdzenie strony o braku doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego skierowanego na adres skarżącej. W sprawie przedstawiono dowody nadania numeru identyfikacyjnego abonenta i powiadomienia o tym fakcie skarżącej. Zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych wyżej ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać dokument potwierdzający wyrejestrowanie, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat za okresy nieprzedawnione. Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie zobowiązanej było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 928/18, wskazał, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Obowiązek zatem uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (zob.: wyroki NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2731/17; z 30 stycznia 2018 r., II GSK 3012/17; z 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16; z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I GSK 801/18). W konsekwencji sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie pominięcia w postępowaniu przepisów kpa, braku wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony prawidłowo. Przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych mają charakter materialnoprawny, gdyż określają obowiązek regulowania opłat abonamentowych. Z zapisów tej ustawy wynika również prawo przymusowego dochodzenia tych opłat na podstawie u.p.e.a.. A zatem to przepisy tych ustaw wyznaczają zakres postępowania dowodowego. W art. 18 u.p.e.a. zawarte jest odesłanie "Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednio zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". W wyroku z dnia 25 lutego 2020r., sygn. akt II FSK 1970/19 Naczelny Sąd Administracyjny ocenił skuteczność doręczenia pism w toku postępowania egzekucyjnego. Ocena skuteczności doręczenia pisma zależy zatem od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. A zatem te przepisy nie odnoszą się do okoliczności faktycznych, które nie są związane ze stosowaniem ustawy o charakterze materialnoprawnym. Dochodzenie należności wynikających z ustawy i w trybie przewidzianym w ustawie egzekucyjnej nie narusza zasad konstytucji RP , równego traktowania i sprawiedliwości społecznej oraz przepisów RODO. Jak już zostało wykazane w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wypełniła obowiązku wynikającego z mocy ustawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (udowodniono istnienia obowiązku zapłaty). Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7 k.p.a., oraz art. 8 k.p.a. W kwestii doręczeń Organ zasadnie powołał się na przepisy kpa. Skarżącą zawiadomiono o nadaniu numeru identyfikacyjnego. W rozpoznawanej sprawie wierzyciel nie zwalnia abonenta z regulowania opłat z urzędu, a na jego wniosek. A zatem argumentacja skarżącej, o jej podeszłym wieku nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.