II OSK 1465/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2248/09 w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2248/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi U. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpoznaniu sprawy dotyczącej robót budowlanych polegających na wymianie instalacji centralnego ogrzewania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1368/08, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., złożoną na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej Maz. WINB, z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie PINB dla m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2008 r., zobowiązujące Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. do złożenia oceny technicznej określonej czy strop pomiędzy piwnicą a lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. zapewnia odpowiednią izolacyjność cieplną zgodnie z § 328 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). którą przedłożyła w dniu [...] czerwca 2009 r. Wynika z niej, że przedmiotowy strop zapewnia odpowiednią izolacyjność cieplną zgodnie z § 328 rozporządzenia. Wskazał też, iż roboty budowlane polegające na wymianie instalacji centralnego ogrzewania wykonano w 2005 r., zgodnie z projektem wykonawczym. Nadto stwierdził, iż strop pomiędzy piwnicą i lokalem nr [...] nie był wymieniany i remontowany w ramach wymiany instalacji centralnego ogrzewania w budynku, zaś z audytu termo-modernizacyjnego nie wynika, aby była potrzeba docieplenia stropu pomiędzy piwnicami a lokalami mieszkalnymi. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła U. K. podnosząc, że była i jest stroną niniejszego postępowania, ponieważ jest właścicielem lokalu wyodrębnionego, posiada udział w gruncie spornej nieruchomości i jest wnioskodawcą całego postępowania. Nie rozumie dlaczego decyzję organu I instancji otrzymała wyłącznie do wiadomości, skoro postępowanie toczyło się w sprawie niedogrzania jej lokalu nr [...], które nastąpiło po wymianie centralnego ogrzewania. Dokument ograniczający się jedynie do uwagi o zgodności przenikania stropu z § 328 rozporządzenia, w żadnym przypadku nie może być uznany za ocenę techniczną. Po rozpoznaniu odwołania, Mazowiecki WINB decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w oparciu o art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz. Problem zasygnalizowany przez U. K. był podstawą do przeprowadzenia czynności kontrolnych, postępowanie administracyjne zostało zaś wszczęte z urzędu w sprawie wymiany centralnego ogrzewania w budynku. Decyzja organu I instancji została skierowana jedynie do wiadomości U. K.. Nie posiada ona w omawianym postępowaniu administracyjnym interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż sama okoliczność wystąpienia odwołującej przeciwko Zarządowi Wspólnoty z zarzutem niedogrzania jej lokalu, nie powoduje zaistnienia po jej stronie interesu prawnego. Skargę na tę decyzję złożyła U. K. wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła jej brak podstawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz niezgodność z art. 6, 7, 77 k.p.a. W uzasadnieniu powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji PINB dla m. st. Warszawy, raz jeszcze podnosząc, że posiada w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym przymiot strony. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki WINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadami określonymi w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. W toku postępowania, a także wydając zaskarżoną decyzję naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1, a także art. 28 k.p.a. skutkujące naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. i w konsekwencji wadliwością decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Toczące się postępowanie było poprzedzone postępowaniem dowodowym toczącym się na podstawie art. 81 c Prawa budowlanego, w którym udział brała w charakterze strony skarżąca. Brała też udział w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który nie kwestionował jej praw strony w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1368/08. Organ nie ustosunkował się do kwestii jej interesu prawnego, stwierdzając jedynie, że postępowanie wszczęte zostało z urzędu, pominął natomiast okoliczność udziału skarżącej w charakterze strony w wymienionym postępowaniu w sprawie sporządzenia oceny technicznej, również w postępowaniu sądowym. Ponadto, organ ograniczył postępowanie tylko do przyczyn podawanych przez skarżącą, tj. do zbadania czy powodem niedogrzania jest niewłaściwa izolacyjność stropu nad piwnicą, nad którą skarżąca mieszka. Skoro postępowanie wszczęto z urzędu, organ nadzoru budowlanego, nie będąc związany wnioskiem inicjatora tego postępowania, lecz powinien zbadać sprawę w pełnym zakresie odnoszącym się do przedmiotu tego postępowania. czego nie uczyniono. Zawężając przedmiot postępowania do badania w ramach § 328 rozporządzenia i opierając się na jednozdaniowym piśmie nazwanym oceną techniczną, organ przyjął, że przepisy Prawa budowlanego nie zostały naruszone. Organ nie wziął jednak pod rozwagę innych przepisów technicznych związanych z projektowaniem i wykonaniem instalacji cieplnych i nie badał zatem w pełni przyczyn odnoszących się do przedmiotu postępowania. Treść § 134 rozporządzenia ma podstawowe znaczenie dla uznania za stronę postępowania skarżącej, bowiem stanowi materialnoprawną podstawę do uznania, że skarżąca, jako właścicielka mieszkania i ułamkowej części nieruchomości, na której odbywał się proces inwestycyjny polegający na instalacji sieci cieplnej, którego celem było zapewnienie parametrów cieplnych w jej pomieszczeniach, ma prawo wymagać, aby zastosowane rozwiązania w tym procesie inwestycyjnym zapewniały jej odpowiednią temperaturę zgodną z wymaganiami powyższego przepisu, a zatem, że jest stroną toczącego się postępowania. Powyższe kwestie nie wzięte pod rozwagę w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego naruszały przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. prowadząc do przedwczesnej decyzji o umorzeniu postępowania, a także do umorzenia postępowania odwoławczego, z tych względów muszą zostać one powtórzone z zachowaniem zasad procedury administracyjnej z udziałem skarżącej. W skardze kasacyjnej działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1. przepisu § 134 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez zastosowanie błędnej wykładni, 2. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja dotyczyła umorzenia postępowania odwoławczego, ze względu na przeszkodę formalną w jego rozpatrzeniu w postaci braku statusu strony skarżącej. W tej sytuacji rozważania Sądu na temat naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. uznać należy za wykraczające poza meritum zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem kluczową jest jedynie kwestia posiadania przez skarżąca statusu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd błędnie stwierdził, że przepis § 134 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowi podstawę dla uznania za stronę U. K. w niniejszym postępowaniu, bowiem przepis ten służy jedynie określeniu wymogów jakim powinny odpowiadać regulatory dopływu ciepła do grzejników (ust. 5 w/w przepisu), a ust. 6, dodaje, że urządzenia te powinny umożliwić użytkownikom uzyskanie w pomieszczeniach określonych temperatur. Orzecznictwo (np. wyrok WSA w Warszawie z dn. 09.09.2004 r., sygn. akt IV SA 513/03, wyrok NSA z dn. 08.04.1998 r., sygn. akt IV SA i 928/96) nie dopuszcza najemców i innych użytkowników lokali, nie będących i ich właścicielami, jako strony postępowania dotyczących tych lokali. Przepis § 134 rozporządzenia nie jest samoistnym źródłem żądania podjęcia czynności przez organ z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby, bowiem konieczne są przepisy nakładające na określone podmioty przymus ich stosowania i przestrzegania i to one mogą być źródłem uzyskania statusu strony. U. K. nie przysługuje status strony postępowania administracyjnego albowiem jej interesy, jak i interesy wszystkich członków Wspólnoty reprezentuje zarząd Wspólnoty zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Rzadko będzie można przyjąć stanowisko, że interes prawny przysługuje zarówno wspólnocie, jak i poszczególnym lokatorom. Status strony skarżąca nabyłaby, gdyby roboty budowlane przy wymianie instalacji zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej bądź niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem lub sporządzoną dokumentacją. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polega na sformułowaniu zaleceń niezgodnych z prawem i okolicznościami sprawy, albowiem nie zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie niedogrzania lokalu U.K. ani uznania jej za stronę postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną U. K. wniosła o jej odrzucenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd ten nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z wyartykułowanych zarzutów nie jest trafny, co czyni niezasadną całą skargę kasacyjną. Podstawowe znaczenie dla określenia podstawy skargi kasacyjnej mają zarzuty naruszenia prawa materialnego, bowiem wiążą się one bezpośrednio z zasadniczym motywem uchylenia przez Sąd I instancji obu decyzji administracyjnych. Zawierają one argumentację wskazującą na brak interesu prawnego strony wnoszącej odwołanie, co uzasadniałoby w ocenie autora skargi kasacyjnej trafność odwoławczego rozstrzygnięcia administracyjnego, uchylonego przez WSA w Warszawie. Pierwszy z zarzutów w tym zakresie podnosi, iż naruszenie § 134 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), miało miejsce "poprzez zastosowanie błędnej wykładni" (s. 2 skargi kasacyjnej). Autor skargi kasacyjnej nie odnosi się jednak w jej uzasadnieniu do rozumienia tego zarzutu, a w szczególności nie wskazuje, na czym polega błędny charakter wykładni tego przepisu. Należy w związku z takim rodzajem uzasadniania własnej argumentacji wskazać, że w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni jego przepisu, dla skuteczności argumentacji kasacyjnej niezbędne jest, aby autor skargi kasacyjnej wykazał na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Może to obejmować przede wszystkim wykazanie, że nieprawidłowy jest wynik wykładni danego przepisu prawnego (treść zrekonstruowanej normy), występującego samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami, ale także może się wiązać z podniesieniem nieprawidłowości w ramach przebiegu procesu wykładni (np. kolejności odwołania się do jej reguł), czy sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni. Drugim, równie istotnym składnikiem argumentacji autora skargi kasacyjnej, odwołującego się do zarzutu błędnej wykładni powinno być wykazanie, jak w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa, czyli do jakiego wyniku powinna ona doprowadzić oraz ewentualnie, jak powinna przebiegać i w jaki sposób powinny zostać zastosowane poszczególne dyrektywy wykładni. Autor skargi kasacyjnej tymczasem odnosi się do wykorzystania § 134 rozporządzenia jako "podstawy do uznania skarżącej za stronę" i nie wiąże z tym stwierdzeniem żadnego z powyższych argumentów. Idzie więc raczej o niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie jednak od powyższej konstatacji należy wskazać, iż § 134 rozporządzenia, który określa warunki, jakie powinny spełniać instalacje i urządzenia cieplne, stanowi w istocie materialnoprawną podstawę uznania, że skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji pierwszoinstancyjnej, ale nie pełni tej roli procesowej samodzielnie. Uzasadnienie Sądu I instancji kładzie nacisk na rolę tego właśnie przepisu (s. 5-6 uzasadnienia), wskazując na konkretne jego jednostki redakcyjne (zwłaszcza ust. 6 i ust. 8), co dodatkowo podkreśla fakt związania przedmiotowej wymiany instalacji z konkretnym lokalem (nr [...]), którego właścicielką jest skarżąca. Nie może być żadnych wątpliwości, że WSA, mimo, że wyraźnie nie rozwinął tej kwestii w uzasadnieniu, przyjął na gruncie tego przepisu rozporządzenia związek instalacji z konkretnym lokalem oraz w konsekwencji, z odrębną własnością lokalu skarżącej w ramach wspólnoty. Ma tego świadomość autor skargi kasacyjnej, podnosząc w jej uzasadnieniu (s. 6), iż linia orzecznicza sądów administracyjnych nie dopuszcza najemców i innych użytkowników lokali nie będących właścicielami do udziału w postępowaniach jako strony. Nie wiąże jednak tej tezy z nie budzącym wątpliwości statusem właścicielki tego lokalu przez skarżącą, co czyni ten argument skargi kasacyjnej całkowicie niezasadnym. Właśnie powiązanie warunków określonych w § 134 rozporządzenia ze statusem właścicielskim w warunkach niekwestionowanego twierdzenia, że przedmiotowa instalacja cieplna związana jest z lokalem skarżącej a nie z częściami wspólnymi obiektu zarządzanego przez wspólnotę, czyni przymiot interesu prawnego po stronie właścicieli takiego lokalu aktualnym, co z kolei konstytuuje jej udział w postępowaniu administracyjnym jako strony na gruncie art. 28 k.p.a., umożliwiając jej tym samym zaskarżenie decyzji pierwszoinstancyjnej na gruncie art. 127 § 1 k.p.a. Nie ma przy tym znaczenia, jak wskazuje organ, że postępowanie wszczęte jest z urzędu (mimo, że wniosek o wymianę instalacji, związaną z tym lokalem, został złożony przez skarżącą, która bezpośrednio odczuwała niesprawność starej instalacji). Ma natomiast znaczenie, na co wskazuje Sąd I instancji (s. 4), że właścicielka lokalu brała udział w postępowaniu w charakterze strony, że doręczano jej pisma i decyzje, co zresztą zostało też zaakceptowane przez WSA Warszawie w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r. (VII SA/Wa 1368/08), dotyczącym opinii technicznej. W tym znaczeniu powiązanie treści § 134 rozporządzenia z treścią art. 28 k.p.a. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest prawidłowe. Teza, iż właściciel lokalu w budynku będącym w zarządzie wspólnoty, niezależnie od występującej w jego imieniu wspólnoty, ma interes prawny i jest stroną w postępowaniu dotyczącym tego lokalu, jeżeli postępowanie dotyczy danego lokalu i nie jest związane jedynie z częścią wspólną nieruchomości, jest wyraźnie wyartykułowana w orzecznictwie (np. wyr. NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., II OSK 1827/09, LEX nr 597397, post. NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II OZ 157/09, LEX nr 535061 czy wyr. WSA W Warszawie z dnia 4 października 2007 r., VII SA/Wa 809/07, LEX nr 439891). Istnienie powyższej linii orzeczniczej powoduje, że nie może być uznany za zasadny, podniesiony w skardze kasacyjnej jako drugi zarzut naruszenia prawa materialnego, zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie. Istotnie, przepis ten nie został zastosowany przez Sąd I instancji, ale miało to miejsce w związku z przyjęciem poglądu, iż właściciel lokalu w obiekcie zarządzanym przez wspólnotę może być stroną postępowania dotyczącego lokalu, którego jest właścicielem. Nie czyni to bowiem potrzeby czy tym bardziej konieczności, jako podstawy nieprzyznania skarżącej statusu strony, zastosowania przepisu, treścią którego jest wyrażenie normy wskazującej na kierowanie i reprezentowanie wspólnoty przez zarząd tak na zewnątrz jak i pomiędzy wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokalu. Przepis ten bowiem nie może wykluczać odrębnego statusu właściciela lokalu i jego samodzielnej pozycji w stosunku do wspólnoty, reprezentowanej właśnie, na gruncie tego przepisu, przez wskazany w nim zarząd. Autor skargi kasacyjnej także zresztą zdaje się nie wykluczać możliwości przyznania interesu prawnego właścicielowi lokalu, podnosząc jedynie, iż takie stanowisko będzie można przyjąć rzadko i że są to sytuacje wyjątkowe. Posługuje się zresztą terminami "lokator" czy wcześniej, sformułowaniem "najemcy i inni użytkownicy lokali, nie będący ich właścicielami" (s. 6), co nie odpowiadając statusowi skarżącej, tym bardziej nie może stanowić argumentu trafnego w stosunku do przyjęcia tezy o braku interesu prawnego właścicielki lokalu w obiekcie zarządzanym we wspólnocie. W ramach powyższej argumentacji należy także ująć nietrafność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie braku podstaw dla wskazań Sądu odnośnie do dalszego postępowania administracyjnego, ponieważ w ocenie autora skargi kasacyjnej nie zachodzi potrzeba prowadzenia tego postępowania ani co do kwestii niedogrzania lokalu skarżącej ani co do uznania ja za stronę takiego postępowania. Względy podniesione wyżej w niniejszym uzasadnieniu potwierdzają trafność argumentacji Sądu I instancji co do potrzeby skorygowania poglądu organu odnośnie do interesu prawnego właścicielki lokalu. Natomiast wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestie dotyczące oceny technicznej (w kontekście badań przewidzianych w § 328 rozporządzenia), związanej z wymianą instalacji cieplnej, podnosząc kwestię naruszenia przepisów k.p.a., regulujących prawidłowe ustalenie i ocenę stanu faktycznego (art. 7 oraz art. 77 k.p.a.) oraz uzasadnienie decyzji administracyjnej, podyktowane zostały troską Sądu I instancji o ich poprawne przeprowadzenie w toku ponownego rozpoznawania sprawy przez organy administracyjne. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty przesądzające o nietrafności poddanych kontroli zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.