II SA/Bd 464/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2009r. w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku usunięcia odpadów postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2009r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pozostawił bez rozpoznania wniosek A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku usunięcia odpadów. Powyższe zarządzenie wydane zostało w związku z nieprzedłożeniem przez skarżącego przesłanego mu w celu wypełnienia i odesłania do sądu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W złożonym sprzeciwie skarżący wyraził jedynie niezadowowlenie z rozstrzygnięcia, nie wskazując przy tym żadnych okoliczności uzasadniających przyznanie mu pomocy w żądanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Podstawowym dokumentem na podstawie którego Sąd ocenia sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawcy jest urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedłożył stosownego formularza, w związku z czym Sąd nie miał podstaw do oceny przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy, bądź też odmowę jego przyznania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.