IV SA/Wa 2664/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. art. 302 ust. 1 pkt 7, 515 ust 1, 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, 319 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (D.U. z 2011 r.,Nr 264, poz. 1573 z późn. zm,) oraz art. 127 § 2 i art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A.A. (dalej skarżący, cudzoziemiec) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wydania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu –od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium R.P. i innych państw Schengen na okres 3 lat na wypadek jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom –od dnia wykonania decyzji- utrzymano ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzeczono o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wydania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium R.P. i innych państw Schengen na okres 3 lat na wypadek jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom – od dnia wykonania decyzji. Podstawą rozstrzygnięcia było figurowanie skarżącego w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terenie Polski jest niepożądany. Organ jednocześnie stwierdził, że nie zachodzą wobec niego przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wyłączające wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Skarżący wniósł odwołanie twierdząc, że nie wiedział, iż jego dane figurują w ww wykazie a więc popełniony przez niego czyn polegający na przekroczeniu granicy wynikał z niewiedzy a nie ze złej woli. Wskazał, że złożył wniosek o usunięcie jego danych z wykazu. Rozpoznając odwołanie organ ustalił, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2015 r. zgłosił się na przejściu granicznym w [...] do odprawy granicznej w kierunku Polski. Posiadał wizę Shengen z terminem ważności od [...] sierpnia 2014 r. do [...] sierpnia 2016 r. wydaną przez konsula w [...]. Ustalono jednak że jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców niepożądanych na terenie R.P. z terminem obowiązywania do dnia [...] lutego 2018 r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W zeznaniach skarżący wyjaśnił, że otrzymał mandat karny w związku z przemytem wyrobów tytoniowych bez akcyzy i nie miał świadomości, że jego dane zostały wpisane do wykazu. Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji, że skarżący wypełnił przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Dokonał także oceny czy nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w przypadkach o jakich mowa w art. 302 ust. 1 tej ustawy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się gdy zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Tej, zgodnie z art. 248 ustawy o cudzoziemcach udziela się gdy zobowiązanie do powrotu: 1. może nastąpić jedynie do państwa w którym w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., dalej Konwencja: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, b) mógłby zostać poddany torturom lub nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu lub c) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2. naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji lub 3. naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Cudzoziemiec zeznał w toku przesłuchania że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia i nie zachodzą pozostałe ww przesłanki uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt humanitarny. Zadeklarował dobrowolne opuszczenie Polski w wyznaczonym terminie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Skarga nie zawiera uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne skargi (brak podpisu) a gdyby ten wniosek nie został uwzględniony o jej oddalenie. Skarżący, po wezwaniu sądu z 3 września 2015 r. do usunięcia braków skargi, poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, uzupełnił ją poprzez jej złożenie wraz z podpisem (k 24 akt sądowych), co czyni nieskutecznym wniosek o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a). dokonuje kontroli działań administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega prawidłowość zebrania przez organy administracji materiału dowodowego i prawidłowość jego rozpatrzenia, stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a. Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy a następnie dokonał niewadliwej jego oceny w świetle art. 302 ust. 1 pkt 7, art. 315 ust. 1, 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 319 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach tj. przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Dokonał także oceny sytuacji osobistej skarżącej biorąc za podstawę jego zeznania i brak obaw czy zagrożeń o jakich mowa w Konwencji. Zebrany materiał dowodowy wskazywał, że skarżący wpisany jest do wykazu osób niepożądanych na terenie Polski co uzasadnia w świetle art. 302 ust. 1 pkt 7 wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu do kraju pochodzenia. Zaskarżona decyzja spełnia pozostałe wymogi ustawy o cudzoziemcach w zakresie określonym w art. 318 ust. 1 (termin dobrowolnego powrotu), 318 (określenie okresu zakazu), 318 ust 2 pkt 2 (zakaz ponownego wjazdu), 319 (okres zakazu wjazdu). Organ poczynił także ustalenia czy nie istnieją podstawy do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Z zeznań skarżącego wynikało, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia i nie zachodzą inne przesłanki z art. 303 ust 1 i 348 ustawy o cudzoziemcach uzasadniające odstąpieniem od orzeczenia zakazu powrotu. Okoliczności dotyczące spełnienia ewentualnie przesłanek na udzielenie zgody na pobyt humanitarny z oczywistych względów powinny być wskazane przez osobę ubiegającą się o ten przywilej a nie przez organ. Organ ma bowiem jedynie obowiązek rozważyć czy obawy cudzoziemca przed działaniami o jakich mowa w ww przepisach tej ustawy są obiektywnie uzasadnione. Ponieważ cudzoziemiec tych obaw nie zgłaszał organ zasadnie przyjął, że brak jest podstaw do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Sąd nie stwierdził aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. 2012., poz.207), dalej p.p.s.a.) tym bardziej, że skarżący tego zarzutu w istocie nie sprecyzował a więc nie wskazał jakie okoliczności uzasadniają przekonanie o naruszeniu przez organ zasad wyrażonych w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Zebrany materiał dowodowy został oceniony a wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Fakt, że skarżący nie zgadza się z argumentami organu, skoro wniósł skargę, nie stanowi o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Zadaniem organu nie jest bezwzględne przekonanie o słuszności decyzji ale przedstawienie argumentacji, która legła u podstaw rozstrzygnięcia. Argumentacja ta była wystarczająca do wydania decyzji. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. 2012., poz.207) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.