I SA/Gl 1199/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. K. i S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. w części określającej wysokość zobowiązania B. K. i S. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł i uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzając, że decyzja organu pierwszej instancji została w tym względzie wydana po upływie terminu przedawnienia. Istota sporu koncentruje się w niniejszej sprawie wyłącznie wokół dopuszczalności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów z działalności prowadzonej przez podatniczkę kwoty [...] zł dokumentowanej fakturami VAT wystawionymi przez A. W. prowadzącą firmę PPHU A, co było przyczyną określenia zobowiązania stron w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej. Zakwestionowane faktury miały dokumentować usługi zduńskie, blacharsko-dekarskie oraz ogólnobudowlane. Organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu I instancji i stwierdził, że postępowanie dowodowe wykazało w sposób jednoznaczny, że sporne roboty (których wykonania, jako takich, nie zakwestionowano) nie mogły zostać wykonane i nie zostały wykonane przez pracowników firmy A. Podkreślił także, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że usługi zostały wykonane przez podwykonawców firmy A, jak i przez osoby zatrudnione w firmie A nielegalnie, gdyż twierdzenie to pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonymi dowodami; osób takich nie wskazały również strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny szczegółowo uzasadnionym wyrokiem z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 716/12 oddalił skargę. Sąd I instancji stanowczo stwierdził, że sama firma A nie posiadała technicznych, technologicznych, ani sprzętowych możliwości wykonania spornych usług. Uznał, że brak jest dowodów, iż usługi były wykonywane przez pracowników zatrudnionych w firmie A, podobnie brak jest dowodów, że w sprawie działali podwykonawcy firmy A. Sąd podkreślił także, obszernie argumentując swoje stanowisko, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że usługi zostały wykonane przez osoby zatrudnione w firmie A nielegalnie. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1839/13, którym uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sąd II instancji przychylił się do jednego z zarzutów skargi kasacyjnej, pozostałe uznając za bezzasadne. Stwierdził w szczególności, że nie można z góry wykluczyć sytuacji, że sporne roboty zostały wykonane przez osoby zatrudnione nielegalnie przez A. W., zwłaszcza, że taka okoliczność pojawia się w zeznaniu świadka A. K., a sama A. W. użyła podczas przesłuchania określenia "inni" w stosunku do osób, które wykonywały sporne prace. NSA wskazał, że wobec niekwestionowania okoliczności wykonania przedmiotowych usług w ogóle, Sąd winien rozważyć kto mógł je wykonać i ewentualnie wziąć pod uwagę, czy nie byłoby zasadne przeprowadzenie postępowania podatkowego w tym zakresie, np. ponowne przesłuchanie A. W.. Nadto, Sąd I Instancji, dokonując wnikliwszego badania omawianej kwestii (ustalenia czy doszło do wykonania prac przez nielegalnych pracowników), winien na nowo odnieść się do zasadności ponownego przesłuchania K. K. oraz M. B.. Zdaniem NSA, dopiero wtedy będzie można ocenić, czy doszło do błędnej oceny dowodów przedłożonych przez skarżących oraz zeznań przesłuchanych świadków. W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o zawieszenie na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnej prowadzonej wobec oskarżonej A. W. przez Sąd Rejonowy w Z. Wydział VII Karny, sygn. [...]. Uzasadniając ten wniosek organ odwoławczy wskazał, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie uzasadnione jest względami celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej. Podkreślił również, że wydany w sprawie wyrok karny może mieć decydujące znaczenie w kwestii udowodnienia faktycznego przebiegu spornych transakcji pomiędzy A a B i wywoła określone skutki prawne w kontekście oceny ww. operacji gospodarczych (co nie było i nie mogło być brane pod uwagę na tym etapie postępowania przez skład orzekający NSA). Do wniosku załączono kserokopię wyciągu z aktu oskarżenia przeciwko A.W., z której wynika, że została ona oskarżona m.in. o to, że będąc właścicielką P.P.H.U. A w okresie od lutego 2005 r. do stycznia 2007 r. uszczupliła podatek od towarów i usług przez podanie nieprawdy w deklaracjach podatkowych za ten okres m.in. odnośnie szczegółowo wymienionych faktur wystawionych na rzecz "B". Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżących oświadczyła, że nie sprzeciwia się wnioskowi organu odwoławczego o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego wobec A. W.. Mając na uwadze powyższe skład orzekający stwierdził, że zgodny wniosek stron zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 126 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnej prowadzonej wobec oskarżonej A. W. przez Sąd Rejonowy w Z. Wydział VII Karny, sygn. [...].