II GSK 1446/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan–Pytlowany (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Z.- "G." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 648/10 w sprawie ze skargi P. Z. - "G." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 648/10, oddalił skargę P. Z. "G." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, z następującym uzasadnieniem. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Prezydent Miasta P. cofnął udzielone przez siebie zezwolenie P. Z., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "G." (dalej: skarżący) z dnia [...] grudnia 2008 r. na podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży znajdującym się w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez skarżącego z powodu braku ważnego tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Z. Okręg P. (dalej Z. Okręg P.), będący głównym najemcą od Miasta P. lokalu użytkowego położonego przy ulicy [...] w P., poinformował Urząd pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r., że w dniu 19 listopada 2008 r. nastąpiło wypowiedzenie Zainteresowanemu umowy podnajmu lokalu ze skutkiem natychmiastowym. Sąd Rejonowy P. Stare Miasto Wydział I Cywilny w dniu 3 lipca 2009 r. wydał wyrok zaoczny, zgodnie z którym Wnioskodawca otrzymał nakaz eksmisji z ww. lokalu. Zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości oraz przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm., dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości), warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości). Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży jak i poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Pismem z 19 listopada 2008 r. Z. Okręg P. rozwiązał z Odwołującym umowę podnajmu lokalu przy ul. [...] w P., w którym prowadzona jest sprzedaż i podawanie alkoholu. Umowę podnajmu lokalu Odwołujący zawierał w dniu 6 grudnia 2004 r. z wynajmującym Z. z siedzibą w W. Jednakże w dniu 28 lipca 2008 r. Miasto P. podpisało umowę najmu przedmiotowego lokalu ze Z. z siedzibą w P. Dlatego też, ze względu na nie płacenie przez Odwołującego czynszu, Z. Okręg P., jako główny najemca, pismem z 19 listopada 2008 r. wypowiedział umowę podnajmu. Zdaniem SKO, wypowiedzenie umowy podnajmu oznacza, że skarżący prowadzi w lokalu przy ul. [...] sprzedaż alkoholu z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Organ wskazał, że postępowanie przed Sądem Rejonowym w P. dotyczy eksmisji podnajemcy z przedmiotowego lokalu, nie zaś najemcy. Umowa podnajmu z najemcą została wypowiedziana z dniem 19 listopada 2008 r., a w Sądzie toczy się postępowanie w sprawie eksmisji podnajmującego lokal, co nie zmienia faktu, że Odwołujący nie może okazać się tytułem prawnym do tego lokalu. Oddalając skargę P. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. podzielił ustalenia faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji, w tej części, w której Kolegium ustaliło, że w dacie wydania decyzji I i II instancji, skarżący nie posiadał tytułu prawnego do lokali, położonych w P. przy ul. [...], będących przedmiotem dwu umów podnajmu, zawartych dnia: 15 czerwca 2004 r. i 6 grudnia 2004 r. W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie uznały, że skarżący utracił tytuł prawny do obu lokali użytkowych i nie posiadał go w dniu wydania decyzji I, jak i II instancji. Rozważając stan prawny sprawy organy obu instancji pominęły dyspozycję art. 668 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: k.c.), zgodnie z którym stosunek wynikający z zawartej przez najemcę umowy o bezpłatne używanie lub podnajem rozwiązuje się z mocy prawa najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu. Umowa podnajmu nie może trwać dłużej niż sam najem (umowa główna) i rozwiązuje się z mocy samego prawa najpóźniej z chwilą jego zakończenia. Skarżący zawarł z Z. z siedzibą w W. dnia 15 czerwca 2004 r. umowę podnajmu lokalu użytkowego o powierzchni 205,7 m2, położonego na pierwszym piętrze, a dnia 6 grudnia 2004 r. umowę podnajmu lokalu o powierzchni 32,07 m2, położonego na parterze i 235,22 m2, położonego w piwnicy przy ul. [...] w P. Stosunek wynikający z owych umów podnajmu rozwiązał się najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu – to jest z dniem 28 lipca 2008 r., gdy Miasto P. zawarło umowę najmu tych samych lokali z Z. Okręgiem P., a nie dopiero z dniem wypowiedzenia przez Z. Okręg P. umowy podnajmu skarżącemu, tj. dnia 19 listopada 2008 r. W dniu 19 listopada 2008 r. jak i w dniu 30 grudnia 2008 r. stosunek podnajmu obu lokali już nie istniał, bowiem rozwiązał się z mocy prawa z dniem 28 lipca 2008 r. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), skoro organy obu instancji w prawidłowy sposób ustaliły brak po stronie skarżącego tytułu prawnego do zajmowania lokalu użytkowego w dacie decyzji obu instancji. W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut naruszenie prawa materialnego (art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości). Wobec niepłacenia czynszu podnajmu za oba lokale od sierpnia 2008 r., nie doszło do nawiązania nowego stosunku podnajmu obu lokali, ani w sposób wyraźny, ani w sposób dorozumiany. Organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżący utracił tytuł prawny do obu zajmowanych lokali użytkowych, co skutkowało obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Mimo zatem, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest dostatecznie starannie sporządzone, uchybienie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skargą kasacyjną P. Z. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie – uchylenie wyroku oraz zaskarżonej decyzji SKO w P., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na przebieg sprawy tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, że w sprawie doszło do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. następujących przepisów: • art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędy w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługiwał tytuł prawny do lokalu; • art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadniając decyzję organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 2. prawa materialnego – art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez uznanie, że wobec zawarcia w dniu 28 lipca 2008 r. przez Miasto P. ze Z. Okręg P. umów najmu lokali użytkowych w P. przy ul. [...] skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a w konsekwencji że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada regułom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a., jest lakoniczne i ogólnikowe. Skarżący podkreślił, że dopiero w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał na jakiej podstawie uznać można, że skarżący utracił tytuł prawny do lokalu i to już w dniu 28 lipca 2008 r., bowiem w ocenie Sądu zastosowanie w sprawie znajduje art. 668 § 2 k.c. Z. Okręg P. nigdy oficjalnie nie powiadomił skarżącego, że jest najemcą przedmiotowego lokalu przy ul. [...], a zatem – zdaniem skarżącego – skoro Z. Okręg P. nigdy nie było stroną umowy podnajmu łączącej skarżącego ze Z. w W., Z. Okręg P. nie mógł na żadnym etapie i pod żadnymi warunkami wypowiedzieć tej umowy. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że skoro Miasto P. zawarło z Z. w P. umowę najmu, której przedmiotem były przedmiotowe lokale, oznacza to, iż umowa najmu zawarta pomiędzy Miastem P. a Zarządem Głównym Z. w W. została rozwiązana, a jeżeli nie została rozwiązana, to umowa najmu z dnia 28 lipca 2008 r. jest umową nieważną. Skarżący podniósł także, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że ze względu na to, że w ustawie o wychowaniu w trzeźwości przesłanką do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu jest utrata tytułu prawnego do lokalu, a nie faktyczna możliwość posiadania lokalu, to dla wyjaśnienia niniejszej sprawy nie ma znaczenia wynik prowadzonego postępowania eksmisyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. z jak i uczestnik postępowania – Z. Okręg P., wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym. Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo, że w sprawie doszło do naruszenia przez SKO w P. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędy w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługiwał tytuł prawny do lokalu oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji niezgodnie z dyspozycją tego przepisu. Zdaniem skarżącego przysługuje mu nadal tytuł prawny do lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży alkoholu, gdyż umowa najmu z dnia 10 grudnia 1998 r. zawarta między właścicielem Miastem P. a najemcą ZG Z. w W. nie została nigdy rozwiązana. Twierdzenie to skarżący opiera na tym, iż nie otrzymał od Z. w W. jako najemcy, żadnej informacji o rozwiązaniu umowy najmu. Ponadto Z. Okręg w P. nigdy oficjalnie nie powiadomił go, że jest najemcą przedmiotowego lokalu, a zatem nie był stroną umowy najmu i nie mógł wypowiedzieć umowy łączącej skarżącego z ZG Z. w W. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut, że SKO błędnie przyjęło, iż skarżącemu nie przysługiwał tytuł prawny do lokalu jest niezasadny. Przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w oparciu o który Sąd I instancji przyjął stan faktyczny będący podstawą zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, – w oparciu o zgromadzone dowody – że w dacie wydania decyzji I instancji i II instancji skarżącemu nie przysługiwał tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, argumentując, że stosunek podnajmu przedmiotowego lokalu łączący skarżącego z najemcą ZG Z., rozwiązał się z chwilą zakończenia stosunku najmu między właścicielem Miastem P. i tym najemcą, co nastąpiło najpóźniej w dniu 28 lipca 2008 r. Zgodnie z art. 668 § 2 k.c. stosunek wynikający z zawartej przez najemcę umowy o bezpłatne używanie lub podnajem rozwiązuje się z mocy prawa najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu. Przepis ten jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Umowa podnajmu nie może zatem trwać dłużej niż umowa najmu i ulega rozwiązaniu z mocy prawa z chwilą zakończenia najmu. W takiej sytuacji najemca może odpowiadać wobec osób trzecich za niewykonanie zobowiązania, a wynajmujący może żądać zwrotu rzeczy wprost od osób trzecich. Unormowanie zawarte w art. 668 k.c. dotyczy także umów najmu lokali użytkowych, z tym że podnajęcie w myśl art. 6882 k.c. nie jest możliwe bez zgody wynajmującego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że 10 grudnia 1998 r. Miasto P. zawarło z ZG Z. w W. umowę najmu lokali znajdujących się w kamienicy położonej w P. przy ulicy [...]. Skarżącego od dnia 6 grudnia 2004 r. łączył stosunek obligacyjny z ZG Z. w W., na podstawie którego na czas określony do dnia 30 listopada 2011 r. podnajmował lokale użytkowe znajdujące w tej kamienicy, w których prowadził sprzedaż napojów alkoholowych. Tytułem podnajmu tych lokali skarżący płacił najemcy ZG Z. w W. ustalony umownie miesięczny czynsz. W dniu 28 lipca 2008 r. właściciel przedmiotowych lokali Miasto P. zawarło umowę najmu tych lokali z Z. Okręg w P., po uprzednim zawarciu porozumienia z ZG Z. w W., co do przejęcia najmu przedmiotowych lokali przez Z. Okręg w P. Zatem co najmniej z tą datą zakończył się stosunek najmu między właścicielem Miastem P. a dotychczasowym najemcą ZG Z. w W. Należy więc przyjąć za prawidłowe ustalenia poczynione przez Sąd I instancji zgodnie z dyspozycją art. 668 § 2 k.c., że stosunek wynikający z umowy podnajmu wygasł najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu, którym był najpóźniej dzień zawarcia przez Z. Okręg w P. umowy najmu tj. dnia 28 lipca 2008 r. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że ZG Z. w W. nie powiadomił skarżącego o ustaniu stosunku obligacyjnego między ZG Z. w W. a Miastem P., nie dowodzi w żaden sposób, że umowa najmu z dnia 10 grudnia 1998 r. między tymi podmiotami nie została zakończona, a umowa z dnia 29 lipca 2008 r. między Miastem P. i Z. Okręg w P. jest umową nieważną. Bez znaczenia dla powstania skutku prawnego z mocy art. 668 § 2 k.c. było to, czy i kiedy skarżący został poinformowany o zmianie najemcy. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że ZG Z. w W. od sierpnia 2008 r., a więc od zawarcia umowy najmu między Z. Okręg w P. i Miastem P., zaprzestał wystawiania i przesyłania skarżącemu faktur dotyczących należności czynszowych, co nie mogło przecież umknąć uwadze skarżącego. Gdyby nadal łączył skarżącego z ZG Z. w W. stosunek obligacyjny, powinien on uiszczać czynsz podnajmu temu podmiotowi, czego jednak nie czynił. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń, za trafne należy uznać też stanowisko Sądu I instancji, że nie doszło do nawiązania stosunku podnajmu przedmiotowego lokalu między skarżącym a nowym najemcą, ani w sposób wyraźny ani w sposób dorozumiany, wobec niepłacenia przez skarżącego czynszu podnajmu Z. Okręg w P. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie też przyjął Sąd I instancji, że skarżący miał świadomość utraty tytułu prawnego do lokalu co najmniej po uzyskaniu wiadomości o piśmie Z. Okręg w P. z dnia 19 listopada 2008 r. Warto ponadto zauważyć, że okoliczność, iż skarżący w ogóle zaprzestał płacenia czynszu podnajmu od sierpnia 2008 r. wskazuje, że po pierwsze wiedział, że ZG Z. w W. nie jest już najemcą, a po drugie nie godził się na zawarcie umowy z Z. Okręg w P. Okoliczność powyższa wskazuje, że skarżący miał wiedzę o utracie tytułu prawnego do lokalu, w którym prowadził sprzedaż napojów alkoholowych. Pomimo to, w dniu 4 grudnia 2008 r. wystąpił o zezwolenie na sprzedaż alkoholu wskazując przedmiotowy lokal, jako lokal do którego ma tytuł prawny oparty o umowę podnajmu. W świetle dotychczasowych rozważań w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, że stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych dotyczących spełniania warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży (art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy) i nieprzestrzegania tych warunków (art. 18 ust. 10 ustawy) zostały poczynione przez SKO w P. i zaakceptowane przez Sąd I instancji z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nieusprawiedliwiony też jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera elementy, o których mowa we wskazanym przepisie i mimo, że organy błędnie przyjęły, że stosunek najmu rozwiązał się z dniem wypowiedzenia przez Z. Okręg P., to nie miało to istotnego znaczenia, skoro organy prawidłowo ustaliły brak tytułu prawnego do lokalu w dniu wydania obu decyzji. Reasumując powyższe wywody w ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja SKO w P. została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie istniały zatem przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, a zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być z związku z tym uznany za usprawiedliwiony. Skarga kasacyjna oparta została także na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w ramach której jej autor zarzuca Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 7 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez uznanie, że wobec zawarcia w dniu 28 lipca 2008 r. przez Miasto P. ze Z. Okręg P. umów najmu lokali użytkowych w P. przy ul. [...] skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a konsekwencji, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno być cofnięte. Należy na wstępie zauważyć, że tak sformułowany zarzut w istocie zarzuca niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, bowiem zarzut ten dotyczy kwestii prawidłowego lub nie odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego i poddania tego stanu faktycznego ocenie prawnej na podstawie treści normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Bowiem skarżący w przestawionym zarzucie w zasadzie kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, a ponadto odnosi zarzut nietrafnego zastosowania przepisów prawa materialnego do wskazanego przez siebie stanu faktycznego, a nie stanu faktycznego ustalonego w sprawie, który nie został przez niego skutecznie podważony w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący w uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego głównie polemizuje z zaakceptowanymi przez Sąd I instancji ustaleniami faktycznymi, oraz ocenami organu odwoławczego i Sądu, przeciwstawiając im własne ustalenia i własne oceny, które – jak Naczelny Sąd Administracyjny wyżej wykazał – są nieuprawnione. Podsumowując te rozważania należy jedynie stwierdzić, że w stanie faktycznym sprawy, skarżący nie spełniał jednego z warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych określonego w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, bowiem utracił co najmniej w dniu 28 lipca 2008 r. tytuł prawny do korzystania z lokalu, stanowiącego dotychczasowy punkt sprzedaży. Tym samym zaistniała przesłanka do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy, z uwagi na nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a.