I SA/Gd 1498/19

SENTENCJA Dnia 28 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2020 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2019 r. o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (k. 26) odrzucił zażalenie A.M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o rozdzieleniu skargi. Powyższe postanowienie wysłane zostało na adres strony skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 36) z powodu nieobecności adresata przesyłka została awizowana w dniu 16 października 2019 r. Przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 31 października 2019 r. Na przedmiotowe postanowienie strona wniosła zażalenie (k.32), składając je osobiście w siedzibie sądu w dniu 7 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w treści przywołanego przepisu. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Natomiast z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia zażalenia. Faktyczne odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 104/04; z 28 stycznia 2013 r., II FZ 1055/12, z 14 lutego 2013 r., II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 7 października 2019 r., wobec nieskutecznego doręczenia, złożono w dniu 16 października 2019 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącemu w skrzynce do doręczenia korespondencji. Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 30 października 2019 r. Doręczenie należało zatem uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym tj. w dniu 31 października 2019 r., nie ma wpływu dla liczenia terminu według wskazanego już wyżej art. 73 p.p.s.a. W związku z powyższym od dnia 30 października 2019 r. należało liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia i kończył on swój bieg w dniu 6 listopada 2019 r. Skoro zażalenie zostało złożone w siedzibie sądu w dniu 7 listopada 2019 r., należało uznać, że zostało ono wniesione z uchybieniem przepisanego terminu. Sąd pragnie przy tym zauważyć, że w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16). Jakkolwiek sytuacja jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie może uzasadniać przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych zażalenia w przypadku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku, to jednak wobec kategorycznego brzmienia art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia zażalenia, którego braki zostały uzupełnione po upływie przepisanego prawem terminu. Przywołane przepisy zobowiązują bowiem Sąd do odrzucenia środka zaskarżenia w każdym przypadku uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych, także niezależnie od tego, że do jego uchybienia doszło z przyczyn nie leżących po stronie skarżącej. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu zażalenia.