I OZ 1168/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 684/13 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 7 czerwca 2013 r. T.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]. Zarządzeniami z dnia 9 sierpnia 2013 r. Przewodniczący wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu w kwocie [...] zł, nadesłanie jednego odpisu skargi oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwania zostały doręczone stronie w dniu 19 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie ww. braków formalnych i fiskalnych w przepisanym terminie. W dniu 26 września 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanych wyżej braków wyjaśniając, że termin do dokonania tych czynności został uchybiony z powodu niedyspozycji zdrowotnej reprezentującego ją w niniejszym postępowaniu sądowym pełnomocnika w dniach od 26 sierpnia 2013 r. do 30 sierpnia 2013 r. Wnioskodawczyni wskazywała, że ustanowiony przez nią pełnomocnik po upływie ww. okresu wykonywał dodatkowe badania medyczne związane z jego chorobą. W tym samym czasie do szpitala z ostrym zapaleniem płuc trafiła bliska mu osoba. Niedotrzymanie przedmiotowych terminów było niezależne zarówno od skarżącej, jak i ustanowionego przez nią pełnomocnika. Do powyższego wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie z dnia 5 września 2013 r., z którego wynika, że pełnomocnik skarżącej był niezdolny do czynności zawodowych w okresie od dnia 26 sierpnia 2013 r. do dnia 30 sierpnia 2013 r. oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego H. J., z której wynika, że przebywała ona w Szpitalu Powiatowym w N. w dniach od [...] września 2013 r. do [...] września 2013 r. Odrzucając ww. wniosek Sąd Wojewódzki wskazywał, że został on złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." W uzasadnieniu postanowienia wskazywano, że skoro podstawę uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi stanowiła niedyspozycja zdrowotna ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika w dniach 26-30 sierpnia 2013 r., to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania powyższych czynności rozpoczął bieg po upływie tego okresu. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, okoliczności powołane przez stronę w dalszej kolejności, tj. wykonywanie przez ustanowionego przez nią pełnomocnika dodatkowych badań lekarskich oraz pobyt w szpitalu osoby mu najbliższej, nie mogły natomiast stanowić o dalszym trwaniu przyczyny uchybienia przedmiotowych terminów. Konieczność wykonywania badań lekarskich nie została bowiem przez stronę w żaden sposób potwierdzona. Z kolei pobyt w szpitalu H. J. miał miejsce dopiero od dnia [... września 2013 r., a więc przeszło dwa tygodnie po ustaniu niedyspozycji zdrowotnej pełnomocnika strony. Skarżąca – w ocenie Sądu Wojewódzkiego - nie wyjaśniła też, w jaki sposób te okoliczności mogły całkowicie uniemożliwić ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi wykonywanie czynności zawodowych. Złożenie zatem wniosku w dniu 26 września 2013 r. tj. po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. – musiało skutkować jego odrzuceniem. T. B. w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu w pierwszej kolejności podnosiła, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. należy liczyć w niniejszym przypadku od daty doręczenia jej postanowienia o odrzuceniu skargi. Podnosiła przy tym, że zły stan zdrowia ustanowionego przez nią pełnomocnika zaważył na wadliwej ocenie terminu. Jej zdaniem, odzyskanie sprawności po chorobie nie jest równoznaczne z możliwością oceny skutków uchybień, które ona wywołała. W ocenie skarżącej, nawet jeżeli zaświadczenie lekarskie określa pewne ramy czasowe, to każdy stan chorobowy trzeba rozważać jako proces dynamiczny, którego początku i biegu nie można przewidzieć. Sąd Wojewódzki wymagał natomiast od pełnomocnika, aby ten przewidział kiedy nastąpi pogorszenie stanu jego zdrowia. Podkreślono również, że Sąd I instancji, pomimo posiadania stosowanej wiedzy, bezzasadnie nie uwzględnił okoliczności związanych z chorobą córki pełnomocnika skarżącej, na którym jako przedstawicielu ustawowym H. J. ciążył ustawowy obowiązek sprawowania nad nią opieki. W świetle powyższego, zdaniem skarżącej, termin do złożenia przez nią wniosku rozpoczął bieg w dniu 20 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie do art. 88 zdanie pierwsze P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych wniesionej przez nią skargi z uwagi na jego złożenie po upływie terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Z wskazanego przepisu wynika bowiem, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczyna bieg od momentu ustania przyczyny jego uchybienia. Skoro zatem w niniejszym przypadku podstawą uchybienia ww. terminu była niedyspozycja pełnomocnika skarżącej, wskazany termin rozpoczął bieg po tym okresie tj. po dniu 30 sierpnia 2013 r., nie zaś po dacie doręczenia stronie odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Podkreślić przy tym należy, że dołączone do wniosku zaświadczenie lekarskie potwierdzające niezdolność do wykonywania czynności zawodowych ustanowionego przez nią pełnomocnika zostało wydane w dniu 5 września 2013 r. Z pewnością zatem lekarz je wydający mógł wówczas ocenić czy owa niezdolność trwała także po dniu 30 sierpnia, czego jednak nie uczynił. Brak zatem było jakichkolwiek uzasadnionych podstaw aby przypuszczać, że pełnomocnik skarżącej, z uwagi na stan swojego zdrowia, w dalszym ciągu – jako zawodowy pełnomocnik - nie mógł po dniu 30 sierpnia 2013 r. ocenić skutków uchybienia terminu w sprawie, w której od dnia wniesienia skargi reprezentował skarżąca, a tym bardziej złożyć ww. wniosku. Jak słusznie również zauważył Sąd I instancji, w zaistniałej sytuacji bez znaczenia dla ustalenia daty rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w ww. przepisie były okoliczności związane z chorobą córki pełnomocnika skarżącej. Jej hospitalizacja nastąpiła bowiem ponad dwa tygodnie po chorobie samego pełnomocnika. Brak jest więc realnej możliwości połączenia tych dwóch zdarzeń w taki sposób, aby siedmiodniowy termin do uzupełnia braków rozpoczął bieg dopiero w dniu 20 września 2013r. W zaistniałej zatem sytuacji, merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnia braków formalnych i fiskalnych skargi uzależnione było od wniesienia tego pisma do Sądu najpóźniej z dniem 6 września 2013 r., czego skarżąca nie uczyniła. Dokonanie ww. czynności po tej dacie musiało – z uwagi na treść art. 88 p.p.s.a. - skutkować odrzuceniem ww. wniosku, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.