II SA/Po 499/16

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. G. i E. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ Katarzyna Witkowicz-Grochowska UZASADNIENIE Skarżący L. G. i E. G. w niniejszej sprawie już występowali z żądaniami przyznania prawa pomocy. W kwestii żądania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z 12 września 2016r. (k. 200 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 2 listopada 2016r., po wniesieniu sprzeciwu skarżących, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 12 września 2016r. (k. 213 akt sąd.) i pouczył skarżących, że postanowienie to jest prawomocne. Utrzymując w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy WSA w Poznaniu wskazał, że skarżący uzyskują stały miesięczny dochód w wysokości [...] zł netto, regularnie płacą swoje należności i zobowiązania, dysponują dodatnim saldem na rachunku bankowym w wysokości przekraczającej różnicę między deklarowanymi dochodami i wydatkami. Dokonali przy tym zapłaty przynajmniej części wartości za zakupione mieszkanie. Nadto wspierają się dodatkowymi środkami z dwóch kart kredytowych i w terminie regulują zobowiązania związane z ich obsługą. W tym stanie Sąd przyjął, że skarżący dysponują możliwościami pozyskania środków finansowych niezbędnych do prowadzenia zainicjowanej przez nich sprawy. Skarżący na wezwanie Sądu uiścili wpis od skargi w kwocie 200 zł. (k. 22 akt sad.). W tym stanie rzeczy skarżący w dniu 22 listopada 2016r. kolejny raz wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie udzielenia zwolnienia od kosztów wpisu sądowego i ustanowienia adwokata z urzędu (k. 227 akt sąd.). Argumentowali, że nie są w stanie uiścić tych kosztów bez uszczerbku na utrzymaniu swoim i rodziny. Odmowa przyznania zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wiąże się z odmową dostępu do sądu z racji ubóstwa, jest dyskryminacją ze względy na trudna sytuację w której się znaleźli. Podkreślili, że w sytuacji bezdomności logiczne jest, że w pierwszej kolejności będą pokrywać koszty związane z jej zwalczeniem. Z bezdomności wychodzą samodzielnie bez pomocy ze strony Państwa. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie przedłożyli kserokopię wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF złożonego w toku poprzedniego postępowania o przyznanie prawa pomocy, który własnoręcznie jedynie podpisali. W uzasadnieniu wniosku skarżący podali, że są osobami bezdomnymi i schorowanymi. Twierdzili, że na uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł musieli się zapożyczyć. Uiszczenie wszystkich opłat wiązałoby się ze znacznym uszczerbkiem dla rodziny. Oświadczyli, że są zmuszeni "koczować na terenie ogródków działkowych", a zimą wynajmują kwatery, co pozbawia ich oszczędności. Oświadczyli, że utrzymują się z renty E. G. w wysokości [...]zł. oraz wynagrodzenia za pracę skarżącej w wysokości [...] zł, co łącznie daje [...] zł netto miesięcznie. Nadto oświadczyli, że posiadają samochód o wartości [...] zł. Wskazali, że nie posiadają żadnych nieruchomości, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Wyszczególnili stałe miesięczne koszty koniecznego utrzymania, na które składa się spłata kredytu z miesięczną ratą w wysokości [...] zł, czynsz najmu [...] zł, opłaty działkowe [...] zł, opłata za media [...] zł, koszty leczenia [...] zł, koszty dojazdów do pracy [...] zł, utrzymanie samochodu [...] zł. Jak wskazano we wstępie w przedmiotowej sprawie skarżący składali już wniosek o przyznania prawa pomocy w całości. Wniosek ten został rozpoznany odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 września 2016r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 02 listopada 2016r.) korzysta zatem z przymiotu prawomocności. Wniosek ten zawiera zatem ten zakres żądania oraz te same dane co do sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej skarżących. W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć zatem należy, że skarżący powołują się na taką samą sytuację rodzinna i finansową. Przy czym pozwoliła im ona na uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wymaganej kwocie 200 zł (k. 22 akt sąd.). O ile Sąd zobligowany jest wszcząć postępowanie na skutek wniesienia każdej skargi, to już przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w postępowaniu musi być racjonalnie uzasadnione. Szeroki dostęp do prawa pomocy w procedurze sądowoadministracyjnej, jako wyraz zapewnienia podstawowej wolności jaką jest prawo do sądu, wymaga szczególnie wnikliwej oceny sposobu realizacji tego prawa przez skarżących. Rozpoznając ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że już na wcześniejszym etapie postępowania oceniano sytuację finansową skarżących. Podkreślano, że treść składanych wniosków oraz ich uzupełnienie nie wskazuje na taką kondycje finansową skarżących, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy chociażby w części. W niniejszej sprawie skarżący kolejny już raz składają w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy oparty na identycznej argumentacji, jak podnoszona w prawomocnie oddalonym już rozstrzygnięciu, będącym jego kserokopią i który skutkuje jedynie przedłużeniem toczącego się postępowania sądowego. Skarżący nie wskazali nowych okoliczności dotyczących ich stanu majątkowego, finansowego i dochodów, które uzasadniałyby odmienną ocenę ich możliwości poniesienia kosztów niniejszego postępowania sądowego. Brak zatem podstaw do przyjęcia innych wniosków w zakresie przyznania prawa pomocy niż w poprzednio prawomocnie rozstrzyganej i analizowanej przez Sąd sprawie, która mimo wniesienia środka zaskarżenia nie przyniosła skutków oczekiwanych przez skarżących. Brak wskazania okoliczności o pogorszonej sytuacji finansowej skarżących, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż poprzednio wcześniej wydane. W konsekwencji na podstawie art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.) odmówić należy przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ Katarzyna Witkowicz-Grochowska