III SA/Lu 620/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Gminy Wyryki na informację Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 29 maja 2012 r., nr UM03-6921-UM0300273/11 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania 321 "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" objętego PROW na lata 2007-2013 oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], wydanym z upoważnienia Zarządu Województwa L., poinformowano o odmowie przyznania Gminie W. przyznania pomocy na realizację operacji: "Poprawa stanu naturalnego i efektywności energetycznej na terenie Gminy W. poprzez montaż kolektorów słonecznych". Wniosek o przyznanie pomocy złożono w ramach działania 321: "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Uzasadniając przyczyny odmowy wyjaśniono, że przyznanie pomocy dla wskazanej operacji jest niemożliwe, gdyż projekt może dotyczyć tylko zaopatrzenia w energię budynków i budowli użyteczności publicznej. Sfinansowanie kolektorów słonecznych na budynków prywatnych mieszkańców gminy nie mieści się w katalogu czynności objętych pomocą. Na powyższą informację Gmina W. skierowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzuciła m.in. wadliwe zastosowanie przepisów dotyczących przyznawania pomocy w ramach PROW, przede wszystkim poprzez błędne rozumienie pojęć celu publicznego zadań z zakresu użyteczności publicznej. Zarzucono również oparcie się na dokumentach nie mających charakteru źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Po rozpatrzeniu wezwania, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., wydanym z upoważnienia Zarządu Województwa L., poinformowano Gminę, że jej wezwanie zostało rozpatrzone negatywnie. W uzasadnieniu stwierdzono, że wniosek nie spełnia wymagań otrzymania pomocy określonych w rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia l kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 60, poz. 373, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie w sprawie pomocy w ramach PROW) oraz w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Przyczyną odmowy przyznania pomocy był fakt, iż operacja dotyczyła budowy i montażu kolektorów słonecznych na budynkach prywatnych mieszkańców Gminy. Z interpretacji i wyjaśnień Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, tj. instytucji zarządzającej, opartych na powszechnie obowiązujących przepisach prawa, wynika, że w ramach przedmiotowego działania nie można realizować operacji polegających na zakupie i montażu zestawów solarnych w prywatnych budynkach mieszkańców gminy. Wnioski takie wynikają z analizy linii demarkacyjnych określonych w Programie. Znajomość tego dokumentu jest niezbędna w celu właściwego złożenia wniosku. Na jego podstawie jest przyznawana pomoc w ramach przedmiotowego działania. Koncentracja instytucji zaangażowanych we wdrażanie RPO, komponentu regionalnego PO KL, EWT oraz niektórych działań PROW w urzędzie marszałkowskim, sprzyjać ma zapobieganiu podwójnemu finansowaniu oraz optymalizacji wdrażania wszystkich programów. Organ szeroko przytoczył fragmenty Programu dotyczące wyznaczenia linii demarkacyjnej pomiędzy instrumentami Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich a Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego, Funduszem Spójności oraz Europejskim Funduszem Rybołówstwa. Podkreślono w szczególności zapis, zgodnie z którym "w PROW 2007-2013 nie przewiduje się realizacji projektów z zakresu wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej". Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy organ wyjaśnił, iż nie oparł się na definicji celu publicznego zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, lecz na definicji budynku użyteczności publicznej zawartej w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ nie zgodził się z interpretacją wnioskodawcy pojęcia ustawowych zadań gminy. Pomoc w zakresie wytwarzania lub dystrybucji energii ze źródeł odnawialnych polegających na zakupie i montażu kolektorów słonecznych nie mieści się zdaniem organu w katalogu ustawowych zadań gminy we wskazanym przez Wnioskodawcę zakresie. Odrzucono również argumentację wnioskodawcy, jakoby nie zastosowanie definicji zakresu użyteczności publicznej zawartej w ustawie o gospodarce komunalnej pozbawiało Gminę otrzymania pomocy. Organ oparł się na definicji zadań użyteczności publicznej, zawartej w ustawie o samorządzie gminnym. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem wnioskodawcy, że interpretacje i wytyczne Ministerstwa, jako instytucji zarządzającej nie mają mocy prawnej. Interpretacje na jakich oparł się organ nie stanowią aktów prawnych powszechnie obowiązujących, ale w świetle specyfiki dotyczącej realizacji PROW instytucja wdrażająca, którą jest Samorząd Województwa musi brać je pod uwagę przy sprawdzaniu i ocenie wniosku. Wytyczne i polecenia, które otrzymuje samorząd województwa są dla niego wiążące lub wskazują właściwą drogę interpretacji przepisów zawartych w ustawie, rozporządzeniu czy dokumentach programowych. Mają one ujednolicić stanowiska w wątpliwych sprawach aby zapewnić równe traktowanie wnioskodawców. W skardze Gminy W. do sądu administracyjnego na informację (czynność) z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie przyznania pomocy zarzucono naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia PROW polegające na błędnym uznaniu, iż projekt nie spełnia warunków przyznania pomocy; niezastosowanie ustawowej definicji celu publicznego; niewłaściwą interpretację art. 7 oraz art. 9 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym polegająca na wadliwym uznaniu, że działania objęte projektem nie mogą być uznane za ustawowe zadania gminy; niezastosowanie definicji zakresu użyteczności publicznej z ustawy o gospodarce komunalnej; naruszenie art. 7 i 87 Konstytucji poprzez oparcie się na interpretacjach ministerialnych, które nie stanowią źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Uzasadniając zarzuty podniesiono m.in., iż w świetle prawidłowej interpretacji ustawowych pojęć zadań gminy i celu użyteczności publicznej budowa kolektorów słonecznych służących do wytwarzania energii wykorzystywanej do ogrzewania wody kwalifikuje się jako zadanie celu publicznego, a samo w sobie przekłada się na realizację przez gminę jednego z jej ustawowych obowiązków, którymi są sprawy ochrony środowiska, przyrody i gospodarki leśnej. Potwierdzeniem słuszności tego argumentu jest fakt, iż w ramach tego samego działania, w ramach którego złożono wniosek oceniany w badanej sprawie, organ przyznawał dofinansowanie na budowę przydomowych oczyszczalni ścieków na nieruchomościach stanowiących własność mieszkańców gmin. Warunkiem wypłaty dofinansowania nie jest to, czy urządzenia przeznaczone do realizowania potrzeb wspólnoty samorządowej znajdują się na budynkach użyteczności publicznej bądź prywatnych, a elementem decydującym jest cel, na jaki spożytkowane będzie uzyskane dofinansowanie. Skoro zakup kolektorów słonecznych, które przy wykorzystaniu promieni słonecznych (alternatywne źródło energii) pozwala na podgrzewanie wody, to finansując ich zakup, gmina wypełnia powierzone jej zadanie, dotyczące ochrony środowiska, bowiem w innym przypadku, do ogrzania wody użyty zostałby prąd elektryczny pochodzący w znakomitej części ze spalania kopalin, który to proces uznawany jest powszechnie za degradujący środowisko. Gmina powołała się również na postanowienia Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich określające zakres działań, w jakich możliwe jest uzyskanie dofinansowania. Znalazły się tam postanowienia, w świetle których pomoc udzielana jest na realizację projektów w zakresie wytwarzania lub dystrybucji energii ze źródeł odnawialnych, w szczególności wiatru, wody, energii geotermalnej, słońca, biogazu albo biomasy. Ponadto dofinansowaniem objęte są projekty dotyczące gospodarki wodno-ściekowej, a w szczególności zaopatrzenia w wodę. Działanie objęte spornym wnioskiem poprzez zaopatrzenie ludności w ciepłą wodę przy zastosowaniu kolektorów wytwarzających energię do jej ogrzania wypełnia przytoczone przesłanki. Ponadto katalog działań, które mogą uzyskać wsparcie ma charakter jedynie przykładowy. Gmina wypełniła również inne kryterium niezbędne do uzyskania dofinansowania – zakupione kolektory montowane byłyby na budynkach ludności zamieszkującej w gminie wiejskiej. Zgodnie z Programem jednym z celów objętych dofinansowaniem w ramach przedmiotowego działania jest poprawa podstawowych usług na obszarach wiejskich, obejmujących elementy infrastruktury technicznej, warunkujących rozwój społeczno - gospodarczy, co przyczyni się do poprawy warunków życia oraz prowadzenia działalności gospodarczej. Cel ten gmina wypełniłaby uzyskując dofinansowanie. Gmina podniosła także, że fakt umiejscowienia kolektorów na budynkach indywidualnych gospodarstw nie uchybia w niczym wypełnionej przesłance celu publicznego tych że działań, będących jednocześnie świadczeniem usług dla ludności i gospodarki wiejskiej - analogicznie usług użyteczności publicznej. Powołując się na poglądy orzecznictwa Gmina podniosła, iż wytyczne i polecenia stanowią jedynie pewnego rodzaju instrukcje metod lub sposobu działania i nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji lub podjęcia innych czynności wobec podmiotów prawa. Zdaniem Gminy fakt, że dane działanie może być objęte dofinansowaniem w ramach innego działania lub programu nie może skutkować odmową udzielenia pomocy podmiotowi, który spełnił warunki określone dla danego działania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona czynność – informacja o odmowie przyznania Gminie W. pomocy na realizację operacji objętej spornym wnioskiem – została dokonana w sposób zgodny w prawem. Na wstępie należy przypomnieć, że badana sprawa była już raz przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt: III SA/Lu 539/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację operacji objętej spornym wnioskiem. Z uzasadnienia wyroku wynika, że przyczyną uchylenia zaskarżonej czynności (informacji) były kwestie uchybień proceduralnych – brak należytego umocowania osoby podpisującej informację do działania w imieniu Zarządu Województwa L. jako organu właściwego w sprawie. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że powyższe uchybienie zostało usunięte przy ponownym rozpatrywaniu sprawy – o czym świadczy dołączona do odpowiedzi na skargę uchwała nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie udzielenia upoważnienia określonym w niej osobom do dokonywania czynności wykonywanych przez Samorząd Województwa L. w ramach zadań instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich, w tym przyznawania i wypłaty pomocy. W związku z powyższym należy uznać, że organ zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w poprzednim orzeczeniu sądu w sprawie (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: p.p.s.a.), co umożliwia przejście do oceny merytorycznej zaskarżonej czynności (informacji). Dla przejrzystości dalszego wywodu konieczne jest na wstępie przypomnienie ram prawnych przyznawania pomocy objętej spornym wnioskiem Gminy W Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [Dz. Urz. UE z 2005 r., seria L, nr 277, s. 1). W art. 3 rozporządzenia, określającym misje Funduszu wskazano. że EFFROW przyczynia się do wspierania zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich na terytorium całej Wspólnoty, uzupełniając polityki wsparcia rynku i wsparcia dochodów w ramach wspólnej polityki rolnej, politykę spójności oraz wspólną politykę rybołówstwa. Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przyczynia się do osiągnięcia określonych w rozporządzeniu celów, wśród których znalazła się m.in. poprawa jakości życia na obszarach wiejskich oraz popieranie różnicowania działalności gospodarczej (art. 4 ust. 1 lit. c). Cele te są wykonywane w ramach czterech osi: poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego (oś 1); poprawa środowiska naturalnego i terenów wiejskich (oś 2); jakość życia na obszarach wiejskich i różnicowanie gospodarki wiejskiej (oś 3); tzw. podejście Leader (oś 4). W badanej sprawie chodzi o pomoc przyznawaną w ramach osi 3 – jakość życia na obszarach wiejskich i różnicowanie gospodarki wiejskiej. Wsparcie w ramach tej osi dotyczy m.in. środków na rzecz poprawy jakości życia na obszarach wiejskich, obejmujących m.in. podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej (art. 52 lit. b) ppkt i). Z wyjaśnienia zawartego w art. 56 rozporządzenia wynika, że omawiane wsparcie obejmuje tworzenie podstawowych usług, w tym w zakresie działalności kulturalnej i wypoczynku, dotyczących jednej wsi lub grupy wsi oraz związanej z nimi małej infrastruktury. Krajowe ramy prawne dla pomocy przyznawanej w ramach środków pochodzących z EFROW tworzą: ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427, ze zm.); rozporządzenia wykonawcze, wydane w oparciu o delegacje ustawowe zawarte w art. 29 ustawy – w tym – w odniesieniu do analizowanej sprawy – przytaczane wyżej rozporządzenie w sprawie pomocy w ramach PROW oraz tzw. dokument programowy – Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (załącznik do Obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2007 r. (M.P. Nr 94, poz. 1035 ze zm.). Program Rozwoju Obszarów Wiejskich jest kluczowym dokumentem w sprawie, opisuje bowiem w sposób powszechnie dostępny dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców, reguły rozpatrywania ich wniosków o pomoc. Program wskazuje istotę, cele i zakres konkretnych działań, w ramach których przyznawana jest pomoc; beneficjentów; kryteria dostępu; a także formę, wysokość i poziom pomocy. Wśród celów działania: "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" PROW wskazuje m.in.: "W celu zmniejszenia zużycia paliw kopalnych w ramach działania wspierane będą inwestycje dotyczące wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych, tym samym działanie to wpisuje się w realizację celów sformułowanych zgodnie z ustaleniami dokonanymi podczas przeglądu WPR (Health Check) i wymienionych w art. 16 a rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.". W opisie zakresu działania znalazło się stwierdzenie, zgodnie z którym "pomocy udziela się na realizację projektów w zakresie: wytwarzania lub dystrybucji energii ze źródeł odnawialnych, w szczególności wiatru, wody, energii geotermalnej, słońca, biogazu albo biomasy". Program definiuje beneficjenta pomocy w ramach omawianego działania w następujący sposób: "Gmina lub jednostka organizacyjna, dla której organizatorem jest j.s.t. wykonująca zadania określone w Zakresie pomocy". Określenie beneficjenta w PROW odpowiada treści § 2 rozporządzenia w sprawie pomocy w ramach PROW, w którym wskazano, że pomoc jest przyznawana: gminie, jednoosobowej spółce gminy, gminnemu zakładowi budżetowemu, gminie lub związkowi międzygminnemu – w przypadku operacji dotyczącej budowy, przebudowy, remontu lub wyposażenia targowiska stałego. Kluczowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem odmowy przyznania skarżącej Gminie pomocy na realizację operacji objętej spornym wnioskiem jest ocena kryterium podmiotowego – beneficjenta wniosku. W ocenie sadu analiza spornego wniosku prowadzi do konkluzji o zasadności odmowy przyznania pomocy z uwagi na to, że beneficjentem pomocy w istocie nie była sama Gmina, lecz poszczególni jej mieszkańcy. W opisie operacji (pkt II.9 wniosku) wskazano, że jej celem jest "podniesienie warunków życia mieszkańców poprzez poprawienie stanu naturalnego i efektywności energetycznej polegającej na montażu kolektorów słonecznych, co korzystnie wpłynie na rozwój społeczno-gospodarczy, a także poprawi warunki do prowadzenia działalności gospodarczej. Z dalszej jednak części wniosku (ogólna charakterystyka obiektów, stanowiąca element kosztorysu inwestorskiego) jednoznacznie wynika, że instalacje solarne są przeznaczone dla gospodarstw domowych i będą montowane na dachach prywatnych budynków. Wskazanie w PROW, że beneficjentem pomocy może być gmina (względnie jednostka organizacyjna, dla której organizatorem jest j.s.t.) wymaga istnienia bezpośredniego związku pomiędzy ustawowym zakresem zadań gminy a przedmiotem operacji, która jest objęta wnioskiem. Pojęcie beneficjenta powinno być rozumiane w sposób odpowiadający językowemu znaczeniu tego słowa – jako podmiotu bezpośrednio odnoszącego korzyść. Sprzeczne z tym rozumieniem byłoby przypisywanie gminy wyłącznie roli swoistego pośrednika w przekazywaniu pomocy, której faktycznym beneficjentem są osoby prywatne. Istotą zadań własnych gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.; dalej jako: u.s.g.). W katalogu zadań własnych gminy znalazły się m.in. również sprawy zaopatrzenia w energię. Montaż kolektora słonecznego na prywatnym budynku sprawia, że podmiotami korzystającymi bezpośrednio z tego rozwiązania są tylko i wyłącznie członkowie danego gospodarstwa domowego. Korzyść ta wyraża się w obniżeniu wysokości opłat za energię elektryczna oraz za zakup materiałów opałowych. Korzyść dla zbiorowości tworzącej wspólnotę gminna jest jedynie pośredniej natury – poprzez poprawę, w perspektywie znacznego okresu czasu, stanu środowiska na danym terenie, wskutek ograniczenia korzystania z energii wytwarzanej ze źródeł obciążających środowisko. Relacja przyczynowo-skutkowa pomiędzy korzyścią zbiorowości a realizowaną operacją jest zbyt odległa, aby można było przyjąć, że to gmina jest beneficjentem pomocy objętej spornym wnioskiem. Dodać przy tym należy, że o ile pomoc obejmie aktualnych mieszkańców gminy, którzy zechcą wziąć udział w realizacji programu, o tyle nie będą mogli z niej skorzystać nowi, przyszli członkowie wspólnoty. Jest to dodatkowy argument świadczący o tym, że to nie gmina, lecz poszczególni, indywidualni jej mieszkańcy są de facto beneficjentami pomocy objętej spornym wnioskiem, co jest sprzeczne z treścią wymogów przyznania pomocy w ramach danego działania, określonych w PROW. Chybione w tej sytuacji są stawiane w skardze zarzuty naruszenia art. 7 u.s.g. poprzez ich niewłaściwą interpretację. Operacja opisana w treści spornego wniosku nie może zostać uznana za realizację zadań własnych gminy. Bezzasadne są także powiązane z tym zarzuty naruszenia art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 1 ustawy o gospodarce komunalnej poprzez brak odwołania się do ustawowych definicji celu publicznego oraz zakresu użyteczności publicznej. Powiązanie zakresu działania (m.in. wytwarzanie lub dystrybucja energii ze źródeł odnawialnych) z określeniem beneficjenta pomocy wskazuje, że operacje objęte pomocą musiałyby dotyczyć montażu stosownych instalacji na budynkach użyteczności publicznej ewentualnie powszechnie dostępnego systemu wytwarzania i przesyłu energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych (gminnej infrastruktury wytwórczej i/lub przesyłowej). Wbrew zarzutom strony skarżącej nie ma zatem podstaw do uznania, że odmowa przyznania pomocy na operację objęta spornym wnioskiem nastąpiła w sposób niezgodny z prawem. W świetle powyższych uwag, chybione są zarzuty strony skarżącej odnośnie naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia MRiRW w sprawie pomocy w ramach PROW. Argumenty stanowiące podstawę odmowy przyznania pomocy, powołane przez organ, wynikały z tekstu PROW, chybiony jest zatem zarzut jego niezastosowania. W ocenie sądu nie ma istotnego znaczenia dla powyższej oceny spór pomiędzy stroną skarżącą a organem, co do charakteru wytycznych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi powołanych przez organ w uzasadnieniu informacji o odmowie. Specyfika zasad rozdziału środków pomocowych pochodzących z budżetu UE sprawia, że zasady te są określone w dużej mierze w dokumentach nie spełniających wszystkich kryteriów aktu prawa powszechnie obowiązującego. Wobec zamkniętego katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 Konstytucji), zbyt daleko idący byłby pogląd, że różnego rodzaju interpretacje i wytyczne organów odpowiedzialnych za realizację programów pomocowych stanowią powszechnie obowiązujące akty normatywne. Dokumenty te mają jednak znaczenie w procesie interpretacji aktów normatywnych stanowiących podstawy oceny wniosków, jako wskazówki interpretacyjne. W badanej sprawie treść uzasadnienia informacji o odmowie przyznania pomocy jest sformułowana w sposób dość niezręczny, który mógłby sugerować nadanie wytycznym Ministra mocy normatywnej, co byłoby oczywiście chybione. Wadliwe sformułowanie uzasadnienia informacji nie zmienia jednak faktu, że nie było podstaw do przyznania pomocy z uwagi na treść obowiązujących ram prawnych – w tym przede wszystkim Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, który jednoznacznie wskazuje beneficjanta pomocy w postaci gminy (lub jej jednostek organizacyjnych), a nie podmiotów prywatnych. Za prawidłowe należy uznać również odwołanie się przez organ w uzasadnieniu informacji odmownej do linii demarkacyjnej, dzielącej obszary wsparcia realizowane w ramach poszczególnych funduszy UE. Wsparcie na rzecz inwestycji infrastrukturalnych, w tym dotyczących wytwarzania lub dystrybucji energii ze źródeł odnawialnych, może być finansowane z kilku różnych funduszy Unii Europejskiej. Konieczne jest dążenie do w miarę możliwości precyzyjnego określenia zakresu wsparcia w ramach poszczególnych programów pomocowych, aby uniknąć niebezpieczeństwa podwójnego dofinansowania tych samych projektów i zapewnić jak najlepsze wykorzystanie dostępnych środków. Wskazuje na to również treść PROW, w którym wskazano: "W celu wyeliminowania ewentualnego nakładania się interwencji poszczególnych programów operacyjnych współfinansowanych z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, EFRROW i EFR, Instytucja Zarządzająca będzie stosować się do zapisów "Linii demarkacyjnej pomiędzy Programami Operacyjnymi Polityki Spójności, Wspólnej Polityki Rolnej i Wspólnej Polityki Rybackiej" – dokumentu akceptowanego przez Komitet Koordynacyjny NSRO" (s. 347). "W związku z tym, że zakres pomocy, zwłaszcza w przypadku osi trzeciej – "podniesienie jakości życia na obszarach wiejskich i dywersyfikacja ekonomiczna obszarów wiejskich" oraz osi 4 Leader, może potencjalnie pokrywać się z zakresem wsparcia w ramach programów współfinansowanych przez fundusze strukturalne, wypracowane są wspólnie, przez wszystkie instytucje zarządzające i pośredniczące programami w ramach Polityki Spójności oraz PROW 2007-2013, "linie demarkacyjne". W zależności od działania, zakresu wsparcia oraz potencjalnych beneficjentów będą one oparte na definicji beneficjenta, granicy administracyjnej, zakresie pomocy lub skali projektu" (s. 349-350). Treść wspomnianego dokumentu: "Linia demarkacyjna..." (dostępnego publicznie na stronie: www.mrr.gov.pl/fundusze/fundusze_europejskie/ Linia_demarkacyjna/Documents/Linia_Demarkacyjna_11072012.pdf) wskazuje jednoznacznie na możliwość objęcia operacji określonej spornym wnioskiem pomocą finansową udzielaną w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych oraz Programów Operacyjnych na poziomie centralnym, w ramach Polityki Spójności. Z informacji powszechnie dostępnych w zasobach internetowych wynika, że projekty tego typu jak objęty wnioskiem skarżącej Gminy były realizowane ze środków przyznawanych w ramach RPO Województwa Lubelskiego na lata 2007-2013. Niemożność uzyskania pomocy na realizację operacji objętym spornym wnioskiem nie oznacza zatem, że Gmina została niezgodnie z prawem pozbawiona możliwości ubiegania się o pomoc publiczną. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.