II FSK 1861/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz Sędziowie: Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 258/17 w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 11 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. akt III SA/Wa 258/17) oddalił skargę A. P. – nazywanej dalej "Skarżącą", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 10 listopada 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wywiedzionej przez Skarżącą podniesiono zarzuty naruszenia: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 122, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej jako "O.p.") poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji: - naruszającej zasadę prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - wydanej bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zatem naruszające zasadę wyrażoną w art. 122 O.p. oraz naruszającą art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.; b) art. 22 ust. 6c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.f.") poprzez błędne uznanie, że A. prowadzony przez męża Skarżącej, nie może skutecznie zgłaszać faktur dokumentujących koszty uzyskania przychodu, gdyż nie jest tożsamym podmiotem z mężem Skarżącej; c) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej jako "P.u.s.a.") poprzez brak kontroli decyzji w zakresie przestrzegania przez organy podatkowe art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. 2.2. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak również zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie. 2.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną, 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest bezzasadna, dlatego została oddalona. 3.2. Biorąc pod uwagę sposób, w jaki została przygotowana skarga kasacyjna należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że z akt sprawy wynika, iż spór ogniskował się wokół możliwości zaliczenia na podstawie art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym jest mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., nakładów, które zwiększyły wartość nieruchomości, udokumentowanych fakturami, na których jako nabywca widnieje "A.[...]". Innymi słowy, dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym było, czy podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą może przedłożyć faktury zakupowe wystawione na jego rzecz w ramach tejże działalności gospodarczej, jako faktury potwierdzające poniesienie kosztu przez samego podatnika w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W ocenie organu, z którą zgodził się Sąd pierwszej instancji, odpowiedź na tak zarysowany problem powinna być przecząca. Powyższej kwestii dotyka podniesiony w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. Niemniej jednak w części skargi kasacyjnej zatytułowanej, jako "uzasadnienie", zarzut ten nie został rozwinięty. Samo uzasadnienie skargi kasacyjnej składa się bowiem z dwóch, dość zdawkowych części. W pierwszej pełnomocnik strony zrekapitulował pokrótce dotychczasowy przebieg postępowania, w drugiej zaś zawarł kilka ogólnikowych uwag dotyczących nakładów na nieruchomość, o których jest mowa w art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. Wywody te nie pozostają jednak w związku z przedstawioną wcześniej istotą sporu i w żaden sposób nie odnoszą się do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto pełnomocnik strony zdaje się mieć problem z prawidłową identyfikacją głównego zagadnienia w sprawie, wskazując, że "Sąd nie kwestionował wystawionych faktur, na które powołuje się Skarżąca, lecz kwestionuje uprawnienie podmiotu do wystawienia przedmiotowych faktur" (s. 3 skargi kasacyjnej). Powyższe stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne; gdyby bowiem Sąd pierwszej instancji podważał uprawnienie wystawcy faktury do jej wystawienia, w sposób oczywisty kwestionowałby ich prawidłowość. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały w żaden sposób rozwinięte jej uzasadnieniu. 3.3. W świetle powyższego należy zatem zaznaczyć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając wyłącznie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna jest bowiem wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Tym samym w gestii Naczelnego Sądu Administracyjnego nie leży doprecyzowanie uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., to zaś które zostało przedstawione w skardze kasacyjnej okazało się nie tyle nietrafne, co nie przystające do istoty sprawy. W przypadku pozostałych zarzutów pełnomocnik strony poprzestał na przytoczeniu podstaw kasacyjnych, jednak ich nie uzasadnił. W tym zakresie skarga kasacyjna nie spełnia zatem wymogu określonego w art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. – a co za tym idzie nie poddaje się merytorycznej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3.4. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.