I SPP/Go 104/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt I SPP/Go 104/20 wydanego w sprawie ze skargi M.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za grudzień 2013 r. oraz za miesiące od stycznia 2014 r. do sierpnia 2014 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE M.A., reprezentowany przez pełnomocnika – ojca, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za grudzień 2013 r. oraz za miesiące od stycznia 2014 r. do sierpnia 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w dniu 10 listopada 2020 r. skarżący uiścił wpis od ww. skargi w kwocie 3.506 zł. Następnie w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia do kosztów sądowych. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2020 r. przesłano pełnomocnikowi skarżącego urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i podpisania przez skarżącego oraz nadesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego 18 listopada 2020 r. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał formularz PPF wypełniony jedynie w części, tj. w rubrykach od 1 do 4. Nadto ww. wniosek nie został podpisany przez wnioskodawcę. Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2020 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek M.A. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wyjaśnił, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy bowiem, pomimo wezwania w tym zakresie, nadesłał formularz PPF niepodpisany i niewypełniony w rubrykach od 5 do 14, a zatem pozbawiony jakichkolwiek danych dotyczących sytuacji finansowej, majątkowej czy rodzinnej skarżącego. Od ww. zarządzenia pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw zarzucając mu naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym i przedwczesnym zarządzeniu o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Podniósł, że skarżącemu nie zostało doręczone wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych bezpośrednio na jego miejsce pobytu. Nie rozpoczął dla skarżącego bieg terminu do wypełnienia formularza PPF, a wpis został zapłacony. Zaznaczył, że skarżący jest tymczasowo aresztowany i z przyczyn oczywistych nie może odbierać korespondencji, terminowo odpowiadać na pisma i wypełniać formularzy. Podkreślił też, że kontakt ze skarżącym jest mocno ograniczony, zwłaszcza w sytuacji epidemii. W przypadku czynności wymagających osobistego działania M.A., wniósł o dokonywanie doręczeń pism nie tylko na adres pełnomocnika, ale również bezpośrednio stronie. Nadto pełnomocnik skarżącego wskazał na decyzje wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w dniu [...] sierpnia 2020 r., po czym stwierdził, że ocena prawna sprawy M.A. przedstawiona w decyzjach Dyrektora Izby Administracji Skarbowej różni się od oceny, której dokonał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Po myśli § 2 ww. przepisu, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy, składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (w przypadku osób fizycznych jest to formularz PPF). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z uwagi na złożenie w piśmie z [...] listopada 2020 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy, przesłano pełnomocnikowi skarżącego formularz PPF, celem jego wypełnienia i podpisania przez skarżącego, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo wezwania nie przedłożono prawidłowo wypełnionego formularza PPF. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ten nadesłany w dniu 24 listopada 2020 r. (data nadania w placówce pocztowej), był niewypełniony w rubrykach od 5 do 15, a zatem pozbawiony uzasadnienia wniosku, oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego oraz nie zawierał podpisu wnioskodawcy. We wniesionym sprzeciwie pełnomocnik skarżącego kwestionuje skuteczność samego doręczenia wezwania do nadesłania wypełnionego i podpisanego formularza PPF. Twierdzi, że brak było podstaw do wydania zarządzenia przez Referendarza sądowego, bowiem wezwanie to nie zostało doręczone bezpośrednio skarżącemu w miejsce jego pobytu. W konsekwencji nie rozpoczął dla skarżącego bieg terminu do wypełnienia formularza PPF. Odnosząc się do powyższego, Sąd dostrzega oczywiście rozbieżności jakie wynikły na tle tego, czy wniosek o przyznanie prawa pomocy, zawierający oświadczenie o stanie majątkowym i dochodach, strona zobowiązana jest podpisać osobiście, czy też dopuszczalny jest podpis pełnomocnika. Nie ulega jednak wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący udzielił pełnomocnictwa ojcu. W związku z tym, w pełni zasadnym było wystosowanie wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy do rąk pełnomocnika. Przyjęcie, że skarżący powinien osobiście złożyć oświadczenie o stanie majątkowym i dochodach zawarte w formularzu PPF, nie zmienia tego, że w sytuacji, gdy ustanowił w sprawie pełnomocnika, korespondencja winna być kierowana do rąk tego ostatniego. Brzmienie art. 67 § 5 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom, nie pozostawia wątpliwości w tym zakresie. Rolą pełnomocnika było natomiast skontaktować się z mocodawcą, celem usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie uzupełnionych rubryk formularza. Sąd zdaje sobie sprawę, że w dobie epidemii i panujących w związku z tym obostrzeń kontakt z osadzonym w areszcie jest utrudniony, jednakże nie jest on niemożliwy. W konsekwencji zarzut pełnomocnika skarżącego, jakoby bieg terminu do nadesłania wypełnionego i podpisanego formularza PPF nie rozpoczął biegu uznać należy za chybiony. Natomiast odnośnie wskazanych w sprzeciwie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyjaśnić należy, że w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa pomocy Sąd nie ocenia sprawy zainicjowanej skargą merytorycznie tylko bada czy stronie należy przyznać wnioskowaną pomoc. Zaznaczyć trzeba, że skarżący uiścił należny wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie, który na obecnym etapie postępowania jest jedyną opłatą jaką winna uiścić strona i skardze nadano dalszy bieg. Tym samym ani zaskarżone zarządzenie Referendarza sądowego, ani niniejsze postanowienie nie powoduje dla skarżącego ujemnych następstw procesowych. Nadmienić również należy, że strona ma prawo wielokrotnego wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w tej samej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.