II SAB/Ol 78/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi H. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy G. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy G. do rozpoznania pkt 4 wniosku skarżącego z dnia "[...]" - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o przyznanie sumy pieniężnej; IV. zasądza od Wójta Gminy G. na rzecz skarżącego kwotę "[...]" zł ("[...]" złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE H. K. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy G. (dalej również jako: organ) w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym środków publicznych wydatkowanych na dowóz dzieci do szkoły. Skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ i niezałatwienie sprawy w terminie, jak również zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w ustawowym czasie od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, przyznanie od organu na rzecz Fundacji G. sumy pieniężnej w kwocie 300 zł i zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismem z 31 marca 2020 r., na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity na dzień złożenia wniosku - Dz.U. z 2019 r., poz. 1429, dalej jako: u.d.i.p.), zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej między innymi poprzez przesłanie kserokopii wszystkich faktur bądź dowodów wypłaty za dowóz dzieci z miejscowości D. do innych szkół wynajętym ciągnikiem w oparciu o umowę - zlecenie oraz kopii umowy zlecenia oraz podania dokładnej liczby przejechanych kilometrów przez pojazd dowożący dzieci do D. od 1 stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku. Pismem z 7 kwietnia 2020 r. organ poinformował o przedłużeniu załatwienia złożonego wniosku z powodu epidemii SARS-CoV-2, a 10 maja 2020 r. skarżący otrzymał wnioskowane materiały, jednakże we wszystkich umowach zleceniach oraz rachunkach do tych umów zamazano czarnym flamastrem nazwisko bądź nazwę podmiotu wykonującego przedmiotową usługę. Skarżący podał, że w związku z tym, że w jego ocenie nie była to pełna, wyczerpująca, zgodna z obowiązującymi przepisami, odpowiedź, pismem z 20 sierpnia 2020 r. ponownie zwrócił się do organu z wnioskiem dotyczącej tej samej sprawy. Organ pismem z 7 września 2020 r. odmówił skarżącemu udzielenia informacji dotyczących danych osobowych kontrahentów. W ocenie skarżącego decyzja organu jest sprzeczna z przepisami ustawy o finansach publicznych, bowiem w myśl art. 33 pkt 1 cytowanej ustawy gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Dodatkowo przepis art. 35 tejże ustawy dokładnie precyzuje jakie dane i w jakim przypadku są danymi niezastrzeżonymi. Skarżący zaznaczył, że nie zwracałby się do organu o udzielenie informacji publicznej, jeżeli na stronie Biuletynu Informacji Publicznej w pozycji "rejestr umów" powyższe umowy zostałyby zamieszczone. Zdaniem skarżącego organ winien załatwić przedmiotową sprawę zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Wykorzystywanie pandemii w celu opóźnienia odpowiedzi na zadane pytania uznał za nieetyczne, tym bardziej, że w tym czasie, tj. od kwietnia 2020 r., jak wskazał organ dowozu dzieci nie było. Ponadto wskazał, że organ źle interpretuje zasadę jawności gospodarki środkami publicznymi oraz ustawy o ochronie danych osobowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania. Podniesiono, że organ pismem z 7 kwietnia 2020 r. udzielił odpowiedzi na pytania nr 1, 2 i 3 zawarte we wniosku, jednocześnie powiadamiając skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia przedmiotowego wniosku w części dotyczącej pkt 4. Następnie pismem z 7 maja 2020 r. skarżący otrzymał odpowiedź wraz z żądanymi kserokopiami dokumentów, tj. kopie umów i rachunków. W związku z powyższym, w ocenie organu, skarga jest bezzasadna, bowiem skarżący otrzymał wnioskowane kopie dokumentów w terminie zgodnym z przepisami u.d.i.p. Zaznaczono, że ze względu na prywatność osoby fizycznej, która wykonała postanowienia zawarte w umowie zlecenia, dokonano anonimizacji danych osobowych zleceniobiorcy takich, jak: imię i nazwisko, nr PESEL, adres zamieszkania. Podniesiono, że zleceniobiorca jest osobą fizyczną, nie pełni funkcji publicznych ani nie prowadzi działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazano, że uwzględniając, że prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie, przyjąć należy, że w odniesieniu do osoby fizycznej udostępnienie danych osobowych powinno się ograniczyć tylko do tego, co z mocy ustawy będzie uznane za jawne. Z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że ustawodawca, kreując prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej, jak dobro nadrzędne nad prawem do informacji publicznej usytuował ochronę prywatności osób fizycznych - jeżeli celem dostępu do informacji publicznej jest przejrzystość działalności organów władzy publicznej, przy jednoczesnym zachowaniu prawa do prywatności osób fizycznych, to cel informacyjny jest spełniony także wówczas, gdy informacja publiczna pomija dane osobowe. Organ podkreślił, że w jego ocenie niniejsze postępowanie nie jest dotknięte przewlekłością, gdyż skarżącemu uzasadniono przyczynę niemożności udzielenia odpowiedzi w terminie dotyczącej pkt 4 przedmiotowego wniosku i na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do 20 maja 2020 r. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie dopuszczono się bezczynności ani przewlekłości postępowania, przy jednoczesnym zachowaniu prawa do prywatności osoby fizycznej i ochronę jej danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Należy również zauważyć, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępne w CBOSA). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania, w świetle orzecznictwa, wystąpi z reguły wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności, ponieważ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub podejmuje czynności pozorne czy też zbędne. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. W związku z tym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nie prowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej charakteru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 202/13, CBOSA). Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o następujące kryteria: złożoność sprawy, postawa samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne prowadzenie postępowania dowodowego (co nie zawsze znaczy szybkie), zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W ocenie Sądu organ, prowadząc przedmiotowe postępowanie, naruszył obowiązujące w tym zakresie przepisy u.d.i.p., dokonując błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z 31 marca 2020 r., na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p., skierował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) ilości etatów i osób zatrudnionych w Gminnym Ośrodku Kultury w G. (dalej jako: GOK) na dzień udzielenia odpowiedzi i jakie zajmują te osoby stanowiska; 2) czy w okresie od 1 stycznia 2019 r. do dnia udzielenia odpowiedzi GOK ogłaszał nabór oraz czy w tym czasie dyrektor GOK dokonywał zatrudnienia, a jeśli tak, to na jakie stanowiska i jaka jest wysokość wynagrodzenia zasadniczego wraz ze wszystkimi składowymi pensji nowo zatrudnionych osób; 3) ile umów, w tym umów zlecenie, o dzieło i innych, dyrektor GOK zawarł od 1 stycznia 2019r. do dni udzielenia odpowiedzi oraz co było przedmiotem umowy, tj. wykonanie jakiej usługi i jakie są kwoty należności wynikających z poszczególnych rodzajów umów; 4) kserokopii wszystkich faktur bądź dowodów wypłaty za dowóz dzieci z miejscowości D. do innych szkół wynajętym ciągnikiem w oparciu o umowę - zlecenie oraz kopii umowy zlecenia oraz podania dokładnej liczby przejechanych kilometrów przez pojazd dowożący dzieci do D. od 1 stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 7 kwietnia 2020 r. w zakresie dotyczącym pkt 1, 2 i 3 podał, że nie posiada żądanych informacji i wskazał dyrektora GOK jako podmiot posiadający żądane informacje. Natomiast w zakresie pkt 4 organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., powiadomił skarżącego, że odpowiedź zostanie udzielona w terminie do 20 maja 2020 r., wskazując jako przyczynę opóźnienia w załatwieniu przedmiotowego wniosku epidemię SARS-CoV-2. Następnie 7 maja 2020 r. organ przesłał skarżącemu żądane kserokopie umów zlecenia oraz kopie rachunków do tych umów, przy czym dane zleceniobiorcy takie, jak: imię, nazwisko, nazwa firmy oraz podpis, zostały zanonimizowane. W związku z powyższym, skarżący pismem z 20 sierpnia 2020 r., uznając, że nie otrzymał żądanej informacji, ponownie skierował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kserokopii wszystkich faktur bądź dowodów wypłaty za dowóz dzieci z miejscowości D. do innych szkół wynajętym ciągnikiem w oparciu o umowę-zlecenie, a także kopię umowy zlecenia oraz podanie dokładnej liczby przejechanych kilometrów przez pojazd dowożący dzieci do D. od 1 stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku. Skarżący podniósł, że odpowiedź organu z 7 maja 2020 r. jest niekompletna, ponieważ w przesłanych kserokopiach umów i rachunkach ukryto (zamazano) dane osobowe kontrahentów, co jest niezgodne z przepisami u.d.i.p. Pismem z 7 września 2020 r. organ poinformował skarżącego, że otrzymał już wnioskowaną informację. Jednocześnie wskazano, że w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W tej sytuacji skarżący pismem z 18 września 2020 r. wniósł do tut. Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 31 marca 2020 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku, tj. Wójt Gminy G., jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Zatem organ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., a mianowicie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jednocześnie w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jednakże ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie Sądu organ, rozpoznając wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt 4, błędnie uznał, że przekazane kserokopie umów zlecenia oraz rachunków z ukrytymi danymi podmiotów (imię, nazwisko, nazwa firmy) wypełniają dyspozycję udzielenia informacji publicznej zgodnie ze złożonym przez skarżącego wnioskiem. Skoro organ przyjął, że dane wykonawcy umowy podlegają ochronie ze względu na jego prywatność, winien stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Wówczas organ odniósłby się w całości do żądań wniosku skarżącego, do czego był zobowiązany w szczególności po otrzymaniu pisma skarżącego z 20 sierpnia 2020 r. żądającego ujawnienie zanonimizowanych przez organ danych. Od tego momentu organ nie mógł mieć już żadnych wątpliwości, odnośnie do żądań skarżącego. Należy jednocześnie wskazać, że pismo z 7 września 2020 r. nie może stanowić o rozpoznaniu wniosku skarżącego, gdyż nie jest decyzją administracyjną załatwiającą wniosek w części odmowy żądanych danych, od której skarżącemu przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu II instancji. Zatem wniosek skarżącego w zakresie pkt 4 nie został przez organ załatwiony w całości. W świetle powyższych rozważań nie budzi zatem wątpliwości, że prowadzone przez organ postępowanie miało charakter przewlekły, bowiem do dnia rozpoznania złożonej skargi organ nie rozpoznał pkt 4 przedmiotowego wniosku skarżącego w całości. Zgodnie zaś z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę, w pkt. I sentencji wyroku zobowiązał Wójta Gminy G. do rozpoznania pkt 4 wniosku skarżącego z 31 marca 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Należy przy tym zaznaczyć, że wyrok ten nie przesądza o merytorycznym rozpoznaniu wniosku skarżącego, bowiem celem skargi na przewlekłość postępowania jest doprowadzenie do podjęcia przez organ czynności, jednak bez przesądzania o treści, czy skutkach tych działań. Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie przewlekłości nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Organ pozostawał bowiem w błędnym przekonaniu, że przedmiotowy wniosek został prawidłowo rozpoznany. Sąd oddalił również wniosek skarżącego o przyznanie od organu sumy pieniężnej (pkt III sentencji wyroku), uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Sąd może więc orzec jeden z tych środków represyjnych albo oba łącznie (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1314/16, LEX nr 2255883). Zatem zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej od organu - podobnie, jak i nałożenie na organ grzywny - jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16, CBOSA). O ile jednak grzywna pełni przede wszystkim funkcję represyjną i prewencyjną, o tyle w przypadku sumy pieniężnej - choć wskazane funkcje też zachowują znaczenie - to na pierwszy plan wysuwa się funkcja kompensacyjna, a mianowicie zrekompensowanie przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.), jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji. Należy jednak podkreślić, że sąd może przyznać od organu sumę pieniężną jedynie na rzecz skarżącego, co wynika wprost z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. Chodzi bowiem o krzywdę jaką poniósł skarżący w związku z bezczynnością organu lub przewlekłością prowadzonego postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie od organu sumy pieniężnej na rzecz Fundacji G. Wniosek taki nie może zatem zostać uwzględniony. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od wniesionej skargi, orzeczono w pkt. IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.