III OSK 5634/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 894/20 w sprawie ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój z dnia 19 października 2018 r. nr LVII/381/18 w przedmiocie uchwalenia regulaminu zespołu interdyscyplinarnego uchyla punkt drugi zaskarżonego wyroku i stwierdza nieważność § 1 ust. 3, § 2 ust. 3, § 3 ust. 2 oraz § 5 ust. 5 ww. załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 894/20 uwzględnił częściowo skargę Prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. i stwierdził nieważność § 2 ust. 5 i § 5 ust. 2 oraz § 5 ust. 12 załącznika Nr 1 do uchwały Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój z dnia 19 października 2018 r. nr LVII/381/18 w sprawie uchwalenia regulaminu zespołu interdyscyplinarnego, w pozostałej części skargę oddalił. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zaskarżonej uchwale Rada przewidziała istnienie stanowiska "zastępcy przewodniczącego" (§ 2 ust. 5 i § 5 ust. 2 Załącznika Nr 1), które to stanowisko, jak słusznie wskazał Prokurator, w ogóle nie zostało przewidziane w ustawie. W ocenie Sądu art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2020 r. poz. 218 z późn. zm.) zwanej dalej u.p.p.r. nie stanowi podstawy do konstruowania stanowisk nieprzewidzianych w tejże ustawie. Podkreślono nadto, że przepis przekazujący członkom grupy roboczej "decyzję o zakończeniu procedury", bez wskazania w jakich sytuacjach może to nastąpić, w sposób istotny naruszył prawo. Skoro zakwestionowany przez Prokuratora przepis nie zawierał jakichkolwiek przesłanek zakończenia procedury, to zdaniem Sądu należało uznać, iż arbitralność "decyzji" członków grup roboczych była działaniem naruszającym art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W pozostałym zakresie Sąd uznał zarzuty Prokuratora za niezasadne. Wyjaśniono, że powtórzenia tekstu ustawy są prawnie dopuszczalne, ponieważ czynią tekst uchwały, który przecież dotyczy "funkcjonowania" zespołu interdyscyplinarnego kompletnym i zrozumiałym. Ponadto skoro rada działała w celu określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunki jego funkcjonowania – to dopuszczalne było skonkretyzowanie w warunkach danej gminy przedstawicieli konkretnych jednostek i ich obowiązków. Dopuszczalne było również określenie przesłanek odwołania członków zespołu, bowiem zarządzenie w tym zakresie podlegać miało na zasadach ogólnych kontroli sądu administracyjnego. Sąd uznał więc, że nie ma ryzyka stosowania subiektywnych przesłanek przez organ wykonawczy. Prokurator nie wykazał także, aby upoważnienie do przetwarzania danych osób dotkniętych przemocą i stosujących przemoc w rodzinie mogło doprowadzić do naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie upoważnia członków zespołu i grup roboczych do przetwarzania danych osobowych i to tych najbardziej wrażliwych (art. 9c u.p.p.r.). W ocenie Sądu zakres danych wrażliwych wskazany w uchwale nie został faktycznie zmodyfikowany co do brzmienia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prokurator Prokuratury Rejonowej w M., zaskarżając go w części. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1) art. 9 ust 15 u.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wskazaną normę kompetencyjną do stanowienia prawa miejscowego można interpretować rozszerzająco, co skutkowało przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że Rada Gminy była uprawniona do uchwalenia prawa miejscowego niezgodnego z aktem wyższego rzędu (tj. modyfikującego treść ustawy), jak też uchwalenia aktu prawa miejscowego w zakresie przekraczającym delegację ustawową; 2) art. 9 a ust. 2-5, 11-12 u.p.p.r. poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że samodzielne uregulowanie przez Radę Gminy katalogu podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego oraz grupy roboczej nie stanowi istotnego naruszenia prawa. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w części i stwierdzenie nieważności także § 1 pkt 3, § 2 pkt 3, § 5 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 postanowień załącznika Nr 1 do uchwały Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój z dnia 19 października 2018 r. nr LVII/381/18. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną w skardze kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zakres zaskarżenia skargą kasacyjną wniesioną przez Prokuratora Rejonowego w M. obejmuje jedynie punkt drugi zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tym samym rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach jej zarzutów zostanie ograniczone tylko do punktu drugiego wyroku Sądu pierwszej instancji, którym Sąd ten oddalił w pozostałym zakresie skargę. Skarga kasacyjna jest zasadna. Zasadnym jest zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 9a ust. 15 u.p.p.r. polegającej na przyjęciu, że § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały formułujący przesłanki materialne odwołania przez Burmistrza Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój członka zespołu interdyscyplinarnego w przypadku zmiany miejsca zatrudnienia, naruszenia zasad współpracy, naruszenia zasady zaufania przy realizacji zadań, nierealizowania zadań zespołu, 50 % nieusprawiedliwionej nieobecności na posiedzeniu zespołu interdyscyplinarnego w ciągu roku oraz złożenia pisemnego oświadczenia o rezygnacji z pełnionej funkcji przez członka zespołu lub też przez podmiot wchodzący w skład zespołu interdyscyplinarnego. Prawidłowo strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że określenie przesłanek odwoływania członka zespołu interdyscyplinarnego nie mieści się w kategorii określenia warunków funkcjonowania zespołu ani też nie należy do trybu i sposobu odwoływania członka zespołu, a co za tym idzie przekracza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. (tak też np. NSA w wyroku z 24 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4190/21; NSA w wyroku z 29 września 2021 r. sygn. akt III OSK 3964/21) Ustawodawca w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. upoważnił radę gminy do ustalania trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Zakwestionowany w skardze kasacyjnej § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały dotyczył ustalenia w samej uchwale negatywnych przesłanek wykluczających zasiadanie w zespole interdyscyplinarnym. Nie jest to również zakres obejmujący "tryb" lub "sposób" odwoływania członków zespołu. Wykluczone jest w tym zakresie domniemywanie upoważnienia ustawowego do ustalania przesłanek uzasadniających odwoływanie członków zespołu interdyscyplinarnego. Skoro ustawa nie określa wymogów, jakim powinien odpowiadać członek zespołu interdyscyplinarnego, to nie jest to zakres materii uchwałodawczej do swobodnego uregulowania przez radę gminy. Zgodnie zaś z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016, poz. 283) zwanego dalej rozporządzeniem, do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone, m.in. w § 115 rozporządzenia, zgodnie z którym w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Stąd należy stwierdzić, że § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały jako wydany bez podstawy prawnej zawartej w delegacji ustawowej winien być unieważniony. Wyrażone w tym zakresie stanowisko przez Naczelny Sąd Administracyjny znajduje w pełni akceptację w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 2 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3700/21; wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4197; wyrok NSA z 6 października 2021 r. sygn. akt 3984/21; wyrok NSA z 24 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4190/21; wyrok NSA z 29 września 2021 r., sygn. akt III OSK 3964/21; prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 749/19; prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 661/19; prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 544/19). Trafnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego obejmujące błędną wykładnię art. 9a ust. 2-5 i ust. 11-12 u.p.p.r. poprzez uznanie za nienaruszające prawo treść § 2 ust. 3 i § 5 ust. 5 załącznika nr 1 do uchwały. Trafnie podnosi skarżący kasacyjnie Prokurator, że żaden z przepisów ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a w tym ani art. 9a ust. 15, ani też art. 9a ust. 2-5 oraz ust. 11-12 u.p.p.r. nie upoważniały Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój do określenia powtórzenia oraz częściowej modyfikacji katalogu podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego, gdyż został on określony w samej ustawie. Zgodnie z art. 9a ust. 3 u.p.p.r. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. Stosownie zaś do art. 9a ust. 4 u.p.p.r. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą również kuratorzy sądowi. Rada Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój w § 2 ust. 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały nie wskazała, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, konkretnych podmiotów, których przedstawiciele mieliby obligatoryjnie wejść w skład takiego zespołu interpersonalnego, ale powtórzyła w § 2 ust. 3 tiret pierwsze-piąte treść art. 9a ust. 3 pkt 1-5 u.p.p.r. Takie powtórzenie treści ustawy stanowi naruszenie prawa i nie jest w okolicznościach tej sprawy niezbędne do prawidłowej wykładni przepisów regulujących skład lub funkcjonowanie Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie Piwniczna - Zdrój. Natomiast niedopuszczalna modyfikacja przepisów ustawy zachodzi w przypadku § 2 ust. 3 tiret szóste i tiret siódme. Art. 9a ust. 3 i 4 u.p.p.r. wśród podmiotów, których przedstawiciele obligatoryjnie schodzą w skład zespołu interpersonalnego nie wymienia ani kościoła, ani też podmiotów działających na terenie Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój na rzecz przeciwdziałania przemocy. Jedynie fakultatywnie w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić, stosownie do treści art. 9a ust. 5 u.p.p.r. prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 tej ustawy, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Jest to jednak fakultatywne uczestnictwo podmiotów objętych art. 9a ust. 5 u.p.p.r., a nie ich członkostwo obligatoryjne. Tym samym wprowadzając w § 2 ust. 3 tiret szóste i ósme obligatoryjne członkostwo kościoła oraz podmiotów działających na terenie Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój na rzecz przeciwdziałania przemocy, Rada Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój przekroczyła zakres delegacji ustawowej. Zasadnym jest także zarzut skarżącego kasacyjnie Prokuratora, zgodnie z którym żaden z przepisów ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a w tym ani art. 9a ust. 15, ani też art. 9a ust. 2-5 oraz ust. 11-12 u.p.p.r. nie upoważniały Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój do określenia powtórzenia oraz częściowej modyfikacji katalogu podmiotów wchodzących w skład grup roboczych zespołu interdyscyplinarnego, gdyż został on określony w samej ustawie. Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność § 1 ust. 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. Zgodnie z tym przepisem w skład zespołu interdyscyplinarnego obligatoryjnie wchodzą przedstawiciele podmiotów działających na terenie Miasta i Gminy Piwniczna – Zdrój na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie w ogóle w art. 9a ust. 3-5 nie dopuszcza udział w zespole interpersonalnym specjalistów w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, natomiast udział przedstawicieli podmiotów działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie ma jedynie charakter fakultatywny, co wprost wynika z art. 9a ust. 5 u.p.p.r. a nie obligatoryjny, co z kolei wynika z § 1 ust. 3 ww. załącznika do uchwały. Zgodnie z art. 9a ust. 11 u.p.p.r. w skład grup roboczych zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia. Stosownie zaś do art. 9a ust. 12 u.p.p.r. w skład grup roboczych zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Rada Miasta i Gminy Piwniczna – Zdrój w § 5 ust. 5 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały nie wskazała, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, konkretnych podmiotów, których przedstawiciele mieliby obligatoryjnie wejść w skład grup roboczych zespołu interpersonalnego, ale powtórzyła w § 5 ust. 5 tiret pierwsze-piąte treść art. 9a ust. 11 pkt 1-5 u.p.p.r. Takie powtórzenie treści ustawy stanowi naruszenie prawa i nie jest w okolicznościach tej sprawy niezbędne do prawidłowej wykładni przepisów regulujących skład lub funkcjonowanie grup roboczych Zespołu Interdyscyplinarnego w Gminie Piwniczna – Zdrój. Natomiast niedopuszczalna modyfikacja przepisów ustawy zachodzi w przypadku § 5 ust. 5 tiret szóste-dziewiąte. Art. 9a ust. 11 u.p.p.r. wśród podmiotów, których przedstawiciele obligatoryjnie schodzą w skład grup roboczych zespołu interpersonalnego nie wymienia ani organizacji pozarządowych, ani kościoła, ani kuratorskiej służby sądowej, ani podmiotów działających na terenie Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój na rzecz przeciwdziałania przemocy, ani też specjalistów w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Jedynie fakultatywnie w skład grup roboczych zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić, stosownie do treści art. 9a ust. 12 u.p.p.r. kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele innych podmiotów oraz specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Jest to jednak fakultatywne uczestnictwo podmiotów objętych art. 9a ust. 12 u.p.p.r., a nie ich członkostwo obligatoryjne. Tym samym wprowadzając w § 5 ust. 5 tiret szóste-dziewiąte obligatoryjne członkostwo organizacji pozarządowych, kościoła, kuratorów sądowych, podmiotów działających na terenie Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój na rzecz przeciwdziałania przemocy oraz specjalistów w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie - Rada Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój przekroczyła zakres delegacji ustawowej. Ustosunkowując się do ww. zasadnych zarzutów skargi kasacyjnej należy ponadto stwierdzić, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu mogą wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiać akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Potwierdza tę zasadę obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.g. wprost stanowiący, że gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych. Skoro akt prawa miejscowego jest wydawany na podstawie delegacji ustawowej, to tylko przestrzeganie tak zakresu podmiotowego jak i przedmiotowego tej delegacji daje podstawy do uznania danego aktu za zgodny z prawem. Przepis aktu prawa miejscowego nie może ponownie regulować tego samego, co już jest uregulowane w ustawie. Dopuszczalność powtórzeń tej samej regulacji w akcie hierarchicznie niższego rzędu jest zasadniczo niedopuszczalna i nie może prowadzić do powstawania sprzeczności w systemie prawa, a w tym do sytuacji, w której jedna i ta sama norma prawna zostałaby uregulowana w dwóch hierarchicznie odrębnych aktach prawnych i uchylenie jednego z tych aktów nie skutkowałoby automatycznie pozbawieniem obowiązywania danej normy w innym akcie prawnym. Nie można podzielić tej argumentacji Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którą tylko całościowe uregulowanie danej materii w akcie prawa miejscowego należy uznać za prawidłowe, ponieważ wówczas dana uchwała jest czytelna, spójna i kompleksowo regulująca daną materię niezależnie od tego, czy jest zgodna z delegacją ustawową. Taki sposób wykładni prowadziłby do uznania, że do regulacji danej treści w akcie prawa miejscowego nie byłaby potrzebna delegacja ustawowa. Taki wniosek jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP), zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Każde działanie organu samorządu terytorialnego musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Działanie na podstawie i w granicach prawa to takie działania organu, którego umocowanie wynika z właściwego przepisu prawa. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi art. 94 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1042/19). Powyższe naruszenia prawa mają charakter istotny w rozumieniu art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. Przez istotną sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, w tym z ustawą (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r. sygn. akt P 9/02, OTK-A 2003/9/100). Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym istotne naruszenie prawa to takie jego naruszenie, które m.in. polega na podjęciu uchwały o treści nieznajdującej właściwej delegacji ustawowej, czyli bez podstawy prawnej (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 117/11; wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 618/14; wyrok NSA z 25 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2462/15). Z powyższych względów, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 147 § 1 i art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt drugi zaskarżonego wyroku i po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w M. na § 1 ust. 3, § 2 ust. 3 oraz § 3 ust. 2 i § 5 ust. 5 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta i Gminy Piwniczna – Zdrój z dnia 19 października 2018 r. nr LVII/381/18 w sprawie uchwalenia regulaminu zespołu interdyscyplinarnego - stwierdził nieważność § 1 ust 3, § 2 ust. 3, § 3 ust. 2 oraz § 5 ust. 5 ww. załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, ponieważ przepisy te w zakresie przedstawionym w uzasadnieniu tego wyroku zawierają zarówno powtórzenia treści norm ustawowych jak i ich niedopuszczalną modyfikację. Powyższe uchybienia stanowią istotne uchybienia w rozumieniu art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., a skoro zaskarżona uchwała była aktem prawa miejscowego, to nie było przeszkód przed jej częściowym unieważnieniem.