VIII SA/Wa 750/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 26 lipca 2022 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. (dalej: Wójt, organ I instancji) z 29 czerwca 2022 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z 31 maja 2021 r. G. B. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem C. B., urodzonym [...] października 1951 r., który na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS Oddział w R. z 17 stycznia 2017 r., nr [...], został uznany za trwale całkowicie niezdolnego do pracy i trwale niezdolnego do samodzielnej egzystencji. Decyzją z 28 czerwca 2021 r. nr [...] Wójt odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na C.B., albowiem uznał, że skarżąca, aczkolwiek opiekuje się niepełnosprawnym mężem, to nie spełnia warunku ustawowego do przyznania wnioskowanego świadczenia, określonego w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 października 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej: u.ś.r.). Organ I instancji ustalił, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury i pobiera to świadczenie z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: KRUS). Poza tym wskazał, że podstawą do odmowy jest też okoliczność powstania niepełnosprawności po 25 roku życia. SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 2 września 2021 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wnioskodawczyni pobiera emeryturę, co stanowi negatywną przesłankę warunkującą pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego, wskazaną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Jeśli strona zwróci się do KRUS o zawieszenie prawa do emerytury, to wówczas będzie mogła ponownie wnioskować do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Na skutek skargi wniesionej przez stronę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2022 r. w sprawie VIII SA/Wa 959/22 uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu wyroku podniósł, że jeżeli jedyną przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania emerytury, to organ winien poinformować skarżącą o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Jak wskazano w wyroku NSA z 18 czerwca 2020 r. w sprawie sygn. akt I OSK 254/20, taka informacja powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie świadczenia emerytalnego czy rentowego. Jeżeli strona doprowadzi do zawieszenia tych świadczeń, to możliwe będzie płynne przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych. Konieczna jest taka organizacja działań organu przyznającego świadczenia rodzinne, w koordynacji z organem emerytalno – rentowym, by nie pozostawić osoby uprawnionej bez należnego jej (niezbędnego dla życia) świadczenia nawet przez krótki czas. Ponadto obowiązek informowania stron wynika z art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Sąd w wytycznych zawartych w wyroku VIII SA/Wa 959/22 zobowiązał organ do ustalenia w pierwszej kolejności, czy skarżąca poza tylko wykazaniem okoliczności związanej z prawem do emerytury spełnia wszystkie inne przesłanki do przyznania jej świadczenia z art. 17 u.ś.r. W przypadku uznania, że przesłanek tych nie spełnia z innych przyczyn niż wskazane w art. 17 ust. 5 u.ś.r., wezwanie nie powinno być do strony kierowane. Stwierdził również, że organy obu instancji wadliwie uznały, że sama okoliczność prawa do emerytury wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i w konsekwencji tego nie skorzystały z instrumentów prawnych (poinformowanie/pouczenie/wezwanie do przedłożenia odpowiednich dokumentów) umożliwiających skarżącej otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji stwierdzenia spełnienia wszystkich pozostałych przesłanek wymaganych w art. 17 u.ś.r. do przyznania tego świadczenia. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji decyzją z 29 czerwca 2022 r., znak: [...], działając m.in. na podstawie art. 17 ust. 1b i ust. 5 u.ś.r., odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na męża. Z uzasadnienia decyzji Wójta wynika, że odmowa nastąpiła z dwóch powodów: nie został spełniony warunek wskazany w art. 17 ust. 1b u.ś.r., bowiem niepełnosprawność męża skarżącej powstała po ukończeniu przez niego 25 roku życia, oraz że wnioskodawczyni pobiera emeryturę z KRUS. Wójt zaznaczył, iż w wezwaniu z 8 czerwca 2022 r., wystosowanym zgodnie z art. 9 k.p.a., pouczył skarżącą, że pobieranie świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie poinformował o możliwości dokonania wyboru jednego ze świadczeń, tj. złożenia w organie emerytalno - rentowym wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Wnioskodawczyni została wezwana również do przedstawienia decyzji o zawieszeniu pobierania emerytury. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie Wójta nadesłała pismo z 24 czerwca 2022 r., w którym oświadczyła, że na dzień złożenia oświadczenia nie jest zdecydowana do zawieszenia prawa do emerytury i realizacji wypłat z KRUS. Od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. przez jego błędną wykładnię, z pominięciem okoliczności wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przez błędne uznanie, że pobieranie świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazaną na wstępie decyzją z 26 lipca 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że mąż skarżącej wymaga opieki i pomocy innej osoby. Tę pomoc świadczy mu skarżąca, zaś jej zakres jest na tyle znaczny, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 17 ust. 1 u.ś.r. W dalszej kolejności Kolegium podniosło, że nie podziela poglądu organu I instancji, że podstawą prawną do odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego jest przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. Z uwagi na wyrok TK z 21 października 2014 r. wydany w sprawie K 38/13 w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później niż do ukończenia 25 roku życia, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Odnosząc się do drugiej przyczyny odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj. pobierania emerytury przez skarżącą, organ II instancji wskazał, że została ona poinformowana przez Wójta o tym, iż pobieranie świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i jest to jedyna przyczyna odmowy (pismo z 8 czerwca 2022 r.). W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżąca oświadczyła, że nie jest zdecydowana na zawieszenie prawa do emerytury. Zawieszenia dokona dopiero wtedy, jeżeli zostanie jej przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec takiego stanowiska skarżącej organ odwoławczy uznał, że skoro nie skorzystała ona z prawa wyboru świadczenia, to nie jest możliwe przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia, albowiem pobieranie emerytury stanowi negatywną przesłankę wymienioną w art. 17 ust. 5 pkt1 lit. a u.ś.r. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawnym mężem, - przepisów postępowania, które miało wpływy na wynik sprawy przez błędną wykładnię, tj.: art. 6 k.pa., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. art. 77 k.p.a., art. 79a k.p.a. przez niepoinformowanie przez organ strony przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej przez skarżącą emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, pełnomocnik wskazała, że prawo do emerytury nie może automatycznie przekreślać możliwości ubiegania się przez opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Nie można znaleźć przekonujących argumentów, uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych z nich, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ww. ustawy w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe, niż świadczenie pielęgnacyjne. Osobie, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, należy umożliwić dokonanie wyboru jednego z tych świadczeń, przez rezygnację z pobierania świadczenia w niższej kwocie. W przypadku emerytury wybór taki można zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty świadczenia, poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. powinien być zatem interpretowany w taki sposób, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 tej ustawy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury. Autor skargi za niesłusze uznał rozumowanie organu II instancji, że jeżeliby skarżąca zawiesiła emeryturę, to Wójt przyznałby jej świadczenie pielęgnacyjne. Organ I instancji odmówił bowiem skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie tylko z powodu pobieranej przez nią emerytury, ale również z uwagi na wiek, w którym powstała niepełnosprawność jej męża. Praktyką organów I instancji jest odmawianie świadczenia pielęgnacyjnego z powodu wieku, w którym powstała niepełnosprawność osoby podopiecznej i nawet zawieszenie przez skarżącą emerytury nie przyczyniłoby się do wydania decyzji pozytywnej na jej rzecz, a pozostawiłoby ją jedynie bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz329, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżąca spełniała przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wynikające z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Skarżąca, co ustalono w toku postępowania na podstawie wywiadu środowiskowego, nie podejmuje zatrudnienia w związku ze sprawowaną opieką nad mężem, który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Fakt sprawowania opieki nad mężem, jak również brak podejmowania zatrudnienia nie był kwestionowany. Kwestię sporną stanowiły konsekwencje wynikające z przysługiwania skarżącej emerytury i równoczesnego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach kryterium kontroli pod względem zgodności z prawem w pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach art. 153 p.p.s.a., z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy winny zatem bezwzględnie zastosować się do wytycznych WSA w Warszawie, zawartych w wyroku z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 959/21. Przypomnieć zatem należy, że Sąd ww. wyroku, uwzględniając skargę, stwierdził, że organy na skutek błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wadliwie uznały, że sama okoliczność prawa do emerytury wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i w konsekwencji tego nie skorzystały z instrumentów prawnych (poinformowanie/pouczenie/wezwanie do przedłożenia odpowiednich dokumentów) umożliwiających skarżącej otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji stwierdzenia spełnienia wszystkich pozostałych przesłanek wymaganych w art. 17 u.ś.r. do przyznania tego świadczenia. Należy zauważyć, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2020 r, sygn. I OSK 487/20, publ. CBOSA). W przypadku emerytury rolniczej wybór taki można zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 34 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 933), zgodnie z którym prawo to ulega zawieszeniu na zasadach określonych w przepisach emerytalnych, a zatem w art. 103 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. 2022 poz. 504). Zgodnie z tym przepisem na wniosek emeryta można zawiesić wypłatę m.in. emerytury, do której uprawniona jest jedna osoba. Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., którą należy wiązać nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie renty i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien stronę poinformować, co wynika wprost z art. 9 k.p.a. W niniejszej sprawie, po raz kolejny rozpatrując wniosek skarżącej, organy administracji uwzględniły wskazania zawarte w przywołanym wyżej wyroku. Organ I instancji w piśmie z 8 czerwca 2022 r. wzywającym do złożenia wyjaśnień wskazał skarżącej, że jedyną przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia będzie fakt pobierania przez nią emerytury. Poinformował jednocześnie, że w celu otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego powinna przedstawić organowi decyzję o zawieszeniu emerytury (k. 68 akt administracyjnych). Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, miała więc możliwość wyboru pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a emeryturą oraz miała informację o konieczności zawieszenia prawa do emerytury. W odpowiedzi na wezwanie organu skarżąca oświadczyła jednak, że nie jest zdecydowana na zawieszenie emerytury, ale uczyni to wówczas, jeżeli zostanie jej przyznane wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne (k. 70 akt administracyjnych). Z przyczyn przedstawionych powyżej takie stanowisko jest błędne i nie mogło doprowadzić do pożądanego przez stronę rezultatu w postaci przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii wypłaty różnicy pomiędzy pobieraną emeryturą a kwotą wnioskowanego świadczenia, należy wskazać, że takie rozwiązanie nie jest możliwe. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w judykaturze, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto) pozostawałaby w sprzeczności z art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (por. np. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2511/20 i przywołane w nim orzecznictwo). W tej sytuacji właściwszym rozwiązaniem jest umożliwienie osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno – rentowego (wyrok NSA z 18 czerwca 2020 r., I OSK 254/20, publ. CBOSA). Należy również wskazać, że Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo powołało się na skutki wyroku TK z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, który rozstrzygnął, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Pomimo że ww. wyrok TK jest wyrokiem zakresowym, a więc nie powoduje utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu normatywnego, to jednak powoduje konieczność takiej wykładni przepisów, aby jej wynik nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku TK. Niewątpliwie więc okoliczność, że niepełnosprawność męża skarżącej nie powstała w wieku wskazanym w art. 17 ust. 1b u.ś.r., nie mogła stanowić przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto nie dostrzeżono w toku postępowania sądowoadministracyjnego innych uchybień wskazujących na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.