II GZ 859/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M B na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 12 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3621/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M B na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W odmówił M B wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. M B w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując że zaskarżona decyzja powoduje nieodwracalne skutki i w sposób oczywisty krzywdzi interes strony, która uiszczając należne świadczenie poniesie daleko idącą stratę dla jej majątku. Strona nie jest w stanie uiścić nałożonej kary, która stanowi znaczne obciążenie finansowe i może spowodować niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu I instancji strona nie wykazała, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek został uzasadniony ogólnikowo, nie przedstawiono żadnych danych obrazujących aktualną sytuacje finansową. W związku z powyższym nie było możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. M B złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mimo że skarżąca podniosła istotne okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Do zażalenia została dołączona tabela przychodu i kosztów za rok 2015 r. dokumentująca stratę w kwocie 15049,71 zł oraz przychód w kwocie 8276,42 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Powodem odmowy wstrzymania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji był brak udokumentowania przez skarżącego jego sytuacji finansowej i majątkowej, co uniemożliwiło WSA ocenę, czy w sprawie wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że nie jest możliwa ocena, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie przedłożyła bowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia żadnych dokumentów, dzięki którym możliwe byłoby ocenienie wpływu zapłaty kwoty 12 000 zł na jej sytuację finansową i majątkową z punktu widzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy i w dacie wydania postanowienia nie było w nich dokumentacji pozwalającej na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego o wystąpieniu w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Złożenie kserokopii księgi przychodów i rozchodów dopiero wraz z zażaleniem na wspomniane postanowienie nie może samo z siebie prowadzić do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Poza tym sam fakt, że skarżąca poniosła stratę w kwocie 15.049,71 zł nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.