II SA/Gd 544/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2022 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z 23 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na dokończenie budowy postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. S. wniósł 3 czerwca 2022 r. skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 23 lutego 2018 r., nr WI-I.7840.4.73.2017.IG w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na dokończenie budowy. Jak wynika z akt sprawy w następstwie wniosku S. S. z 17 listopada 2017 r. Wojewoda Pomorski pismem z 25 stycznia 2018 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 13 października 1992 r., a następnie decyzją z 23 lutego 2018 r. znak: WI-I.7840.4.73.2017.IG. stwierdził wydanie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 13 października 1992 r. z naruszeniem prawa z uwagi na fakt skierowania jej do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 1.) i jednocześnie odmówił stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ dziesięciu lat od dnia jej doręczenia (pkt 2). Decyzją z 16 lipca 2018 r. znak: DOA.7110.163.2018.SPE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrzenia odwołania S. S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z 23 lutego 2018 r. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została poddana kontroli sądowej, w ramach której WSA w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2019 r. sygn. VII SA/Wa 2011/18 oddalił skargę wniesioną przez skarżącego, natomiast orzeczenie to zostało uchylone wyrokiem NSA z 17 lutego 2021 r., sygn. II OSK 2088/18 i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z 29 kwietnia 2021 r. , sygn. akt VII SA/Wa 634/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2018 r. znak: DOA.7110.163.2018.SPE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W rezultacie odwołanie zostało ponownie rozpoznane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wydał decyzję z 24 sierpnia 2021 r., którą uchylił decyzję z 23 lutego 2018 r. i rozstrzygnął sprawę co do istoty. Decyzję doręczono pełnomocnikowi S. S. 6 września 2021 r. Następnie S. S. wniósł skargę na tak wydaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VII DK/Wa 45/22). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 239 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.). Przesłankami tymi są: - niewłaściwość sądu (pkt 1), - niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), - nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo wezwania (pkt 3), - zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), - brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), - brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz - niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Warunkiem wniesienia skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.), przy czym właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 k.p.a.). Powyższe współgra z ogólną zasadą postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 15 k.p.a., tj. zasadą jego dwuinstancyjności. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ II instancji wyda decyzję (lub postanowienie) w następstwie rozpoznania środka odwoławczego od decyzji organu I instancji - można wnieść skargę do sądu administracyjnego, gdyż wyczerpany został tok instancyjny w postępowaniu administracyjnym. Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wyczerpie tego toku, tj. nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego decyzję (lub postanowienie) organu I instancji albo też, jak w niniejszej sprawie - gdy już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia - wniesie konkurencyjną wobec uprzednio złożonego odwołania skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Niedopuszczalna zatem jest skarga na decyzję organu I instancji, a taki charakter ma zaskarżona decyzja Wojewody Pomorskiego z 23 lutego 2018 r. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności nieostatecznych rozstrzygnięć organów administracyjnych, gdyż prowadziłoby to do naruszenia wskazanej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne z innych przyczyn, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazać jednocześnie należy, że skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję organu I instancji, która została uchylona w administracyjnym toku instancji, co oznacza brak przedmiotu zaskarżenia, zaś rozstrzygnięcie organu II instancji jest przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji.