II SA/Gd 369/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 lutego 2022 r., nr NSP-VIII.7581.1.129.2021.PG w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Skarga Z. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 lutego 2022 r., nr NSP-VIII.7581.1.129.2021.PG wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 31 maja 2021 r. nr GN.6821.53.2021.AK2 Starosta Kartuski wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek P. Sp. z o.o. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części należących do Z. G. działek nr [...]-[...] położonych w obrębie K., gmina K., poprzez udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na wykonanie prac polegających na budowie sieci gazowej ś/c PE DN/OD 90. Organ ustalił powierzchnię zajęcia działek numer [...] i [...] na czas budowy odpowiednio na 15,07 m2 oraz 98,09 m2, natomiast dla działki numer [...] na 317,71 m2 oraz ustalił strefę kontrolowaną na działkach numer [...] o powierzchni 5,35 m2 i [...] o powierzchni 38,58 m2, dla działki nr [...] o powierzchni 90,89 m2, po 0,5 m od osi projektowanej sieci gazowej. Szczegółowy zakres zajęcia działek o numerach [...] i [...] i [...] określono w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do wniosku dołączono oryginały dokumentów świadczących o przeprowadzonych rokowaniach z właścicielem działek nr [...]-[...], mających na celu uzyskanie zgody na wejście na grunt oraz przeprowadzenie prac. Wnioskodawca przedłożył też m.in. pismo Z. G. z dnia 25 lutego 2021 r., w którym informuje, że zgodę na przeprowadzenie inwestycji uzależnia od rozstrzygnięcia sporu sądowego dotyczącego własności drogi gminnej wewnętrznej. Organ wskazał nadto, że jak wynika z wniosku inwestora, właściciel nieruchomości nie wyraża zgody na przeprowadzenie sieci gazowej przez jego działki. Starosta uznał, że stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z dnia 20 maja 2021 r. oraz załączone do niego dokumenty nie dotyczą przedmiotowej sprawy i odstąpił od ich oceny. Starosta powołał się na pismo Burmistrza Kartuz, w którym, jak wskazano, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi Kiełpino rejon ulic Kartuskiej, Szkolnej i Starowiejskiej uchwalonego uchwałą nr XXV/231/2020 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 22 kwietnia 2020 r. (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2020r., poz. 2591) na działkach nr [...]-[..] dopuszcza się budowę, przebudowę, rozbudowę i modernizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Nowe sieci infrastruktury technicznej należy realizować w liniach rozgraniczających dróg, a gdy jest to niemożliwe, dopuszcza się realizację tych sieci na pozostałych terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy oraz w sposób nieograniczający podstawowego przeznaczenia tych terenów. W ocenie organu w sprawie zaistniały zawarte w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanki wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, gdyż właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na przeprowadzenie inwestycji, przeprowadzone zostały z nim rokowania, a inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zasadność budowy sieci gazowej wynika w ocenie organu z faktu, że przedsiębiorstwo przesyłowe, jakim jest P. Sp. z o.o., ma za zadanie utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w gaz w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Ponadto, jak wskazał wnioskodawca, przedmiotowa inwestycja przyczyni się do podniesienia walorów ekologicznych rejonu i zmniejszy emisję dwutlenku węgla do atmosfery. Starosta Kartuski uznał, że z analizy przedłożonej przez wnioskodawcę mapy obrazującej przebieg planowanego przedsięwzięcia wynika, że podziemna linia gazowa przebiegać będzie wzdłuż granicy przedmiotowych działek, a planowane prace nie powinny stanowić dla właściciela działek szczególnej przeszkody do dalszego prawidłowego korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z ich aktualnym przeznaczeniem. Organ przypomniał także, że na postawie art. 124 ust. 6 ww. ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów i urządzeń elektroenergetycznych. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. G. wskazał m.in., że w trakcie rokowań oznajmił pełnomocnikowi wnioskodawcy, iż linie graniczne działek wyznaczone na przedłożonej mu mapie nie są granicami prawnymi, a droga, po której ma przebiegać gazociąg, jest jego własnością i w tej sprawie toczy się postępowanie sądowe, zatem rokowania mogą być wznowione po zapadnięciu wyroku w tej sprawie. Z. G. wskazał też, że nie jest prawdą, że projektowany gazociąg będzie przebiegać w linii dróg i bezpośrednim ich sąsiedztwie, gdyż np. na wysokości budynku nr [...] linia gazowa ma przebiegać około 6 metrów od linii granicznej drogi, podczas gdy według wskazań Starosty, ma ona w tym miejscu przebiegać ok. 2 metrów od granicy drogi. Skarżący zarzucił też organowi, że ten nie rozpatrzył jego ponaglenia z dnia 13 maja 2021 r. skierowanego do Wojewody. Do odwołania dołączono wymienione w nim załączniki. Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie Z. G. decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. nr NSP-VIII.7581.1.129.2021.PG utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał najpierw, że postanowieniem z dnia 2 lipca 2021 r. uznał ponaglenie skarżącego z dnia 13 maja 2021 r. za nieuzasadnione, a sam skarżący pismem z dnia 1 grudnia 2021 r. wniósł uwagi dotyczące przebiegu granic nieruchomości, które według niego są ustalone w sposób błędny. Poinformowano, że toczy się postępowanie w Sądzie Okręgowym w Gdańsku w przedmiocie sporu o ustalenie granic nieruchomości, na której ma przebiegać sieć gazowa. Wiadomością e-mail z dnia 6 grudnia 2021 r. Z. G. przesłał mapy mające potwierdzić, że granice na mapce dołączonej do decyzji są ustalone w sposób nieprawidłowy. Przechodząc do meritum Wojewoda wskazał, że wniosek z dnia 2 marca 2021 r., złożony przez P. Sp. z o.o., dotyczy nieruchomości, a jego przedmiot stanowi inwestycja celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, cel publiczny stanowią także budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym dla działek nr [...]-[...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi Kiełpino rejon ulic Kartuskiej, Szkolnej i Starowiejskiej uchwalonego uchwałą nr XXV/231/2020 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 22 kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. W. P. z 2020 r. poz. 2591). W rozdziale 11 uchwały, § 23 pkt 4 podpunkt 2) wskazuje się, że w zakresie zaopatrzenia w gaz dopuszcza się realizację sieci gazowej wraz z niezbędnymi elementami tej sieci w celu gazyfikacji obszaru. Ponadto, zgodnie z § 24 planu miejscowego, dopuszcza się budowę, przebudowę, rozbudowę i modernizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Nowe sieci infrastruktury technicznej należy realizować w liniach rozgraniczających dróg, a w przypadku braku możliwości realizacji sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg, dopuszcza się realizację tych sieci na pozostałych terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy oraz w sposób nieograniczający podstawowego przeznaczenia tych terenów. Zdaniem Wojewody Pomorskiego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zatem lokalizację na przedmiotowych działkach sieci gazowej, spełniona jest więc przesłanka podstawowa art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż projektowana sieć gazowa nie narusza ustaleń planu miejscowego. Wojewoda przypomniał też, że przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości, inwestor przeprowadził rokowania z właścicielem w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją wskazanego we wniosku przedsięwzięcia oraz że rokowania te nie przyniosły pozytywnego rezultatu. O fakcie prowadzenia rokowań świadczy treść znajdującej się w aktach sprawy korespondencji. Wojewoda wyjaśnił, że ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań, a zatem mogą być one zakończone w dowolnym czasie, konieczne jest jednak wykazanie, że nie było szans na zawarcie porozumienia. Inwestor wystąpił o wyrażenie zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazał również, na czym będą polegać prace, przedstawił oświadczenie woli zawierające warunki udostępnienia gruntu, jednak strony nie doszły do porozumienia. Pomimo jednoznacznie sformułowanej propozycji, właściciel stwierdził, że rozmowy na temat wyrażenia zgody na wybudowanie gazociągu mogą być przeprowadzone dopiero po wyroku sądu w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Inwestor mógł zatem zakończyć rokowania, stwierdzając brak możliwości dojścia do porozumienia z uwagi na warunek przedstawiony przez właściciela. We wniosku wyjaśniono przy tym, że postępowanie sądowe może być długotrwałe, a planowana inwestycja niesie za sobą możliwość gazyfikacji gminy. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda doszedł do wniosku, że prowadzone w sprawie rokowania były rzeczowe, a okoliczność ta umożliwia inwestorowi wystąpienie na drogę postępowania administracyjnego. Reasumując Wojewoda uznał, że wszystkie przesłanki z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostały spełnione, a zatem zasadne było wydanie decyzji orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu sprowadzających się z do braku możliwości rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na spór toczący się pomiędzy właścicielem nieruchomości a gminą, Wojewoda stwierdził, że nie jest dopuszczalne uzależnianie wydania decyzji od innych, niż przewiduje ustawa, dodatkowych przesłanek. Jak wskazano, organ rozpatruje sprawę w oparciu o stan faktyczny obowiązujący na dzień wydania niniejszej decyzji i nie jest uprawniony do badania prawdziwości przedstawionych w odwołaniu map. Zakres badania sprawy, na którym organ opiera swoje rozstrzygnięcie, wynika z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami i opiera się na stanie prawnym nieruchomości ujawnionym w księgach wieczystych, które objęte są domniemaniem zgodności stanu ksiąg ze stanem rzeczywistym, co wynika wprost z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 ze :zm.). Analiza przedstawionych przez skarżącego map lub oczekiwanie na rozstrzygnięcie sporu przez sąd byłoby niedopuszczalne z uwagi na działanie bez podstawy prawnej. W odniesieniu do zarzutu, zgodnie z którym posadowienie gazociągu na nieruchomościach przeznaczonych pod cele mieszkaniowe sprawi, iż stracą one na wartości lub uniemożliwi się ich zabudowę, Wojewoda wskazał, że ograniczenie takie zostało już nałożone planem miejscowym, który dopuszcza budowę sieci infrastruktury technicznej, a przedmiotowa decyzja stanowi realizację celów przewidzianych w planie. Organ wyjaśnił też, że to, iż obszar, przez który ma przebiegać gazociąg, jest zadrzewiony, leży poza zakresem postępowania, a na ewentualną wycinkę drzew i krzewów inwestor będzie musiał ubiegać się o zezwolenie odpowiednich organów. Z. G. w skardze na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 lutego 2022 r. zarzucił, że Wojewoda nie odniósł się w żaden sposób do wielu dokumentów dołączonych do odwołania, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji. Zdaniem skarżącego wzdłuż planowanej trasy gazociągu nigdy nie przebiegała droga publiczna oznaczona jako działka drogowa nr [...], a dla rozpatrzenia sprawy niezbędne było pozyskanie szkicu polowego z tomu katastralnego, dokumentu tego jednak organy nie pozyskały. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2022 r. uczestniczka postępowania P. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację na przedmiotowej działce sieci gazowej. Powołała się na wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., I OSK 1683/17, w którym stwierdzono, że ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Jak wynika z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), dalej jako "u.g.n.", starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z ust. 3 art. 124 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W świetle powyższych przepisów wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może dotyczyć tylko przedsięwzięć określonych w tym przepisie; po drugie - ograniczenie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody; po trzecie - udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, po czwarte - ograniczenie może nastąpić zgodnie z planem miejscowym, a jeśli planu takiego nie ma, to zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dokonana przez Sąd ocena akt sprawy wykazała, że rozstrzygające sprawę organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszym przypadku wszystkie ww. przesłanki zostały spełnione. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., jej istotą jest bowiem przeprowadzenie przez nieruchomości sieci gazowej średniego ciśnienia PE DN/OD 90. Inwestycja stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem takim jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przechodząc do kolejnej przesłanki wydania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. podkreślić należy, że w tym przepisie ustawodawca posłużył się określeniem, iż ograniczenie ma nastąpić "zgodnie z planem miejscowym". Normę tę należy odczytywać w powiązaniu z treścią art. 112 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym wywłaszczenie (a także ograniczenie korzystania z nieruchomości) możliwe jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Z takiego sformułowania przepisu wynika jasno, że nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu. Konieczne jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Powyższy warunek jest w sprawie spełniony. Planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodne z obowiązującym dla działek nr [...]-[...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - zatwierdzonym uchwałą nr XXV/231/2020 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 22 kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. W.P. z 2020, poz. 2591). Zgodnie z zaświadczeniem Burmistrza Kartuz: - działka o nr ew. [...] położona w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. stanowi fragment terenu oznaczonego symbolem 10-MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i fragment terenu oznaczonego symbolem 02-KDD – tereny dróg publicznych klasy dojazdowej; - działka o nr ew. [...] położona w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. stanowi fragment terenu oznaczonego symbolem 1-MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, fragment terenu oznaczonego symbolem 2-MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, fragment terenu oznaczonego symbolem 02-KDD – tereny dróg wewnętrznych; - działka o nr ew. [...] położona w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. stanowi fragment terenu oznaczonego symbolem 2-MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i fragment terenu oznaczonego symbolem 02-KDD – tereny dróg publicznych klasy dojazdowej. W rozdziale 11 uchwały, § 23 pkt 4 podpunkt 2) wskazuje się, że w zakresie zaopatrzenia w gaz dopuszcza się realizację sieci gazowej wraz z niezbędnymi elementami tej sieci w celu gazyfikacji obszaru. Ponadto, zgodnie z § 24 planu miejscowego, dopuszcza się budowę, przebudowę, rozbudowę i modernizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Nowe sieci infrastruktury technicznej należy realizować w liniach rozgraniczających dróg, a w przypadku braku możliwości realizacji sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg, dopuszcza się realizację tych sieci na pozostałych terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy oraz w sposób nieograniczający podstawowego przeznaczenia tych terenów. Jak wynika z akt sprawy, przebieg sieci gazowej w obrębie działek [...]-[...] w K. będących własnością skarżącego został zaprojektowany na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania jako drogi, co znajduje potwierdzenie w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strefa kontrolowana o szerokości 1,0 m, tj. po pół metra na każdą ze stron od osi gazociągu również położona jest w obszarze projektowanych ciągów komunikacyjnych i jest zgodna z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013r., poz. 640). Biorąc pod uwagę powyższe, nie ulega wątpliwości, że sposób usytuowania planowanej inwestycji odpowiada zapisom planu miejscowego, co wynika jednoznacznie z akt sprawy i co nie wymagało przeprowadzenia bardziej szczegółowego postępowania. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że co do części drogi (działki nr [...]) toczy się między skarżącym a gminą spór o rozgraniczenie. Przede wszystkim art. 124 ust. 1 u.g.n. wymaga zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który to warunek jest w sprawie spełniony. Nawet wygranie przez skarżącego sporu z gminą o przebieg granic nieruchomości nie spowoduje zmiany przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na drogi, w których liniach rozgraniczających dopuszczono budowę, przebudowę, rozbudowę i modernizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Załącznik graficzny do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawia przebieg ciągów komunikacyjnych na spornym obszarze, a granice działek wynikają z aktualnej ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości organ nie jest natomiast władny przeprowadzać postępowania dowodowego celem podważenia wpisów widniejących w ewidencji gruntów i budynków co do granic poszczególnych działek. Z tego względu przedłożone przez skarżącego mapy nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, opartego głownie na zgodności przebiegu projektowanej sieci gazowej z postanowieniami planu. Ponadto zasadnie Wojewoda Pomorski wskazuje, że wiążący dla organu jest stan prawny nieruchomości ujawniony w księgach wieczystych, które objęte są domniemaniem zgodności ze stanem rzeczywistym, co wynika z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2204). Domniemanie unormowane w art. 3 u.k.w.h. ma charakter wzruszalny, a zatem może być obalone w stosownym trybie, zasadniczo w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopóki jednak domniemanie to nie zostanie obalone, to osoba, której prawo własności jest ujawnione w księdze wieczystej ma podstawę do powoływania treści wpisu księgi wieczystej w celu wykazania stanu prawnego danej nieruchomości. Zgodnie z treścią księgi wieczystej działka nr [...] o pow. 0,24 ha położona w obrębie ewidencyjnym K. stanowi własność Gminy. Również i z tego powodu organ nie mógł dokonywać ustaleń w oparciu o przedstawione przez skarżącego dowody (mapy) wbrew treści ksiąg wieczystych. Wskazać należy, że jakkolwiek zgodnie z postanowieniami planu co do zasady nowe sieci infrastruktury technicznej należy realizować w liniach rozgraniczających dróg, jednak dopuszcza się również realizację tych sieci na pozostałych terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy oraz w sposób nieograniczający podstawowego przeznaczenia tych terenów. W orzecznictwie wskazuje się, że dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym nie jest konieczne w każdym przypadku zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Tak rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.). Ustawa ta w art. 15 ust. 2 nie wprowadza wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2018r., I OSK 1683/17). Uzasadnieniem dla ustalenia niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogło być zatem wskazanie, że pomiędzy skarżącym a gminą toczy się spór o przebieg granicy z działką nr [...], skoro wszystkie działki będące przedmiotem postępowania, na których przebiegać ma sieć gazowa, położone są na obszarze, na którym obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę sieci gazowej. Bezsporne jest również, że w sprawie przeprowadzone zostały rokowania, które nie doprowadziły do uzyskania zgody skarżącego na wykonanie prac związanych z budowa gazociągu. O fakcie prowadzenia rokowań świadczy treść znajdującej się w aktach sprawy korespondencji. Pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. inwestor wystąpił do właściciela nieruchomości z prośbą o wyrażenie zgody na budowę sieci gazowej. Przedstawiono załącznik graficzny z zaznaczonym przebiegiem projektowanej sieci oraz wyjaśniono, że sieć gazowa została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Kartuzach nr XXV/231.2020 z dnia 22 kwietnia 2020 r. Do pisma dołączono oświadczenie woli oddzielnie dla każdej działki, w którym wskazano, że nieruchomość zostanie doprowadzona do stanu poprzedniego lub zostanie wypłacone odszkodowanie za wyrządzone w związku z budową szkody oraz wyjaśniono, że zgoda polegać ma na wyrażeniu zgody na posadowienie gazociągu oraz upoważnieniu inwestora do korzystania z gruntu w celu wykonywania robót związanych m.in. z eksploatacją i konserwacją urządzeń. W odpowiedzi z dnia 25 lutego 2021 r. skarżący wskazał, że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Dodano, że linia gazowa ma również przebiegać na części drogi na odcinku przylegającym do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], która to jest przedmiotem sporu sądowego, zatem o udzielenie odpowiedzi na pismo z dnia 26 stycznia 2021 r. należy zwrócić się "po orzeczeniu prawomocnego wyroku, w którym sąd orzeknie o własności odcinka drogi przebiegającego pomiędzy działkami [...] a [...], [...] a [...]." W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania (por. wyrok NSA z 12 października 2016 r., I OSK 3332/15). Ustawodawca nie zawęża też formy, w jakiej rokowania mają zostać zainicjowane (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 298/15). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają przy tym konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania. Nadto jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Co więcej w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. m.in. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 970/17, wyrok WSA w Łodzi z 29 listopada 2018r., sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Kr 526/16). Rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Innymi słowy, organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Jednocześnie dodania wymaga, że przepisy u.g.n. w sposób dostateczny zabezpieczają prawa ograniczane decyzją administracyjną właściciela. Jak stanowi bowiem art. 124 ust. 4 u.g.n., na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n. Podsumowując, w ocenie Sądu wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. zostały spełnione, w związku z czym zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nieuzasadnione. Mają powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).