II SA/Łd 196/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu na uchwałę Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 14 grudnia 2016 r. nr XXXI/200/2016 w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasto Sieradz 1. oddala skargę w zakresie § 1 ust. 1, § 4 pkt 2 lit. d), § 5 ust. 1 pkt 6, § 5 ust. 4, § 8 ust. 1, 2 i 3 załącznika do zaskarżonej uchwały; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. a.bł. UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 stycznia 2020 r. Prokurator Rejonowy w Sieradzu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Sieradzu nr XXXI/200/2016 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Sieradz. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.c.p.g.". W motywach skargi wyjaśniono, że w dniu 14 grudnia 2016 r. Rada Miejska w Sieradzu, realizując delegację ustawową z art. 4 ust. 1 u.c.p.g. uchwaliła Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Sieradz. W § 1.1 Regulaminu (Rozdział l) Rada Miejska zawarła zapis, iż właściciele nieruchomości są obowiązani do zbierania następujących rodzajów odpadów komunalnych: papieru i tektury, metali i opakowań metalowych, szkła, tworzyw sztucznych, opakowań wielomateriałowych, odpadów ulegających biodegradacji z podziałem na bioodpady i odpady zielone, przeterminowanych leków, chemikaliów, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu eklektycznego i elektronicznego, odpadów wielkogabarytowych, odpadów budowlano – rozbiórkowych, zużytych opon oraz odpadów zielonych. Tymczasem art. 4 ust. 2 pkt 1 a – d u.c.p.g. stanowi wyraźnie, że regulamin ma określać szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady, selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a), odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujacych się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży, uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. W ocenie prokuratora zaskarżona uchwała nie spełnia powyższych wymogów, gdyż pozbawiona jest obligatoryjnego elementu w postaci selektywnego zbierania przez gminę odzieży i tekstyliów, a tym samym wskazany akt prawa miejscowego nie wypełnia delegacji ustawowej. Konsekwencją tej okoliczności jest uznanie uchwały za sprzeczną z prawem powszechnie obowiązującym. Prokurator podkreślił, że każdy uchwalany regulamin czystości i porządku, jako akt prawa miejscowego, w zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych powinien określać wymagania przynajmniej co do wszystkich ustawowych frakcji odpadów, którymi są frakcje wynikające z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.c.p.g. Pominięcie w tych postanowieniach którejkolwiek z frakcji bądź uwzględnienie w nich niekompletnej frakcji odpadów będzie zawsze skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności całej uchwały, z uwagi na niepełną, a przez to nieprawidłową realizację delegacji ustawowej wynikającej z art. 4 ust. 2 u.c.p.g. – w zakresie wymagań obejmujących prowadzenie selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zdaniem prokuratora w tym zakresie kwestionowana uchwała Rady Miejskiej w Sieradzu jest sprzeczna z przepisami u.c.p.g. i powinna zostać wycofana z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Sieradzu wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Sieradzu w § 1 ust. 1 określa rodzaje odpadów jakie są odbierane od właścicieli nieruchomości. Są to: odpady komunalne zmieszane, szkło, papier, metale, tworzywa sztuczne j opakowania wielomateriałowe, odpady ulegające biodegradacji, ze szczególnym uwzględnieniem bioodpadów, meble i inne odpady wielkogabarytowe, odpady budowlane i rozbiórkowe, komunalne odpady niebezpieczne, przeterminowane leki i chemikalia, opony, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, odpady zielone, popioły i żużle z palenisk domowych. W § 1 ust. 2 określono rodzaje odpadów jakie można przekazać do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Są to: odpady niebezpieczne, przeterminowane leki, przeterminowane oleje i tłuszcze, przenośne baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, chemikalia i zużyte opony. Organ podkreślił, że przytoczone przez prokuratora brzmienie art. 4 ust 2 pkt 1a – d u.c.p.g. zostało wprowadzone dopiero na podstawie art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579). Zaskarżona uchwała nr XXXI/200/2016 Rady Miejskiej w Sieradzu uchwalona została na podstawie przepisów u.c.p.g., w brzmieniu sprzed zmian wynikających z ww. ustawy zmieniającej, tj. w stanie prawnym obowiązującym na dzień powzięcia tej uchwały, a więc 14 grudnia 2016 r. Zdaniem organu okoliczność ta czyni skargę Prokuratora Rejonowego w Sieradzu w całości bezzasadną i jako taką godzącą w samodzielność Gminy Miasto Sieradz. Co więcej, ww. ustawa nowelizująca w art. 9 ust. 1 stanowi, iż "Rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisu ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle zaś art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.). Akty prawa miejscowego, do których należy zaskarżona uchwała są źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest to, iż nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej. Należy także dostrzec, iż zasady podejmowania uchwał przez organy gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.s.g.". Przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. przyznaje gminie prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Powyższa ustawa określa także konsekwencje wadliwości takich aktów. Przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. uznaje za nieważne uchwały sprzeczne z prawem. Jednocześnie w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności takiego aktu, ograniczając się do wskazania, iż wydano go z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Zestawienie powyższych regulacji pozwala uznać, że istnieją dwa rodzaje wad uchwały: nieistotne naruszenia prawa oraz sprzeczności z prawem, która obejmuje naruszenia prawa o charakterze istotnym. Istotne naruszenie prawa to niezgodność uchwały z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją RP, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego, która jest oczywista i bezpośrednia (vide: wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 1287/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i prowadzi do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (vide: wyrok TK z dnia 9 grudnia 2003 r. sygn. akt P 9/02, OTK-A 2003/9/100). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że do istotnych naruszeń prawa, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy należy naruszenie m.in.: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał; podstawy prawnej podejmowania uchwał; przepisów prawa ustrojowego; przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (vide: wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3, poz. 79. 2039). Przed odniesieniem wskazanego powyżej wzorca kontrolnego do okoliczności badanej sprawy należy dostrzec, iż zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który – po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Sieradzu – wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 89/18 stwierdził nieważność § 13 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały. Kwestia ta ma istotne znaczenie dla dopuszczalności dokonania przez sąd administracyjny kolejnej oceny legalności tejże uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Łodzi stwierdzając ww. wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. nieważność § 13 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały, przesądził tym samym o legalności zaskarżonej uchwały w pozostałym zakresie. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (vide: uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze, iż prokurator w ww. sprawie wniósł skargę na ogólnej podstawie przewidzianej przez art. 50 § 1 P.p.s.a., odwołując się do potrzeby ochrony praworządności (art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, Dz.U. z 2017 r. poz. 1767 ze zm.), to zakres sprawy rozstrzygniętej ww. wyrokiem obejmował zaskarżoną uchwałę w całości i to niezależnie od tego, że prokurator w motywach skargi kontestował wyłącznie legalność § 13 ust. 2 załącznika do uchwały. Tym samym należy zaakcentować, iż sprawa ze skargi na ww. uchwałę była już przedmiotem wyrokowania przez tutejszy Sąd. Wyznaczając zakres tegoż rozstrzygnięcia należy dostrzec, iż w dacie wyrokowania w sprawie sygn. akt II SA/Łd 89/18, ww. uchwała uwzględniała dwie nowelizacje dokonane uchwałami Rady Miejskiej w Sieradzu: z dnia 28 grudnia 2017 r. (uchwała nr XLVI/305/2017) oraz z dnia 18 stycznia 2018 r. (uchwała nr XLVII/311/2018). Tym samym wypada skonstatować, że zaskarżona uchwała, w brzmieniu wynikającym z powyższych uchwał nowelizujących, była już przedmiotem prawomocnego wyrokowania tutejszego Sądu i nie jest dopuszczalna ponowna skarga w powyższym zakresie (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). W tym zakresie skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu. Zaskarżona uchwała doczekała się trzeciej nowelizacji dokonanej uchwałą nr IX/61/2019 Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 25 kwietnia 2019 r. zmieniającą uchwałę w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasto Sieradz (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego z dnia 22 maja 2019 r. poz. 3088). Zaskarżona uchwała, w brzmieniu nadanym powyższą uchwałą zmieniającą, nie była dotychczas przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, a zatem brak jest w tym zakresie przeszkody prawnej do merytorycznej jej oceny w toku niniejszego postępowania. Mocą ww. uchwały zmieniającej" - § 1 ust. 1 załącznika zaskarżonej uchwały otrzymał brzmienie: "W Gminie Miasto Sieradz selektywna zbiórka odpadów polega na odbieraniu od właścicieli nieruchomości następujących rodzajów odpadów: 1) odpady komunalne zmieszane; 2) szkło, papier, metale, tworzywa sztuczne i opakowania wielomateriałowe zebrane w sposób selektywny; 3) odpady ulegające biodegradacji, ze szczególnym uwzględnieniem bioodpadów, zebrane w sposób selektywny; 4) meble i inne odpady wielkogabarytowe, odpady budowlane i rozbiórkowe, komunalne odpady niebezpieczne, przeterminowane leki i chemikalia, opony, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, odpady zielone, popioły i żużle z palenisk domowych."; - § 4 pkt. 2 lit. d) załącznika do zaskarżonej uchwały otrzymał brzmienie: "odpady ulegające biodegradacji, ze szczególnym uwzględnieniem bioodpadów – pojemniki koloru brązowego oznaczone napisem "Bio"."; - w § 5 ust. 1 załącznika dodano punkt 6 o brzmieniu: "pojemniki na bioodpady o pojemności 120 litrów i 240 litrów."; - w § 5 załącznika dodano ust. 4 o brzmieniu: "ustala się minimalną pojemność pojemnika do zbierania bioodpadów od właścicieli nieruchomości: 1) na nieruchomościach zamieszkałych: a) w zabudowie jednorodzinnej 20 litrów na jednego mieszkańca, b) w zabudowie wielorodzinnej 3 litry na jednego mieszkańca. 2) na nieruchomościach niezamieszkałych - na każdego pracującego lub uczącego się 1 litr."; - § 8 ust. 1, 2 i 3 załącznika otrzymały brzmienie: "Dla zabudowy jednorodzinnej wywóz odpadów komunalnych odbywa się w sposób zapewniający właściwy stan sanitarno – porządkowy nieruchomości, zgodnie z następującą częstotliwością: 1) odpady komunalne zmieszane – nie rzadziej niż dwa razy na miesiąc; 2) bioodpady – nie rzadziej niż dwa razy na miesiąc; 3) odpady segregowane (szkło, papier, metale, tworzywa sztuczne, opakowania wielomateriałowe) – nie rzadziej niż raz na miesiąc. 2. Dla zabudowy wielorodzinnej wywóz odpadów komunalnych odbywa się w sposób zapewniający właściwy stan sanitarno – porządkowy nieruchomości, zgodnie z następującą częstotliwością: 1) odpady komunalne zmieszane – nie rzadziej niż dwa razy na tydzień; 2) bioodpady – nie rzadziej niż dwa razy na tydzień; 3) odpady segregowane (szkło, papier, metale, tworzywa sztuczne, opakowania wielomateriałowe) – nie rzadziej niż raz na miesiąc. 3. Dla zabudowy niezamieszkałej wywóz odpadów komunalnych odbywa się w sposób zapewniający właściwy stan sanitarno – porządkowy nieruchomości, zgodnie z następującą częstotliwością: 1) odpady komunalne zmieszane – nie rzadziej niż dwa razy na miesiąc; 2) bioodpady – nie rzadziej niż dwa razy na miesiąc; 3) odpady segregowane (szkło, papier, metale, tworzywa sztuczne, opakowania wielomateriałowe) – nie rzadziej niż raz na miesiąc.". Konfrontując powyższe brzmienie zaskarżonej uchwały, ze wskazanym już wzorcem kontrolnym wynikającym z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 u.s.g., należy wskazać, iż uchwała ta została podjęta na podstawie art. 4 u.c.p.g. Powyższy przepis stanowi, że rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który stanowi akt prawa miejscowego. Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące zagadnień enumeratywnie wymienionych w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Dokonując analizy postanowień zaskarżonej uchwały należy dojść do wniosku, iż przywołane powyżej brzmienie uchwały nie stanowi o jej sprzeczności z prawem, a w szczególności z przepisami u.c.p.g. Zgodnie z treścią art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze ich działania, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Gminie przysługuje na podstawie upoważnień ustawowych prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, które są podejmowane w formie uchwał (art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g.). Wynikający z art. 4 ust. 2 u.c.p.g. zakres regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że w regulaminie tym nie wolno zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść owej normy. Jednocześnie przepis ten zawiera obligatoryjne elementy regulaminu, co powoduje, że w uchwale podjętej w tym przedmiocie muszą znaleźć się postanowienia odnoszące się do wszystkich punktów art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Przywołane powyżej przepisy uchwały, w brzmieniu nadanym uchwałą nowelizującą z dnia 25 kwietnia 2019 r., wypełniają powyższe wymagania i nie naruszają regulacji prawnych będących podstawą do ich uchwalenia, a zatem przepisu art. 4 ust. 2 u.c.p.g., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2015 r. poz. 87). Przepis ten przewidując obowiązek selektywnej zbiórki odpadów wyraźnie wskazał jego zakres, dopuszczając jednocześnie w art. 2a u.c.p.g. aby regulamin wprowadzał obowiązek selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g. Analizując powyższą regulację należy dostrzec, iż nie przewidywała ona selektywnej zbiórki odpadów tekstyliów i odzieży, a to brak w zaskarżonej uchwale regulacji odnoszącej się do owych odpadów stał się przyczyną wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Prokurator formułując badaną skargę pominął to, że obowiązek selektywnej zbiórki odpadów tekstyliów i odzieży został nałożony dopiero ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1579), która weszła w życie w dniu 6 września 2019 r., przewidując jednocześnie dla rad gmin obowiązek dostosowania uchwał w sprawie regulaminu, podjętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie noweli (art. 1 pkt 5 ww. ustawy zmieniającej), a zatem do dnia 6 września 2020 r. Przy czym obowiązek dostosowania uchwał podjętych na podstawie przepisów u.c.p.g. przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, do przepisów tejże ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizująca, został prolongowany do dnia 31 grudnia 2020 r. (art. 9 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej w związku z art. 40 pkt 1 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875 ze zm.)). Tym samym Radzie Miejskiej w Sieradzu nie sposób także zarzucić zaniechania w uregulowaniu kwestii selektywnej zbiórki odpadów tekstyliów i ubrań, skoro termin uchwalenia regulaminu uwzględniającego powyższe kwestie jeszcze nie ekspirował. Uwzględniając powyższe uwagi, skargę w zakresie przepisów zaskarżonej uchwały, w brzmieniu zmienionym uchwałą nr IX/61/2019 Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 25 kwietnia 2019 r., należało oddalić jako bezzasadną (art. 151 P.p.s.a.). Jednocześnie należy skonstatować, iż wniosek organu o zwrot kosztów postępowania nie znajduje oparcia w przepisach P.p.s.a. dc