Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

IV SA/Wa 1696/10

Sądy administracyjne2010-12-15
Sygnatura
IV SA/Wa 1696/10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
2010-12-15
Rodzaj
Postanowienie WSA w Warszawie

Sędziowie

Jakub Linkowski

Rozstrzygnięcie

Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. W., M. W., A. D. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zwrócić skarżącym P. W. i M. W. kwotę 500 (pięćset) zł uiszczoną tytułem wpisu od ich skarg. UZASADNIENIE P. W., M. W., A. D. i H. P. wnieśli do Sądu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego na działce ew. nr [...] położonej w M. przy ul. [...] i ul. [...]. Skarżący P. W. i M. W. cofnęli skargi pismem z dnia 23 listopada 2010 r. (k. 50), a skarżący A. D. i H. P. - pismem z dnia 29 listopada 2010 r. (k. 53). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Sąd uznał cofnięcie skarg za dopuszczalne, ponieważ nie zmierzają one do obejścia prawa ani nie powodują utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wobec powyższego Sąd orzekł o umorzeniu postępowania ze skarg na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 161 § 2 p. p. s. a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p. p. s. a.