I FSK 1799/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2856/13 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2856/13, J. R.(dalej: "skarżący", "strona") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 września 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ww. decyzja stanowi o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie podatkowe w wysokości ponad 20.000 zł z odsetkami. Ponadto wskazał, że równocześnie toczy się postępowanie w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., którą organ podatkowy określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w wysokości 91.583 zł. Wskazane kwoty – w ocenie strony – znacznie przekraczają możliwości płatnicze przeciętnego człowieka w wieku i sytuacji życiowej tejże strony. Skarżący podniósł, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w tak znacznej kwocie, ani rzeczami, które mógłby zbyć bez uszczerbku dla zaspokojenia codziennych, podstawowych potrzeb swoich i własnej rodziny. Podkreślił, że "skutek takiej sprzedaży byłby nieodwracalny – nawet gdyby okazało się, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, sprzedane rzeczy byłyby nie do odzyskania". Zdaniem skarżącego uzasadnione jest przyjęcie, że konieczność wyłożenia wskazanych kwot jest dla przeciętnego człowieka, w tym dla skarżącego, ciężarem nie do udźwignięcia. Z tego względu do czasu rozpoznania skargi uzasadnione jest udzielenie mu ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż tylko taki środek jest w stanie uchronić go przed nieodwracalnymi następstwami ewentualnej egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania wskazanej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim za niewystarczającą – w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. – należy uznać argumentację skarżącego zawartą w przedmiotowym wniosku. Nie można bowiem przyjąć, że ogólne stwierdzenia odnośnie ewentualnych skutków wyegzekwowania od skarżącego należności objętej zaskarżoną decyzją, w całkowitym oderwaniu od sytuacji rodzinnej i finansowej tego skarżącego, uzasadniają ocenę, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniosku w żaden sposób nie opisał swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie był w stanie zweryfikować, czy wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu, że wobec skarżącego wydana została kolejna decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług na kwotę 91.583 zł, będzie miało efekt w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.