II SAB/Wa 179/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE R. J. pismem z dnia 19 października 2009 r. złożył za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie doręczenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. oraz decyzji nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że R. J. pismem z dnia 1 lutego 1999 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oraz wystąpił o skrócenie mu okresu wypowiedzenia i zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 1999 r. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł z dniem [...] maja 1999 r. do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza. Z powyższą decyzją skarżący został zapoznany w dniu [...] marca 1999 r., jednakże odmówił jej przyjęcia i złożenia podpisu potwierdzającego zapoznanie się z decyzją. Pismem z dnia 23 marca 1999 r. R. J. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia z dnia 1 lutego 1999 r. Następnie pismem z dnia 15 kwietnia 1999 r. wystąpił z kolejnym pismem o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego. Pismo to zostało uznane przez Ministra Obrony Narodowej za odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 1999 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 1999 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 września 1999 r., sygn. akt II SA 1268/99 oddalił skargę R. J. na decyzję z dnia [...] maja 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na: • decyzje administracyjne, • postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, • postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż decyzje, o doręczenie których wnosi skarżący, zostały mu doręczone – świadczy o tym fakt złożenia skargi na te decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżenie decyzji do Sądu oznacza, że zostały one skutecznie doręczone adresatowi. Fakt doręczenia decyzji potwierdził w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrok ten jest prawomocny. Biorąc powyższe wyjaśnienia pod uwagę, w rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi przez R. J., tj. w dniu 19 października 2009 r., Minister Obrony Narodowej nie pozostawał w bezczynności. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że decyzję z dnia [...] marca 1999 r. organ doręczył w dniu [...] marca 1999 r., tj. w dniu odmowy jej przyjęcia. Należy wskazać, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji kiedy żądana czynność została wykonana, organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem i wolą strony. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana (w tym przypadku doręczenie decyzji), bowiem w sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ doręczył decyzję to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.