IV SA/Po 1248/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w T. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta T. 1. stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części obejmującej jego: § 4, § 5, § 11 ust. 3 -7, § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6 oraz ust. 2-4, § 19 ust. 3, § 20; 2. w pozostałej części skargę oddala UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] marca 2019r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta T. w części obejmującej zapisy ujęte w § 1, § 4, § 5, § 11 ust. 3-7, § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6, ust. 2-4, § 19 ust 2-3, § 20 załącznika do przedmiotowej uchwały. Uchwale tej zarzucono istotne naruszenie prawa, tj.: - art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z § 137 w zw. z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (dalej jako Rozporządzenie) poprzez powtórzenie w §1 regulaminu w całości treści art. 4 ust. 2 ustawy a nadto dokonanie nieuprawnionej modyfikacji przedmiotowego przepisu poprzez dodanie sformułowania "w szczególności"; - art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 7 i 94 Konstytucji RP w związku z §137 w zw. z §143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie w § 4 ust. 1 regulaminu na właścicieli nieruchomości obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości (co dodatkowo stanowi nieuprawnione powtórzenie regulacji z art. 5 ust 1 pkt 4 ustawy) oraz zwalczanie śliskości na tym chodniku, w ust. 2 zakazu zgarniania błota , śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń na jezdnię, następnie w ust. 3 obowiązku posypywania piaskiem części nieruchomości służącej do użytku publicznego w przypadku oblodzenia w celu zlikwidowania śliskości i uprzątnięcia piaski z chodnika po ustaniu przyczyny jego zastosowania, jak również poprzez uregulowanie w ust. 4 kwestii usuwania sopli lodowych i nawisów śniegu z dachów i gzymsów budynku niezwłocznie po ich pojawieniu się; - art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez ograniczenie w § 5 regulaminu właścicieli nieruchomości poprzez: - wskazanie że mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się wyłącznie na własnej posesji, - wskazanie, że zabrania się mycia pojazdów samochodowych na terenie nieruchomości przeznaczonych do użytku publicznego a w szczególności na chodnikach, jezdniach, poboczach dróg, placach skwerach i zieleńcach, terenach leśnych i parkowych oraz w pobliżu zbiorników wodnych oraz innych wód powierzchniowych otwartych oraz ujęć wód podziemnych, - wskazanie, że naprawa pojazdów samochodowych związana z ich bieżąc;) eksploatacją jest dozwolona na terenie nieruchomości pod warunkiem, że nic spowoduje to uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości;. - art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez nieokreślenie w § 11 ust. 3-7 regulaminu częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych, a w miejsce tego uregulowanie częstotliwości odbierania odpadów komunalnych, a więc materii właściwej dla uchwały podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 ustawy; - przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione wprowadzenie w § 16 ust. 1 pkt 5-6 i ust. 2 zakazów i obowiązków związanych z przebywaniem zwierząt w różnych miejscach na terenie Miasta i Gminy T. jak również na terenie nieruchomości właścicieli oraz poprzez wprowadzenie w § 16 ust. 4 uregulowania stanowiącego, że zwolnienie zwierząt domowych z uwięzi poza terenem nieruchomości może nastąpić wyłącznie na terenach zielonych w sytuacji gdy właściciel ma możliwość sprawowania kontroli nad ich zachowaniem a odnośnie psów raz uznanych za agresywne albo psów w typie tej rasy z założeniem kagańca, w sytuacji upoważnienia prze/ ustawodawcę jedynie do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy i nie zagrażał przebywającym tam osobom; - art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez nałożenie w § 19 ust 2-3 regulaminu obowiązku na właścicieli nieruchomości do przeprowadzenia deratyzacji, - przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione uregulowanie w § 20 regulaminu spraw dotyczących wykonywania czynności nadzorczych w zakresie stosowania postanowień przedmiotowego regulaminu. Z tego względu na podstawie art. 147 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności w § 1, § 4, § 5, § 11 ust. 3-7, § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6, ust. 2-4, § 19 ust 2-3, § 20 załącznika do przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wniósł o uwzględnienie skargi w zakresie zarzutu II, III, IV, V, częściowo VI w zakresie § 19 ust 3 regulaminu, oddalenie skargi w zakresie zarzutu I oraz częściowo zarzutu VI w zakresie § 19 ust 2 regulaminu, oraz o przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność przedstawiciela Rady Miejskiej w T. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że w związku z obowiązkiem podejmowania działań służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs? ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zakwestionowanej uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] marca 2019r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta T. wykazała, że skarga w przeważającej części jest zasadna. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2169) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020, poz. 713 – dalej jako: u.s.g.), stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że "istotne" naruszenie prawa stanowi uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr [...], Lex nr 33805; z dnia [...] lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd [...], Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej również jako: k.p.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd miał na uwadze, że z dniem [...] czerwca 2020 r. zaskarżona uchwała utraciła moc, na podstawie § 3 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta T. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. 2020, poz. 4999). Zaakcentować trzeba, że zasadą jest, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania przez sąd administracyjny skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, uzasadniającą jego umorzenie (por. R. Hauser, Stosowanie reguł walidacyjnych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (na przykładzie konkretnej sprawy) [w:] W poszukiwaniu dobra wspólnego. Księga jubileuszowa Profesora Maciej Zielińskiego, pod red. A. Choduń i S. Czepity, Szczecin 2010, s. 325 i nast.). Od tej zasady istnieją pewne wyjątki. Otóż, zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie, zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. Następstwa stwierdzenia nieważności uchwały polegają bowiem na wyeliminowaniu jej postanowień z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty podjęcia uchwały, są zatem dalej idące niż uchylenie uchwały, które wywiera jedynie skutek ex nunc, tj. od daty uchylenia (por.: uchwała TK z [...].09.1994 r., W [...], OTK [...]/44; wyrok NSA z [...].03.2007 r., II OSK [...], CBOSA).Taka sytuacja w ocenie Sądu, częściowo ma miejsce w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu nadanym ustawą w dniu podjęcia uchwały (Dz. U. 2018 poz. 1454 ze zm. – aktualny w dacie podejmowania Uchwały – dalej jako: "u.c.p.g."). Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił art. 4 ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten upoważnia radę gminy do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Regulamin utrzymania porządku i czystości w gminie stanowi prawo miejscowe a jego postanowienia mają jedynie uszczegóławiać regulacje ustawowe, w szczególności zawartych w ustawie upoważniającej. Regulamin wydany na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (w jego ówczesnym brzmieniu) określać miał szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie: a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady, b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży, c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków; 2a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) (uchylony); 5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Przyznane radzie gminy kompetencje do uchwalenia regulaminu ograniczone zostały do ustalenia w tymże regulaminie jedynie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w zakresie ściśle określonym w ustawie. Jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania jest zamknięty to - organ ten może dokonywać regulacji prawnych - tylko w takim zakresie - w jakim został do tego upoważniony. Elementy wskazane w wymienionym art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, mają charakter wyczerpujący, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. akt II OSK [...]). Art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie daje radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, jak również nie pozwala na podejmowanie regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Poza tym należy mieć na uwadze, że wymienione w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. elementy regulaminu utrzymania czystości i porządku mają charakter obligatoryjny. Uchwalając regulamin rada gminy winna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. (vide wyrok NSA z dnia [...] września 2014 r. w sprawie II OSK [...]; wyrok NSA z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie II OSK [...]; wyroki WSA w Gliwicach z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie II SA/Gl [...]; wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r. w sprawie IV SA/Po [...]; wyrok WSA w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie II SA/Sz [...], http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 1.Prokurator zarzucił Radzie Miejskiej w T. art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z § 137 w zw. z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (dalej jako Rozporządzenie) poprzez powtórzenie w § 1 regulaminu w całości treści art. 4 ust. 2 ustawy a nadto dokonanie nieuprawnionej modyfikacji przedmiotowego przepisu poprzez dodanie sformułowania "w szczególności". Z tym jednak zarzutem skargi Sąd się jednak nie zgodził. W zakresie zarzutu dotyczącego wadliwości § 1 załącznika do zaskarżonej Uchwały, należy wskazać, że w tej części uchwały doszło w istocie do określenia jej zakresu przedmiotowego. Ponadto należy wskazać, że przepis ten został uchylony i w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki które uzasadniałyby stwierdzenie jego nieważności wobec faktu uchylenia zaskarżonej Uchwały w całości, na podstawie § 3 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta T.. 2. Za zasadny Sąd uznał natomiast zarzut Prokuratora dotyczący wadliwości § 4 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Prokurator zarzucił naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 7 i 94 Konstytucji RP w związku z §137 w zw. z §143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie w § 4 ust. 1 regulaminu na właścicieli nieruchomości obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, co dodatkowo stanowi nieuprawnione powtórzenie regulacji z art. 5 ust 1 pkt 4 u.c.p.g. oraz zwalczanie śliskości na tym chodniku, w ust. 2 zakazu zgarniania błota , śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń na jezdnię, następnie w ust. 3 obowiązku posypywania piaskiem części nieruchomości służącej do użytku publicznego w przypadku oblodzenia w celu zlikwidowania śliskości i uprzątnięcia piaski z chodnika po ustaniu przyczyny jego zastosowania, jak również poprzez uregulowanie w ust. 4 kwestii usuwania sopli lodowych i nawisów śniegu z dachów i gzymsów budynku niezwłocznie po ich pojawieniu się. W ocenie Sądu, przepisy ustawowe upoważniają gminę jedynie do określenia zasad uprzątania zanieczyszczeń oraz błota, śniegu i lodu – a zatem regulamin może jedynie określać obowiązek uprzątnięcia wskazanych zanieczyszczeń. Zakres przekazany przez ustawodawcę do uregulowania przez Radę Gminy obejmuje jedynie obowiązek "określenia szczegółowych zasad" uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego (art.4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g.) Nie stanowi realizacji tego zadania powtórzenie regulacji ustawowej (zawartej w art. 5 ust 1 pkt 4 u.c.p.g.). Rada nie była też upoważniona do zobowiązania właścicieli nieruchomości do posypywania nieruchomości piaskiem w celu zlikwidowania śliskości. Wadliwie również nałożono obowiązek usuwania sopli i nawisów śniegu z dachów i gzymsów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że nałożenie obowiązków w powyższym zakresie stanowi przekroczenie delegacji ustawowej, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g. (por. wyroki WSA w Krakowie z [...] listopada 2014 r., II SA/Kr [...]; WSA w Olsztynie z [...] września 2013 r., II SA/Ol [...]; WSA w Bydgoszczy z [...] października 2008 r., II SA/Bd [...] oraz WSA w Poznaniu z [...] grudnia 2013 r., IV SA/Po [...]). Ustawa uprawnia wprawdzie radę gminy do określania zasad utrzymania czystości i porządku przez uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, jednakże okapy, rynny, dachy, gzymsy i inne części elewacji budynków nie stanowią części nieruchomości służących do użytku publicznego, nawet wówczas gdy usytuowane są nad terenami powszechnie dostępnymi (por. wyroki WSA w Gliwicach z [...] stycznia 2014 r., II SA/Gl [...] WSA w Gorzowie Wielkopolskim z [...] listopada 2013 r., II SA/Go [...]). Poza tym kwestia ta została w wystarczającym stopniu uregulowana w art. 61 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Podkreślić trzeba, że brzmienie tego przepisu nie zmieniło się od 2007 r. i przepis w takim brzmieniu obowiązywał również w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały. 3. Zasadnie także Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa, w zakresie dotyczącym § 5 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Przepis ten stanowił, że: "Mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się wyłącznie na własnej posesji i pod warunkiem, że powstające ścieki nie zawierają substancji (w szczególności ropopochodnych) powodujących zanieczyszczenie wód i gleby, przy jednoczesnym zabezpieczeniu przed spływem zużytej wody na tereny sąsiednich posesji lub na tereny publiczne (ust. 1). Zabrania się mycia pojazdów samochodowych na terenie nieruchomości przeznaczonych do użytku publicznego, a w szczególności na chodnikach, jezdniach, poboczach dróg, placach skwerach i zieleńcach, terenach leśnych i parkowych oraz w pobliżu zbiorników wodnych oraz innych wód powierzchniowych otwartych oraz ujęć wód podziemnych (ust. 2). Naprawa pojazdów samochodowych związana z ich bieżącą eksploatacją jest dozwolona na terenie nieruchomości pod warunkiem, że nie spowoduje to zanieczyszczenia środowiska wodno-gruntowego oraz uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Powstałe odpady powinny być gromadzone i usuwane zgodnie z obowiązującymi przepisami (ust. 3)". Przepis art. 4 ust. 2 pkt. 1 lit. d u.c.p.g. upoważnia radę gminy jedynie do ustalenia w regulaminie wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Wskazany przepis nie pozwala jednak radzie gminy na wprowadzanie jakichkolwiek ograniczeń lub wyłączeń, w tym w szczególności w zakresie dopuszczającym mycie pojazdów samochodowych poza myjniami "wyłącznie na własnej posesji". Zgodzić należy się z Prokuratorem, że delegacja ustawowa zawarta w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. upoważniała radę gminy do określenia szczegółowych zasad mycia pojazdów samochodowych poza myjniami, i realizacji tego obowiązku nie stanowi przepis § 5 ust. 2 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Delegacja ustawowa nie daje również podstawy do ingerowania przez lokalnego prawodawcę w prawo posiadacza pojazdu samochodowego do władania rzeczą, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku, gdzie ograniczono to prawo do dokonywania napraw związanych z "bieżącą eksploatacją", które to pojęcie dodatkowo jest niedookreślone, a więc nie może mieć charakteru normatywnego. Lokalny prawodawca powinien mieć na uwadze, że treść nakazów czy zakazów obciążających właścicieli lub osoby, którym przysługuje inne prawo do rzeczy, powinna być logiczna, obiektywnie wykonalna, w zakresie niezbędnym do zapewnienia utrzymania porządku w gminie. Zaskarżona Uchwała jako akt prawa miejscowego winna być sformułowana w sposób precyzyjny i czytelny, uniemożliwiający stosowanie sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Wynika to z zasady określoności prawa, jak i z "Zasad techniki prawodawczej". Jedną z zasad określonych w tym rozporządzeniu z 20 czerwca 2002 r. jest obowiązek takiego redagowania przepisów prawa, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nim norm wyrażały intencję prawodawcy (§ 6 w zw. z § 143 ZTP). Należy też zauważyć, że § 5 ust. 3 Regulaminu stanowił, że naprawa pojazdów nie może powodować "uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości", a tym samym wkraczał w materię unormowaną w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały: Dz.U. z 2014, poz. 121, aktualnie: z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.; w skrócie "k.c."), zgodnie z którym "Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych". Zarazem, zauważmy, że statuowane w Regulaminie ograniczenie jest dalej idące niż te wynikające z art. 144 k.c., gdyż § 5 ust. 3 Regulaminu de facto zakazywał działań (związanych z naprawą pojazdów), które powodowałyby powstanie jakichkolwiek uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, a nie tylko takich, które przekraczałyby określoną (według art. 144 k.c.: przeciętną) miarę. Stąd też zarzut skargi w tym zakresie uznać trzeba było za zasadny. Zważywszy na przyjęty sposób redakcji zaskarżonego przepisu konieczne stało się stwierdzenie jego nieważności, dlatego Sąd zadecydował o stwierdzeniu nieważności § 5 załącznika do zaskarżonej Uchwały. 4. Za zasadny należało też uznać zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez nieokreślenie w § 11 ust. 3-7 Regulaminu częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych, a w miejsce tego uregulowanie częstotliwości odbierania odpadów komunalnych, a więc materii właściwej dla uchwały podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 ustawy. Rada Gminy posługuje się w tych przepisach pojęciem "odbioru". Jak natomiast zasadnie podniósł NSA w wyroku z [...] czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK [...] (CBOSA), "wprawdzie ustawodawca nie wprowadza legalnej definicji tego pojęcia, jednakże systemowa analiza normatywna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że kwestia częstotliwości odbierania odpadów komunalnych wyraźnie została zastrzeżona do materii regulowanej uchwałą podejmowaną na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mamy do czynienia z dualizmem normatywnym w zakresie instytucji odbierania odpadów. Kierując się regułą lege non distinguente nec nostrum est distinguere (tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie jest wolno ich wprowadzać interpretatorowi), należy uznać, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie powinien określać szczegółowe zasady dotyczące częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów, zaś uchwała podejmowana na podstawie art. 6r ust. 3 ma określać częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości. Ustawodawca bowiem celowo wprowadził rozróżnienie tych dwóch pojęć. Brak legalnej definicji nie stanowi zatem przeszkody w dokonaniu systemowej wykładni kontekstowej tego pojęcia, zwłaszcza przez pryzmat ustalenia zakresu czynności składających się na "odbieranie odpadów". Na delegację ustawową należy patrzeć poprzez adresata normy. Mianowicie, o ile przepis art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. adresowany jest do wytwórców odpadów, właścicieli nieruchomości, na których są wytwarzane odpady i dotyczy częstotliwości pozbywania się odpadów, o tyle art. 6r ust. 3 u.c.p.g. adresowany jest do odbierających te odpady od ww. podmiotów i odnosi się do częstotliwości odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zakresy obu tych upoważnień są zatem rozłączne, tj. nie mogą się pokrywać" (por. wyrok NSA z dnia [...] marca 2019 r., sygn. II OSK [...]). Z tych też przyczyn Sąd stwierdził nieważność § 11 ust. 3-7 załącznika do zaskarżonej Uchwały. 5. Zasadnie również żądaniem skargi objęto stwierdzenie nieważności § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6 oraz ust. 2-4 załącznika do zaskarżonej uchwały. Przepis ten brzmiał następująco: "Właściciele zwierząt domowych zobowiązani są do: 3) sprawowania właściwej opieki nad tymi zwierzętami, 5) nie wprowadzanie zwierząt do obiektów użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt, takich jak lecznice, wystawy itp., zakaz ten nie dotyczy osób niewidomych, korzystających z pomocy psów - przewodników, 6) nie wprowadzania zwierząt domowych na tereny placów gier i zabaw, piaskownic dla dzieci, kąpielisk oraz na tereny objęte zakazem na podstawie odrębnych przepisów prawa, 2. Osoby utrzymujące zwierzęta domowe są zobowiązane stworzyć warunki uniemożliwiające wydostanie się zwierząt z terenu nieruchomości. 4. Zwolnienie zwierząt domowych z uwięzi dopuszczone jest wyłącznie na terenach zielonych, w sytuacji, gdy właściciel ma możliwość sprawowania kontroli nad ich zachowaniem, a odnośnie psów ras uznanych za agresywne albo psów w typie tej rasy z założeniem kagańca". Zarzuty skargi w zakresie obejmującym § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6 oraz ust. 2-4 załącznika do zaskarżonej Uchwały okazały się zasadne. W odniesieniu do § 16 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 załącznika do zaskarżonej Uchwały, należy wskazać, że przepisy te nie spełniają wymogu określoności. Na właścicieli zwierząt domowych nałożono bowiem bliżej nie zdefiniowany obowiązek "sprawowania właściwej opieki" nad tymi zwierzętami oraz "stworzenia warunków" uniemożliwiających wydostanie się. Zasada określoności prawa jest jedną z dyrektyw prawidłowej legislacji. Stanowi ona także element zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa, wynikający z art. 2 Konstytucji. Jest ona również funkcjonalnie powiązana z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego. Na ustawodawcy ciąży obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, T. 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z [...].03.2016 r., IV SA/Po [...], CBOSA). Wadami obciążone są również § 16 ust. 1 pkt 5 i 6 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Wyznaczony przez organ prawotwórczy obowiązek niewprowadzania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej prowadzi do skutków prawnych nie do przyjęcia w państwie prawnym, gdyż narusza wolność własności i pośrednio wolność poruszania się osób, którym towarzyszą psy i inne zwierzęta domowe w stopniu przekraczającym wymogi zasady proporcjonalności przez zastosowanie zakazu wobec wszystkich obiektów użyteczności publicznej. Pogłębione uzasadnienie w tym zakresie przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia [...] grudnia 2019 r. sygn. II SA/Kr [...], które Sąd w składzie sprawę niniejszą rozpoznającym całkowicie podziela i przyjmuje za swoje. Zaskarżony przepis § 16 ust. 1 pkt 5 załącznika do zaskarżonej Uchwały pomija bowiem inne niż osoby niewidome, osoby o specjalnych potrzebach, takie jak m.in. wymienione w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426) wskazane w kontekście psów asystujących, tj. odpowiednio wyszkolonych i specjalnie oznaczonych psów, w szczególności psa przewodnika osoby niedowidzącej oraz psa asystenta osoby niepełnosprawnej ruchowo, czy też osoby z psami służbowymi. Mając na uwadze treści upoważnienia ustawowego trzeba stwierdzić, że prawodawca lokalny z pojęciem terenów wspólnego użytku dla potrzeb kontrolowanego przepisu utożsamił obiekty użyteczności publicznej. Chcąc zdekodować to pojęcie należy przyjąć, że w tym szerszym zakresowo pojęciu mieszczą się także budynki użyteczności publicznej. Przepisy w zasadzie nie definiują, tego czym jest miejsce publiczne, miejsce użyteczności publicznej, miejsce użytku publicznego. Zajmuje się tym doktryna i orzecznictwo. Przepisy prawa zawierają jednak definicję budynku użyteczności publicznej dla potrzeb Prawa budowlanego. Zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065), za budynek taki uważa się budynek przeznaczony dla administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym lub wodnym, poczty lub telekomunikacji oraz inny ogólnodostępny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji. Za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy i socjalny. W związku z powyższym należy uznać, że przy wszelkich wątpliwościach o zaliczeniu danego obiektu do kategorii użyteczności publicznej decyduje w pierwszej kolejności zaspokajanie zbiorowych i powszechnych, a nie indywidualnych lub grupowych potrzeb społecznych. Z kolei za gminne obiekty i urządzenia użyteczności publicznej uznaje się np. boiska, hale sportowe, lodowiska, sale gimnastyczne, stadiony, kąpieliska, drogi, tereny rekreacyjne, parki i obszary zieleni miejskiej. A zatem z treści kontrolowanego przepisu wynika obowiązek niewprowadzania psów i innych zwierząt domowych do obiektów użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt, jak lecznice, wystawy itp. - na przykład, co podkreśla Sąd, na teren dworca autobusowego, czy na teren dworca kolejowego - co w rzeczywistości w sposób sprzeczny z prawem uniemożliwia przemieszczenie się posiadacza psa wraz z psem lub innym zwierzęciem na terenie gminy i poza teren gminy przy wykorzystaniu środków komunikacji publicznej. Odpowiednio to samo dotyczy przykładowo obiektów drogowych, parków i obszarów zieleni miejskiej mieszczących się w pojęciu obiektów użyteczności publicznej, wobec których prawodawca lokalny nie wyważył wartości związanych z wprowadzonym obowiązkiem. Należy również dostrzec, że z treści kontrolowanego przepisu w żaden sposób nie wynika, że prawodawca lokalny zastanawiał się nad pojęciem obiektów użyteczności publicznej pod kątem tego, w jaki sposób charakter, kategoria danego terenu może także pozytywnie lub negatywnie determinować przedmiotowe dla Regulaminu obowiązki właścicieli i posiadaczy zwierząt użytku, skoro generalnie wskazuje wszystkie obiekty użyteczności publicznej. Zaakcentować trzeba, że Sąd nie wyklucza sformułowania w tym zakresie zakazu na podstawie istniejącego upoważnienia ustawowego, ale taki zakaz powinien być zweryfikowany wobec danego rodzaju obiektów użyteczności publicznej wymogami konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Przyjęcie całkowitego zakazu wprowadzania zwierząt domowych "na tereny placów gier i zabaw, piaskownic dla dzieci, kąpielisk oraz na tereny objęte zakazem na podstawie odrębnych przepisów" stanowi naruszenie kompetencji przyznanej w delegacji ustawowej. Rozumienie zacytowanego przepisu ustawowego powinno być bowiem takie, że na jego podstawie rada może nakładać konkretne obowiązki (nakazy/zakazy) na właścicieli zwierząt domowych, jednak obowiązki te muszą zmierzać do zapewniania ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. W ocenie Sądu, wprowadzenie w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy generalnego zakazu wprowadzania zwierząt na dane tereny jest środkiem nadmiernie ograniczającym swobodę poruszania się i przebywania w określonym miejscu, która przysługuje wszystkim obywatelom, w tym właścicielom zwierząt domowych. Cel ustawy, a pośrednio również regulaminu, jakim jest dążenie do utrzymania czystości i porządku w gminie nie pozwala na wprowadzenie tak daleko idących zakazów, jak przyjęte przez Radę Gminy. W odniesieniu do § 16 ust. 4 załącznika do zaskarżonej Uchwały - należy wskazać, że przepis art. 10a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2020, poz. 638) zabrania puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna. Przepis ten obowiązuje od 01 stycznia 2012 r. Tak samo przepis ten brzmiał w dacie podejmowania zaskarżone uchwały. Zaskarżony przepis załącznika do zaskarżonej Uchwały modyfikuje w istocie to uregulowanie ustawowe i to jako taki wymagał on stwierdzenia nieważności. 6. Za częściowo uzasadniony uznał Sąd zarzut dotyczący wadliwości § 19 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Zgodzić trzeba się z Prokuratorem, że norma kompetencyjna, czyli art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g., nie upoważnia rady gminy do regulowania kwestii dotyczących ponoszenia kosztów deratyzacji, w tym do obciążenia tymi kosztami właścicieli nieruchomości. Taki obowiązek nie ma żadnego umocowania ani w określonych w art. 5 ust. 1-4 u.c.p.g. obowiązkach właścicieli nieruchomości, ani w delegacji określonej w art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g., która obejmuje kompetencje rady gminy wyłącznie do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzenia. Z tej też przyczyny Sąd stwierdził nieważność § 19 ust. 3 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Jednocześnie jednak Sąd zgadza się z argumentacją odpowiedzi na skargę, co do tego, że istotną wadą nie został obarczony § 19 ust. 2 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący niewłaściwego wskazania terminów przeprowadzania deratyzacji. Otóż, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Prawodawca w § 19 ust. 1 załącznika do zaskarżonej Uchwały wyraźnie wskazał obszary podlegające obowiązkowi deratyzacji, a w § 19 ust. 2 wskazał terminy przeprowadzania obowiązkowej deratyzacji (co najmniej raz w roku - w drugiej połowie października lub w listopadzie oraz każdorazowo w przypadku wystąpienia populacji gryzoni na terenie nieruchomości). Powyższa regulacja w sposób właściwy stanowi o realizacji obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g., a tym samym nie narusza prawa. Dlatego też w odniesieniu do § 19 ust, 2 załącznika do zaskarżonej Uchwały Sąd skargę oddalił. 7. W przepisie § 20 załącznika do zaskarżonej Uchwały - z przekroczeniem delegacji ustawowej - określono zasady prowadzenia kontroli i nadzoru nad realizacją obowiązków określonych w Regulaminie. Z tej też przyczyny skargę Prokuratora uznano za zasadną w zakresie dotyczącym § 20 załącznika do zaskarżonej Uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały jest uzasadnione o ile jej uchylone przepisy można nadal zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Utrata mocy obowiązującej przepisu prawa następuje dopiero w sytuacji, gdy nie może być on zastosowany. Na podstawie art. 10 ust. 2a u.c.p.g. kto nie wykonuje obowiązków określonych w regulaminie podlega karze grzywny. Zaskarżone przez Prokuratora przepisy załącznika do zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jego: § 4, § 5, § 11 ust. 3 -7, § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6 oraz ust. 2-4, § 19 ust. 3, § 20 stanowiły zatem jeden z elementów normy prawnej nakazującej organom egzekwować kary z popełnione wykroczenia. Dlatego potrzebne było nie tylko ich uchylenie (co nastąpiło na mocy § 3 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta T. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. 2020, poz. 4999) , ale stwierdzenie ich nieważności, co w zaistniałej sytuacji uczynić mógł już tylko Sąd. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność: załącznika do zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jego: § 4, § 5, § 11 ust. 3 -7, § 16 ust. 1 pkt 3 i 5-6 oraz ust. 2-4, § 19 ust. 3, § 20. W pozostałej części - opisanej w uzasadnieniu - Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 2 sentencji wyroku