II OZ 896/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 280/08 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. R. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów postanawia: zażalenie oddalić. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił Z. R. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w Z. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Decyzja organu II instancji została odebrana w dniu 23 stycznia 2008 r. W dniu 19 marca 2008 r. wpłynął do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w którym wskazano, iż sporządzona skarga została przekazana przez skarżącego za pośrednictwem poczty jego pełnomocnikowi J. C., celem przekazania jej do Sądu. Z powodu choroby pełnomocnik nie dokonał ww czynności w terminie. Do wniosku dołączone zostało zaświadczenie lekarskie potwierdzające obłożną chorobę pełnomocnika w dniach od 11 lutego do 22 lutego 2008 r. oraz brak możliwości podejmowania czynności zawodowych. Oceniając przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie uprawdopodabnia on przyczyn, dla których przywrócenie terminu byłoby zasadne. W ocenie Sądu I instancji podana okoliczność nie może decydować o niezawinionym przekroczeniu terminu bowiem pełnomocnik mógł przekazać skargę do Sądu korzystając z pomocy innej osoby, np. domownika lub innego pracownika. Dlatego też zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przekroczony został obiektywny miernik staranności, w szczególności dlatego skarga wysłana została przez skarżącego w trakcie niezdolności do pracy jego pełnomocnika i trudno przyjąć by skarżący o tym nie wiedział skoro choroba pełnomocnika trwała od 11 lutego 2008 r., skarga została sporządzona w dniu 18 lutego 2008 r. zaś o konieczności jej wniesienia J. C. dowiedział się z rozmowy telefonicznej jak wynika z wniosku. Skoro skarżący zdecydował mimo to, że skargę prześle pełnomocnikowi w celu jej przekazania do Sądu to wbrew powoływanej niezdolności J. C. mógł nadać ją osobiście bądź też ewentualnie przez osobę trzecią, bowiem z treści samego wniosku wynika, że pełnomocnik mylnie ustalił datę upływu terminu do złożenia skargi. Takie błędne przekonanie nie usprawiedliwia zaniedbania jakiego dopuścił się pełnomocnik strony skarżącej dlatego też odmowa przywrócenia terminu do złożenia skargi stała się zasadna. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. R. poprzez ustanowionego przez siebie pełnomocnika, wnosząc o uchylenie lub zmianę tego orzeczenia. Strona oparła zażalenie na zarzucie naruszenia w skarżonym postanowieniu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 i 5 tej ustawy w związku z art. 233 k.p.c. poprzez ustalenie w sposób sprzeczny z przedłożonym dowodem, iż termin do wniesienia skargi został niezachowany z winy wnioskodawcy. Ponadto zdaniem skarżącego postanowienie Sądu narusza art. 227 k.p.c. w związku z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w wyniku nieuzasadnionego pominięcia dowodu. W uzasadnieniu zażalenia jego autor powołał się na okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zaznaczono także, że w okresie rekonwalescencji pełnomocnik podjął się sporządzenia skargi, choć ze względu na chorobę nie zdołał jej wysłać. Nie można zatem zarzucać mu braku należytej staranności ponieważ wykonał czynność do której nie był zobowiązany. Składający zażalenie powołał także szereg orzeczeń poruszających kwestię przywrócenia terminu, które jego zdaniem świadczą o braku jego winy w nienadesłaniu skargi na czas. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż powołane w zażaleniu przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie znajdują zastosowania do postępowania sądowoadministracyjnego, i nie były stosowane przez Sąd przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia a zatem zarzuty te sformułowane wadliwie trzeba uznać za bezskuteczne. Przechodząc do rozpoznania sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przedmiotowej sprawie występujący w imieniu strony skarżącej pełnomocnik procesowy we wniosku o przywrócenie terminu powołał się na fakt, iż w okresie upływu terminu do złożenia skargi przebywał na zwolnieniu lekarskim wyłączającym podejmowanie czynności zawodowych. Przy ocenie obiektywnego miernika staranności z jaką działał pełnomocnik skarżącego istotną kwestią jest to, iż sporządzenie skargi nastąpiło w terminie do jej wniesienia i to podczas okresu wyłączającego pełnienie obowiązków służbowych oraz fakt, iż pełnomocnik działał w błędnej świadomości, iż działa w terminie wnosząć skargę z jednodniowym opóźnieniem. Taki stan rzeczy rodzi wniosek, że gdyby prawidłowo ustalił koniec biegu terminu do wniesienia skargi wniósłby ją z zachowaniem tego terminu. W tej sytuacji mamy do czynienia z jednej strony z wykonywaniem obowiązków służbowych mimo zaleceń lekarskich, z drugiej strony fakt wniesienia skargi po terminie wskutek błędu samego pełnomocnika. Zauważyć należy, iż w pismach pełnomocnika strony skarżącej pojawiają się dwie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Jedną z nich jest błędne ustalenie końca terminu, drugą – choroba. Obie te przyczyny wykluczają się a podanie ich obu wspólnie świadczy jednak o braku należytej staranności. Biorąc dodatkowo pod uwagę, iż pełnomocnik sporządził skargę w okresie wyłączającym podejmowanie obowiązków służbowych to należy dojść do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja, która wyłączałaby winę strony skarżącej w niedokonaniu czynności procesowej na czas, a tym samym wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie mógł być uwzględniony. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż skoro pełnomocnik procesowy pomimo, choroby podjął się dokonania czynności procesowej tj. sporządzenia skargi, to winien był dopełnić wszystkich obowiązków z tym związanych (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 , str. 223). Z uwagi na powyższe, wskazane przez skarżącego okoliczności nie stanowią przesłanek o jakich mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. Nie można też zgodzić się też z zarzutem naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., bowiem strona nie zaoferował żadnych takich dowodów z dokumentów, które pozwalałyby na uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na podstawie art.184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.