I SA/Gd 423/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2003 r. postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Wnioskiem złożonym na formularzu PPF, którego braki uzupełniono w dniu 18 lipca 2008 r., Z.O. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uznając, ze zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczenie strony pozostaje niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, referendarz sądowy na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") wezwał Z.O. do przedłożenia stosownych dokumentów w tym: odpisów wszystkich złożonych przez niego zeznań podatkowych za rok 2007 (w przypadku rozliczenia za pośrednictwem płatnika – odpisów rocznego obliczenia podatku), dokumentu potwierdzającego aktualną wysokość dochodów uzyskiwanych z tytułu renty, wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych, obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych w okresie ostatnich trzech miesięcy kosztów utrzymania (opłaty za czynsz, energię elektryczną, gaz, ogrzewanie, innych), dokumentów potwierdzających wydatki poniesione w okresie ostatnich trzech miesięcy na leczenie (pomoc lekarską i zakup leków), dokumentu potwierdzającego aktualną wysokość alimentów, do których wypłaty jest zobowiązany wnioskodawca, oświadczenia w przedmiocie form i wysokości pomocy otrzymywanej od rodziców, oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na niego pojazdów mechanicznych, zaświadczeń wystawionych przez banki o wysokości aktualnego zadłużenia i wysokości spłacanych miesięcznych rat kredytowych oraz dokumentów obrazujących aktualną wysokość innych zobowiązań wnioskodawcy. Postanowieniem z dnia 22 września 2008 r. referendarz sądowy odmówił Z.O. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca selektywnie wykonał nałożony na niego obowiązek przedłożenia wymienionych w wezwaniu dokumentów. Tym samym przedłożony materiał dowodowy w dalszym ciągu nie potwierdza bardzo ważnych dla oceny jego sytuacji finansowej okoliczności, takich jak wysokość i źródło dochodów, stan posiadanych na kontach bankowych zasobów finansowych, wysokość zadłużenia oraz wysokość wydatków utrzymania i leczenia. Do wniesionego od powyższego postanowienia sprzeciwu Z.O. dołączył kserokopię złożonego za 2007 r. zeznania podatkowego, z którego wynika, że jedynym źródłem jego dochodów pozostaje prowadzona działalność gospodarcza. Wnioskodawca podkreślił, że z uwagi na zły stan zdrowia nie jest jednak w stanie w dalszym ciągu samodzielnie prowadzić firmy. Nigdy nie korzystał i nie zna numeru konta, które założył w ING Banku Śląskim dla potrzeb firmy, natomiast wyciągi z konta osobistego prowadzonego w PKO BP nie są mu przysyłane. Nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z mieszkającymi w znacznej odległości rodzicami, którzy pomagają mu jedynie w miarę potrzeby. Wnioskodawcę podkreślił, że żyje na skraju nędzy, a wszystkie zarobione w 2007 r. pieniądze wydał na spłatę nienależnych w jego ocenie zobowiązań podatkowych. Wskazując na trwały uszczerbek na zdrowiu i orzeczony stopień inwalidztwa skarżący podkreślił, że poza otrzymywaną rentą powypadkową całkowicie utracił możliwość zarobkowania, a podjęta przez niego próba prowadzenia działalności gospodarczej była podyktowana tylko i wyłącznie bardzo trudną sytuacją życiową spowodowaną aresztowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Prawo pomocy w zakresie częściowym, o którego przyznanie wnioskuje skarżący obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W świetle powołanych uregulowań wnioskodawcę zwalnia się od kosztów sądowych tylko w sytuacji, gdy wykaże on, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Zważyć należy, że przedłożone wraz ze sprzeciwem zeznanie podatkowe za 2007 r. w dalszym ciągu nie jest wystarczające i nie pozwala Sądowi również na tym etapie sprawy na dokonanie pełnej oceny stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy - a tym samym na dokonanie oceny zasadności złożonego wniosku. Nie kwestionując faktu prowadzenia działalności gospodarczej i posiadania rachunków bankowych wnioskodawca w dalszym ciągu nie przedłożył dokumentów obrazujących stan zgromadzonych na nich środków (lub ich braku). Możliwości finansowych wnioskodawcy nie można ponadto ustalić z uwagi na nieprzedłożenie jakichkolwiek dowodów obrazujących ponoszone przez niego wydatki. Natomiast składane w tym zakresie przez wnioskodawcę oświadczenia nie tylko pozostają niekompletne i sprzeczne, w szczególności w zakresie wyjaśnień dotyczących pomocy otrzymywanej ze strony rodziny. Z tych względów Sąd uznał, że wnioskodawca nie wykazał, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.