I OSK 1428/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Geremek (spr.) sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 609/08 w sprawie ze skargi T. B.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu postanawia: zawiesić postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 609/08 ze skargi T. B. – W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2007r. Przedmiotową decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2007 r. odmawiającą T. B. – W. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu pochodzącego z nieruchomości hip. [...] lit. [...], stanowiącego obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie oraz Prezydent m. st. Warszawy. We wniesionej skardze Prezydent m. st. Warszawy zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, w oparciu o art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, iż dopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku dawnego właściciela nieruchomości objętej działaniem dekretu o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) i ewentualnie wydanie pozytywnej decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi własności osoby trzeciej, 2) art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece przez jego niezastosowanie, co doprowadziło Sąd do zajęcia stanowiska, iż przyznanie przedmiotowej działki, jako nieruchomości zamiennej, na własność Gminie Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie Orzeczeniem Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Warszawie z dnia [...] lipca 2005 r., działającej na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa go gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie ujawnienie tego prawa w księdze wieczystej i sprzedaż tej działki na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. w S., chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych nie ma doniosłości prawnej w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 2 w/w dekretu, 3) art. 140 kc przez jego niezastosowanie, co doprowadziło Sąd do zajęcia stanowiska, iż fakt, że przedmiotowa nieruchomość stanowi własności innej osoby nie ma znaczenia przy badaniu spełnienia przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania, mających, jego zdaniem, istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości zarzuciło również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowania gruntów na obszarze m. st. Warszawy w związku z art. 232 § 1 i 2 kc poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że nie jest możliwa odmowa ustanowienia prawa własności czasowej wyłącznie z tej przyczyny, że grunt, na którym miałoby zostać ustanowione takie prawo, nie stanowi własności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub ich związków, lecz osoby trzeciej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w tym przepisie następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej Gminy Miasta Stołecznego Warszawy reprezentowanej przez Prezydenta m. st. Warszawy zależy bowiem od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. akt K 32/07 na skutek wniosku przedstawionego przez Radę Miasta i Gminy Koziegłowy o stwierdzenie niezgodności: – w pkt 1) art. 33 § 1 i art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim pozbawiają one prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał jako organ podatkowy pierwszej instancji decyzję podatkową, a podatek stanowi dochód tej gminy w sytuacji, gdy przedmiotem tego postępowania sądowadministracyjnego jest decyzja organu odwoławczego w sprawie tego podatku, – w pkt 2) art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim pozbawia on gminę prawa wniesienia skargi na decyzję organu wyższej instancji wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez wójta (burmistrza, prezydenta) tej gminy w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego ma wpływ na prawa i obowiązki tej gminy i jej organów. Z tego względu uzasadnione było zawieszenie postępowania sądowego wywołanego skargą kasacyjną m. in. Prezydenta m. st. Warszawy do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia co do konstytucyjności art. 50 § 1 ppsa. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, w związku z art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji.