I SAB/Wa 124/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta [...] postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić K. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 16 kwietnia 2020 r. K. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta [...] postępowania z wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] "kolonia N. [...] litera [...], numer rejestru hipotecznego [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z akt sprawy wynika, że decyzjami z [...] marca 2020 r. nr [...] i [...] Prezydent [...] umorzył postępowanie z wniosku J. T. z [...] października 1948 r. w sprawie przyznania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) za czynszem symbolicznym do nieruchomości położonej w W., oznaczonej dawniej jako "Kolonia [...] litera [...] rejestru hipotecznego [...]", w zakresie części o powierzchni [...] m2 stanowiącej obecnie fragment działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] oraz w zakresie części o powierzchni [...] m2 stanowiącej obecnie fragment działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Tym samym postępowanie prowadzone w pierwszej instancji o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości zostało zakończone. W uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania poprzez wydanie ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Podkreślił także, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pomimo, że powyższa uchwała dotyczy jednej z form pasywności organu administracji publicznej (tj. bezczynności), to jednak teza tej uchwały niewątpliwie stanowi wskazówkę w zakresie oceny dopuszczalności skargi również na przewlekłość postępowań administracyjnych inicjowanych po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Za wnioskiem tym przemawia zasadniczo tożsamy cel obu skarg (na przewlekłość i bezczynność). Celem tym jest, doprowadzenie do zwalczenia pasywności organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu, prowadzącego do merytorycznego jej zakończenia. Zarówno, skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku, którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona w terminie wynikającym z kpa lub innej ustawy (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 4162/21). Wprawdzie w niniejszej sprawie wskazana uchwała nie ma charakteru wiążącego wynikającego z art. 269 § 1 ppsa, gdyż jej sentencja odnosi się jedynie do skargi na bezczynność, niemniej jednak rozważania prowadzone w uzasadnieniu uchwały dotyczą zarówno kwestii bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania, wobec czego przywołane w uzasadnieniu poglądy można odnieść również do skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ppsa. Zwrot wpisu sądowego nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.