IV SA/Wa 762/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wojciech Rowiński, Protokolant sekr. sąd. Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozbawienia charakteru ochronnego lasu uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE A. W. (dalej też: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r., w której utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. o odmowie pozbawienia charakteru ochronnego lasu. Stan sprawy przedstawia się następująco: A. W. wniósł o zniesienie statusu lasu ochronnego z działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...], gm. [...]. Starosta [...] decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówił pozbawienia charakteru ochronnego lasu o powierzchni 0,38 ha Ls V zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i 0,31 ha Ls V zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że Rada Gminy [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. negatywnie zaopiniowała pozbawienie charakteru ochronnego lasu zlokalizowanego na ww. działkach nr ew. [...] i [...].[...] lipca 2019 r. na działkach objętych wnioskiem przeprowadzono wizję lokalną. Podczas wizji lokalnej ustalono skład gatunkowy drzewostanu, zadrzewienie, jakość drzewostanu oraz stan sanitarny lasu. Pismem z 31 października 2019 r. Starosta zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji. 18 listopada w siedzibie tutejszego urzędu odbyło się spotkanie wnioskodawcy ze Starostą, podczas spotkania poinformowano stronę, że nie znaleziono podstaw do wydania pozytywnej decyzji w sprawie zniesienia statusu lasu ochronnego z przedmiotowych działek. Rozpatrując wniosek organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu określenie czy przedmiotowy las faktycznie posiada status lasu ochronnego. Na podstawie posiadanej dokumentacji urządzeniowej - uproszczonych planów urządzania lasu, opisu taksacyjnego lasu oraz materiałów kartograficznych - ustalono, że przedmiotowy drzewostan jest w wieku: sosna w wydzieleniu 4d - 60 lat, sosna w wydzieleniu 4f - 75 lat, sosna w wydzieleniu 4r - 95 lat, w związku z tym drzewostan był zlokalizowany na działce przed rokiem 1982. Działka jest oddalona od granic administracyjnych Miasta [...] o ok. 9,6 km (pomiar w linii prostej) oraz od granic administracyjnych Miasta [...] o ok. 4,6 km (pomiar w linii prostej). W ramach postępowania sprawdzono również stan archiwalny ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 1982 r. oraz 1 stycznia 1992 r. Według danych ewidencyjnych na rok 1982 r. oraz na rok 1992 działka oznaczona nr [...] posiadała użytek Ls V o powierzchni 0,38 ha. Działka [...] również posiadała użytek las o powierzchni 0,31 ha Ls V. Dalej organ podał, że Problematyka zaliczania gruntów leśnych do lasów ochronnych uregulowana była w art. 11 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1982 r. Nr 11, poz. 79 z poźn. zm.). Przepis ten w ust. 1 stanowił, że grunty leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast, jak również w uzdrowiskach i na obszarach ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w przepisach o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zalicza się do lasów ochronnych, zaś ust. 2 pkt 1, do lasów ochronnych zalicza się ponadto: grunty leśne znajdujące się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców lub w których zatrudnionych jest w przemyśle ponad 5 tys. osób; w uzasadnionych wypadkach lasy ochronne można wyznaczać wokół mniejszych miast. Powołany art. 11 ww. ustawy w tym brzmieniu obowiązywał do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a więc do 31 grudnia 1991 r. Od 1 stycznia 1992 r. art. 11 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. stanowił, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Równocześnie w art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ustawodawca przesądził, że lasy zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy. W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78 z poźn. zm.) w art. 9 kontynuowana jest zasada, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Z przedstawionego stanu prawnego wynika zasadniczy wniosek, że w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych do dnia 31 grudnia 1991 r. zasady zaliczania gruntów leśnych do lasów ochronnych regulowane były wyłącznie w art. 11 tej ustawy. A to oznacza, że określone w art. 11 ustawy przesłanki zaliczania do lasów ochronnych mogły być spełnione nie tylko na datę wejścia w życie ustawy, tj. 1 lipca 1982 r., ale do dnia 31 grudnia 1991 r., do czasu nowelizacji art. 11 ustawą o lasach. Należy jeszcze zaznaczyć, że określone w art. 11 ustawowe przesłanki zaliczania do lasów ochronnych miały charakter samodzielny i nie wymagały wydawania indywidualnego aktu w tej kwestii. Tak między innymi w uchwale NSA w składzie 5 sędziów z 4 marca 1966 r., OPK 1/96. Tym samym aby doszło do zaliczenia do lasów ochronnych istotny był stan faktyczny jaki mógł się ukształtować w tym okresie czasu, tj. od 1 lipca 1982 r. do 31 grudnia 1991 r. Powyższe znajduje uzasadnienie m. in. w wyroku WSA w Rzeszowie z 22 marca 2017 r. (II SA/Rz 1113/16). W omawianym przypadku nie występuje żadna z przesłanek dająca podstawy do zniesienia statusu ochrony. Od powyższej decyzji A. W. odwołał się. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm.) lasy ochronne są lasami szczególnie chronionymi i pozbawienie lasu takiego charakteru wymaga wydania decyzji przez Ministra Środowiska, który uznaje las za ochronny lub pozbawia go tego charakteru, na wniosek Dyrektora Generalnego, zaopiniowany przez radę gminy - w odniesieniu do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa. Natomiast Starosta, po uzgodnieniu z właścicielem lasu i po zasięgnięciu opinii rady gminy, w drodze decyzji, uznaje las za ochronny lub pozbawia go tego charakteru - w odniesieniu do pozostałych lasów. Decyzje takie mają charakter konstytutywny. Szczególne wymogi odnośnie gospodarowania w lasach ochronnych przewidziane zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Ochrony, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 sierpnia 1992r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne (...) - Dz. U. Nr 67, poz. 337). Ograniczenia natomiast co do możliwości inwestowania w lasach ochronnych zawiera art. 9 ust. 2 i 3-ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.). Z kolei art. 13 ust. 1 ustawy określa obowiązki właściciel lasów. Organ odwoławczy podał, że z materiału dowodowego wynika, że działki o nr ew. [...] i nr Ew [...] objęte są Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla części wsi [...] w gminie [...] /etap II/ uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami planu działki znajdują się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, w strefie ochrony urbanistycznej, na terenie lasu. Zgodnie z rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu na terenie Obszaru wprowadzono ustalenia dotyczące między innymi czynnej ochrony ekosystemów leśnych, tj. utrzymanie ciągłości trwałości ekosystemów leśnych przez niedopuszczenie do ich nadmiernego użytkowania. Ponadto zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2014 r. i uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. przedmiotowe działki wskazane są jako tereny leśne. Tereny leśne znajdujące się na przedmiotowych działkach, zgodnie z art. 15 pkt 7 ustawy posiadają status lasów ochronnych i zostały zaliczone do lasów ochronnych na podstawie art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (nieobow. aktualnie), z uwagi na położenie w odległości 10 km od granic administracyjnych miasta liczącego ponad 50 tys. mieszkańców - [...], po zmianie uregulowań prawnych dot. ww. materii nie ustała przyczyna uznania przedmiotowych lasów za lasy ochronne. Dlatego też podnoszone argumenty, że z uwagi na o zły stan drzewostanu, obniżenie wód gruntowych czy wycinkę lasy ochronne straciły swe funkcje nie znajdują uzasadnienia. Podczas oględzin przeprowadzonych [...] lipca 2019 r. nie stwierdzono, aby las przestał spełniać kryteria, ze względu których został on uznany za ochronny. Najważniejszym argumentem uzasadniającym podjęte rozstrzygnięcie był zatem fakt, że nie ustała żadna z przyczyn uzasadniających objęcie z mocy prawa lasów położonych na przedmiotowym terenie statusem lasów ochronnych. Kolegium analizując zabrany w sprawie materiał dowodowy nie dostrzegło nieprawidłowości wpływających na konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, albowiem nie narusza ono prawa. W toku postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny, co potwierdza spisany na tę okoliczność w aktach protokół, który strony postępowania zgodnie podpisały, potwierdzając tym samym prawidłowości ich przebiegu oraz ich udokumentowanie, a także prawdziwości faktów w nich stwierdzonych. Odpowiadając na zarzuty odwołania, Kolegium wskazało, że nawet jeśli las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. stary drzewostan, runo leśne, to nie traci przez to swojego charakteru. Strona powinna doprowadzić do odtworzenia leśnego charakteru swojego gruntu, gdyż jako właściciel obowiązana jest dbać o swój las. W ocenie organu odwoławczego analiza sprawy jest poprawna, a rozstrzygnięcie poparte jest wyczerpującym uzasadnieniem nie pozostawiającym wątpliwości. A. W. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie uzasadniono dlaczego zarzuty względem decyzji organu pierwszej instancji są chybione. Decyzja Kolegium pozbawia go środków do życia, albowiem miałby dodatkową emeryturę ze sprzedaży działek, gdyby te nie były objęte strefą ochronną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w kontekście powyższych regulacji i wynikających z nich wskazań, Sąd uznał, że wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpiło w szczególności z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które z kolei przełożyło się na naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. i naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zasady ogólnej postępowania administracyjnego unormowanej w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacja tej zasady następuje w ramach art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego. Z kolei, przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Organ zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. obowiązany jest jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodami mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Organ rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmówić wiarygodności, z tym że obowiązany jest uzasadnić, z jakiej to robi przyczyny. (wyrok NSA z 30 grudnia 1980 r., sygn. akt SA 645/80, ONSA 1981, Nr 1, poz. 2). Wnikliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i udokumentowanie go materiałem dowodowym jest podstawą działania każdego organu administracji publicznej właściwego w danej sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w myśl przytoczonej zasady ogólnej i przytoczonych zasad postępowania dowodowego przez organ administracji publicznej w toku całego toczącego się przed nim postępowania jest podstawą oceny działania organu przez stronę postępowania i orzekania przez sąd. Stosownie bowiem do brzmienia art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których akty administracyjne zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008/2, poz. 31; uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010/1, poz. 1, s. 29 uzasadnienia). Zatem przyjęcie w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 357/15, publ. CBOSA), wyjaśnił, że orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte nie tylko w oparciu o analizę uzasadnienia zaskarżonego aktu i wyjaśnienia stron, ale na podstawie całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego przez organy administracji obu instancji (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 listopada 2019 r., II SA/Go 430/19, Lex nr 2751597). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 listopada 2019 r. (sygn. akt II FSK 3949/17, publ. Lex nr 2764942) wyraźnie stwierdził, że "Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu administracyjnego lub czynności i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest w rezultacie ustalenie, czy zebrany w postępowaniu przed organem administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania zaskarżonego aktu administracyjnego lub czynności. Jeżeli ustalenie to wypadło dla organów administracji negatywnie, sąd administracyjny jest uprawniony i zarazem zobowiązany do usunięcia zaskarżonego aktu lub czynności z obrotu prawnego". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Przez "akta sprawy" należy rozumieć dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zatem akta załączone do skargi powinny zawierać dokumenty lub kopie dokumentów, potwierdzone za zgodność z oryginałem, na podstawie których zostały wydane decyzje (postanowienia) i potwierdzające stanowisko organu (wyrok WSA w Poznaniu z 12 września 2019 r., III SA/Po 451/19, Lex nr 2722847). Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. może być podstawą skargi kasacyjnej, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy (wyrok NSA z 18 września 2019r., sygn. akt II GSK 2289/17, publ. Lex nr 2727535). Dopiero w ramach zarzutu art. 133 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy (wyrok NSA z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 3722/17, publ. Lex nr 2779421; wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2647/17, publ. Lex nr 2740334; wyrok NSA z 12 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2623/17, publ. Lex nr 2723029). Tymczasem w kontrolowanej przez Sąd sprawie organ odwoławczy nie przedstawił stosownego materiału dowodowego dającego podstawy do ostatecznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Do takiego wniosku Sąd doszedł po analizie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy. W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2020 r. organ odwoławczy po pierwsze przytoczył obecnie obowiązujące regulacje prawne dotyczące lasów ochronnych, ograniczeń co do możliwości inwestowania w lasach ochronnych, obowiązków właścicieli lasów (art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 13 ust. 1, art. 16, art. 24 ustawy z dnia 29 września 1991 r.; § 3 rozporządzenia Ministra Obrony, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 sierpnia 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne; art. 9 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych); po drugie stwierdził, że działki nr [...] i [...] objęte są Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] w gminie [...] (etap II) uchwalonym w 2007 r., znajdują się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu i zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałami z 2014 r. i 2016 r. wskazane są jako tereny leśne; po trzecie wskazał, że tereny leśne znajdujące się na przedmiotowych działkach zostały zaliczone do lasów ochronnych na podstawie art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (nieobowiązującej aktualnie) z uwagi na położenie w odległości 10 km od granic administracyjnych miasta liczącego ponad 50 tys. Mieszkańców – [...] i po zmianie uregulowań prawnych dot. tej materii nie ustała przyczyna uznania przedmiotowych lasów za lasy ochronne; po czwarte podkreślił, że w toku postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny, co potwierdza spisany na tę okoliczność protokół i rozważył wszystkie okoliczności przemawiające za dokonanym rozstrzygnięciem. W ocenie Sądu powyższe dowodzi, że organ odwoławczy nie tylko nie przeprowadził ponownego postępowania, ale i nie dostrzegł uchybień postępowania przeprowadzonego przed organem pierwszej instancji. Starosta [...] wskazał bowiem, że rozpatrując wniosek skarżącego przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu określenie - czy przedmiotowy las faktycznie posiada status lasu ochronnego; uczynił to na podstawie dokumentacji urządzeniowej - uproszczonych planów urządzania lasu, opisu taksacyjnego lasu oraz materiałów kartograficznych i sprawdzenia zapisów archiwalnych ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 1982 r. i 1 stycznia 1992 r.; ostatecznie stwierdził, że drzewostan był zlokalizowany na działce przed rokiem 1982. Niemniej jedynymi dokumentami jakie znalazły się w aktach sprawy są: uchwała Rady Gminy [...] z [...] września 2019 r. wraz z uzasadnieniem i załącznikiem stanowiącym wyrys z Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] w gminie [...] (etap II) uchwalonym w 2007 r. i protokół sporządzony [...] lipca 2019 r. podczas oględzin drzew rosnących na działkach nr [...] i [...]. Oznacza to, że w skład materiału dowodowego sprawy nie weszły dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w sprawie, zwłaszcza te potwierdzające, że przedmiotowe działki faktycznie posiadają status lasu ochronnego. Zatem też, że w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tj. od 1 lipca 1982 r. do 31 grudnia 1991 r. stanowiły grunt leśny znajdujący się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców. Chodzi o dokumentację z zakresu uproszczonych planów urządzania lasu, opisu taksacyjnego lasu, materiały kartograficzne, archiwalne wpisy ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 1982 r. i 1 stycznia 1992 r. Ponadto w materiale dowodowym sprawy nawet brak wypisów z rejestru ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek nr [...] i [...] objętych wnioskiem skarżącego obrazujących stan na dzień rozstrzygania przez organy, czyli stan aktualny. W aktach sprawy nie ma też dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas wizji lokalnej, z której sporządzono [...] lipca 2019 r. protokół. O sporządzeniu takiej dokumentacji fotograficznej świadczy wzmianka w treści ww. protokołu ("Podczas wizji lokalnej wykonano dokumentację fotograficzną"). Również nie wiadomo jaki charakter miało spotkanie skarżącego ze Starostą [...], które odbyło się 18 listopada 2019 r. i podczas którego, według organu, poinformowano stronę, że nie znaleziono podstaw do wydania pozytywnej decyzji w sprawie zniesienia statusu lasu ochronnego z przedmiotowych działek. Nie wiadomo czy przedmiotowe stawiennictwo skarżącego w siedzibie organu nastąpiło na skutek jego zawiadomienia z 31 października 2019 r. o możliwości przeglądania akt przed wydaniem decyzji, jako że nie zostało ono udokumentowane na piśmie w aktach sprawy. Podejmując rozstrzygnięcie organy muszą działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a), jak również w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., zobowiązującą je do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ musi więc przedstawić stronie materiał dowodowy jaki posłużył mu za podstawę dokonanych ustaleń w sprawie i wyjaśnić stronie w sposób niebudzący wątpliwości motywy jakimi kierował się wydając rozstrzygnięcie. Wszelkie dokumenty, na które powołuje się organ w sprawie, które stanowią podstawę ustaleń faktycznych jako dowody winny został włączone do akt sprawy, albo winny zostać tak przedstawione (opisane, zidentyfikowane), aby strony postępowania, a następnie i sąd mogli z nimi zapoznać się bez żadnych wątpliwości co do ich przedmiotu i elementu stanu faktycznego danej sprawy. Zasadą wynikającą z orzeczeń sądów administracyjnych jest powoływanie się na dany dowód wchodzący w zakres zgromadzonego przez organ administracji publicznej materiału dowodowego sprawy i znajdujący się w jej aktach. Dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy może stanowić podstawę do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w danej sprawie. Z akt sprawy wynika, że w skład materiału dowodowego nie wchodzą dokumenty, które powoływał w treści decyzji organ pierwszej instancji. Uchybienia tego nie dostrzegł organ odwoławczy. Zaskarżone rozstrzygnięcie w istocie organ drugiej instancji oparł na treści uchwały Rady Gminy [...] z [...] września 2019 r. i wydał decyzję bez zgromadzenia w postępowaniu odwoławczym materiału sprawy, który legł u podstaw wydania decyzji organu pierwszej instancji, tym samym i bez zapoznania strony z powołaną dokumentacją, a i obecnie uniemożliwił Sądowi kontrolę materialną pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dodatkowo nie uzupełnił dokumentacji sprawy o dowody niezbędne do ostatecznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (np. aktualny wypis z rejestru gruntów i budynków). W kontekście powyższych wywodów Sąd nie mógł stwierdzić legalności zaskarżonej decyzji. Konsekwencją powyższego byłoby narażenie się na zarzut wydania wyroku z naruszeniem art. 133 § 1 P.p.s.a., wobec nieorzeczenia na podstawie akt sprawy, wydania orzeczenia opartego na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (wyrok NSA z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1620/17, Lex nr 2772205). Powyższe świadczy o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., bez przedstawienia dowodów mających potwierdzać ustalenia, które w ogóle legły u podstaw ustaleń co do charakteru ochronnego lasu. Należało zatem uznać, że przedmiotowa odmowa pozbawienia charakteru ochronnego lasu była przedwczesna, bo niedokonana po wyczerpującym zebraniu i przedstawieniu materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdzenie powyższych uchybień uniemożliwiło też Sądowi dokonanie oceny prawnej dotyczącej zastosowanego przez organy prawa materialnego w sprawie, jako że dokonanie takiej oceny jest możliwe dopiero na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie miało na względzie powyższe rozważania Sądu. Po zgromadzeniu w aktach sprawy stosownego materiału dowodowego, w ramach poczynionych na jego podstawie ustaleń, rozpozna i rozstrzygnie sprawę o pozbawienie charakteru ochronnego lasu zlokalizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...], gm. [...]. Przed wydaniem decyzji organ umożliwi skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyli zadośćuczyni zasadzie ogólnej unormowanej w art. 10 § 1 K.p.a. Po skorzystaniu przez skarżącego z tego prawa – organ czynność tę utrwali na piśmie w aktach sprawy. Ostatecznie organ odwoławczy wyda rozstrzygnięcie zgodne z wyżej wymienionymi przepisami postępowania oraz prawa materialnego. Wobec wykazanej niezgodności z prawem wydanej w sprawie zaskarżonej decyzji, Sąd uwzględnił skargę i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.