II SAB/Wa 646/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1895/15 postanawia: - odrzucić skargę - UZASADNIENIE J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 3 sierpnia 2016 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1895/15. Wskazanym orzeczeniem WSA w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] oraz zasądził od organu zwrot kosztów postępowania. W treści uzasadnienia skargi skarżący nadmienił, że w dniu 10 maja 2015 r. (powinno być: 10 maja 2016 r.) ww. wyrok WSA w Warszawie wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1895/15 stał się prawomocny, natomiast w dniu 19 maja 2015 r. (powinno być: 19 maja 2016 r.) organ dokonał zwrotu zasądzonych kosztów postępowania. Skarżący stwierdził, że organ naruszył termin określony w art. 35 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem do dnia wniesienia przedmiotowej skargi nie wydał decyzji w niniejszej sprawie. Przy piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. wezwano skarżącego do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem skargi wezwał MON do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością tego organu po wydaniu wyroku z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1895/15. Wezwano również organ do podania, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wezwał MON do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością organu po wydaniu wyroku z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1895/15. W odpowiedzi na powyższe skarżący przy piśmie z dnia 19 listopada 2016 r. stwierdził, że nie kierował do MON wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik organu w piśmie z dnia 25 listopada 2016 r. podniósł, że w wyniku analizy dostępnej dokumentacji brak jest danych, na podstawie których można stwierdzić, że J. C. przed wniesieniem niniejszej skargi wzywał MON do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością po wydaniu ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w określonej prawem formie, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, w ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa składane w trybie art. 37 kpa należy traktować na równi z takimi środkami zaskarżenia jak odwołanie i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. A. Skoczylas "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz do art. 52 strona 115, C.H.Beck Warszawa 2016 r.). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, podkreślić należy, że analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność MON po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1895/15, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Sam skarżący w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2016 r. stwierdził, że takiego wezwania do organu nie kierował. Wskazany stan faktyczny nie spełnia normy art. 52 ppsa. Skarga na bezczynność musi być bowiem poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt FSK 1558/08, CBOSA). Skoro skarżący nie wyczerpał przysługującego środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, przedmiotowa skarga na bezczynność nie może zostać merytorycznie rozpoznana, wobec czego podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.