I OSK 747/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 669/19 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 669/19 oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: a. w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na treść wydanych decyzji, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 P.p.s.a.; b. w trybie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., naruszenie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.s.", w związku z art. 77 K.p.a. przez uznanie, że organy administracyjne, przyznając skarżącemu kwotę 400,00 zł, wydały słuszną decyzję w ramach uznania administracyjnego w sytuacji, w której kwota ta nie uwzględnia należycie interesów skarżącego, jest niedostosowana do możliwości pomocy społecznej, która na obszarze Miasta P. działa w oparciu o uchwałę z dnia 28 stycznia 2014 r. LXII/958/VI/2014, którą podwyższono kryterium dochodowe do kwoty 1 051,50 zł, została wydana w błędnych okolicznościach faktycznych, a także nie pozwala skarżącemu na godne życie w dobie zmieniającego się kraju, w którym: i. próg relatywnego ubóstwa dla gospodarstwa jednoosobowego w Polsce w 2018 r. wyniósł 810,00 zł, ii. próg ustawowego ubóstwa dla gospodarstwa jednoosobowego w Polsce w 2018 r. wyniósł 701,00 zł, iii. próg skrajnego ubóstwa dla gospodarstwa jednoosobowego w Polsce w 2018 r. wyniósł 595,00 zł, iv. pensja minimalna w Polsce w listopadzie 2018 r. wynosiła 2 100 zł brutto miesięcznie, v. minimum socjalne dla osoby samotnie gospodarującej w grudniu 2018 r. wynosiło 1 156,43 zł, vi. państwo od kilku lat wprowadza programy socjalne oraz podejmuje aktywne działania mające na celu walkę z ubóstwem. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w niniejszym postępowaniu według norm przepisanych, które nie zostały pokryte w całości ani w części. Skarżący kasacyjnie wniósł też o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., w piśmie z 24 lutego 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniosło o jej oddalenie. Zarządzeniem z 4 sierpnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) i zmianą wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej poinformował strony, że Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej lub nie zajmie stanowiska w tej kwestii, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec tego, strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. W piśmie z 10 sierpnia 2021 r. skarżący kasacyjnie wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W piśmie z 12 sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. również wyraziło zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku w sprawie bezsporne było, że A. K. we wniosku złożonym [...] grudnia 2018 r. wystąpił o przyznanie pomocy na żywność w związku z dietą wątrobową w kwocie 600 zł miesięcznie, od stycznia 2019 r. Prezydent Miasta P. decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] przyznał A. K. zasiłek celowy na żywność w kwocie 400 zł za kwiecień 2019 r. Organ ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jego źródłem utrzymania jest emerytura ZUS w wysokości 694,50 zł oraz zasiłek stały w wysokości 30 zł. Łączny dochód wynosi 724,50 zł. Organ uznał, że skarżącemu może być przyznany zasiłek celowy na żywność pomimo tego, że jego dochód przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358), które wynosi 701 zł. Skarżący, ubiegając się o pomoc na żywność, podpada bowiem pod działanie, wydanej na podstawie art. 8 ust. 2 u.p.s., uchwały Rady Miasta z dnia 28 stycznia 2014 r. nr LXII/958/VI/2014 w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności (Dz. U. z 2014 r., poz. 1046), którą kryterium dochodowe ustalono na poziomie 150% kwoty kryterium ustawowego (1 051,50 zł). Organ wziął pod uwagę to, że emerytura wnioskodawcy jest objęta zajęciem komorniczym w kwocie 179,60 zł, więc do dyspozycji pozostaje mu 624,50 zł, oraz że skarżący nie ponosi żadnych opłat związanych z eksploatacją mieszkania. W tych okolicznościach organ uznał, że kwota 400 zł na żywność na miesiąc (przyznana od stycznia do kwietnia 2019 r.) będzie odpowiednia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania A. K. od powyższej decyzji, decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołanym na wstępie wyrokiem oddalając skargę A. K. przyjął, że skarżący jest osobą w wieku emerytalnym, niezdolną do uzyskiwania dodatkowego dochodu z własnej aktywności (pracy) z powodu stanu zdrowia oraz posiada niewielki, ale stały dochód w postaci emerytury wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Odnośnie do wysokości dochodu uzyskiwanego przez skarżącego, Sąd uznał, że to skarżący w formularzu wywiadu środowiskowego z 20 listopada 2018 r. określił swój dochód na kwotę 724,50 zł, a w oświadczeniu z 16 stycznia 2019 r. stwierdził, że jego sytuacja dochodowa nie zmieniła się. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że emerytura jest objęta zajęciem komorniczym alimentacyjnym, co jest okolicznością mogącą mieć wpływ na ustalenia dotyczące kwoty dochodu (mającej znaczenie prawne pod kątem spełnienia ustawowego kryterium). Z tego powodu Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły wystarczająco i wyczerpująco sytuacji dochodowej skarżącego czym naruszyły art. 77 § 1 K.p.a., nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu niezależnie od szczegółowych ustaleń dotyczących dochodu A. K. mieszczącego się w przedziale od ok. 500 do 750 zł, prawidłowa pozostaje konkluzja organów, że skarżący spełnia kryterium dochodowe przyznania mu zasiłku celowego na żywność, stosownie do uchwały Rady Miasta z dnia 28 stycznia 2014 r. nr LXII/958/VI/2014. Ponadto okoliczność zmniejszenia emerytury przez zajęcia komornicze w kwocie 179,60 zł była uwzględniona w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Jeśli chodzi zaś o wysokość przyznanego zasiłku w kwocie 400 zł, w miejsce żądanej kwoty 600 zł, Sąd uznał, że przekonujące są argumenty organów administracyjnych wskazujące na posiadanie stałego dochodu (624,50 zł do dyspozycji) oraz przyznanie pomocy od stycznia do kwietnia 2019 r. Ocena organów – orzekających w ramach uznania administracyjnego – jest rozsądna, biorąc pod uwagę przyjętą praktykę działania organów pomocy społecznej, które muszą wspierać wielu potrzebujących przy ograniczonych zasobach budżetowych (środki przyznawane na żywność rzadko osiągają kwoty kilkuset złotych), a także biorąc pod uwagę, że przyznając skarżącemu kwotę 400 zł "doposażyły" go niejako w środki, dzięki którym w kwietniu 2019 r. mógł on dysponować łącznie kwotą zbliżoną do podwyższonego kryterium dochodowego ustalonego na terenie Miasta Poznania uchwałą Rady Miasta z dnia 28 stycznia 2014 r. W ocenie Sądu rozmiar przyznanej pomocy wpisuje się w określone zobiektywizowane ramy, a organom administracji nie można zarzucić działania poza granicami uznania administracyjnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. podkreślić należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zatem zachodzić związek przyczynowy, wskazujący na możliwość innego wyniku postępowania. Takiego zaś naruszenia przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie sposób się dopatrzeć. Zadaniem Sądu pierwszej instancji jest między innymi ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym został oceniony przez organy zgodnie z przepisami postępowania. W związku z tym Sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności, istotne dla sprawy, oraz czy przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. jest niezasadny. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo orzekł, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organy dokonały niezbędnych ustaleń dotyczących sytuacji osobistej i materialnej skarżącego. Ustalono, że A. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jego źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 694,50 zł oraz zasiłek stały w kwocie 30 zł. Jednocześnie wskazano, że strona uzyskuje pomoc z innych tytułów i nie ponosi kosztów eksploatacji mieszkania. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. zgodzić należy się ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wyczerpująco sytuacji dochodowej strony, tj. nie uwzględnił, że emerytura otrzymywana przez A. K. objęta jest zajęciem komorniczym z tytułu należności alimentacyjnych, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że skarżący przekroczył kryterium dochodowe, uprawniające do ubiegania się o przyznanie zasiłku celowego. Powyższe niewątpliwie stanowiło uchybienie, jednakże, na co wskazywano we wcześniejszych rozważaniach, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie pod warunkiem, że uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie należy zgodzić się więc z Sądem pierwszej instancji, że to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc nie mogło stanowić skutecznej podstawy skargi. Prawidłowo bowiem Sąd Wojewódzki skorygował w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego i przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji. Przede wszystkim jednak trafnie Sąd Wojewódzki uznał, że skoro dochód skarżącego mieści się w przedziale 500-750 zł, to spełnione jest kryterium dochodowe przyznania zasiłku celowego na żywność, na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia 28 stycznia 2014 r. nr LXII/958/VI/2014 w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności (Dz. U. z 2014 r. poz. 1046), które ustalone jest na poziomie 150% kwoty kryterium ustawowego, czyli kwoty 1 051,50 zł. Jak prawidłowo podkreślały organy oraz Sąd pierwszej instancji, rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania zasiłku celowego podejmowane są przez organy administracji w ramach uznania administracyjnego. Nawet zatem spełnienie przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego obowiązku przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (por. m.in. wyroki NSA z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06; 25 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 698/16; 16 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 836/12 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że celem pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów. Pomoc ta nie może zatem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego (zob. m.in. wyrok NSA z 9 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2224/15). Dlatego też rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej, organ powinien brać pod uwagę zarówno cele tej pomocy określone w ustawie, jak i możliwości finansowe organu. Powinien on uwzględniać sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiłku celowego, podejmowane w ramach uznania administracyjnego, obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie właściwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że organom nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego. Trafnie bowiem przedstawiono sytuację indywidualną skarżącego na tle możliwości organu pomocy społecznej. Skarżący kasacyjnie w styczniu 2019 r., tj. w dacie wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji o przyznaniu pomocy finansowej dysponował kwotą zbliżoną do podwyższonego kryterium dochodowego ustalonego na terenie Miasta P. uchwałą z dnia 28 stycznia 2014 r. nr LXII/958/VI/2014 w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, a także objęty był stałą pomocą w ramach możliwości finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie pomocy na żywność w wysokości 600 zł, czyli wyższej niż przyznana kwota 400 zł. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.s., stosownie do którego potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie zasiłku celowego nie zależy wyłącznie od sytuacji materialnej strony. Rozpatrując wniosek organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s., to znaczy koniecznością dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy i uwzględniania potrzeb osób i rodzin korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 658/05, z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06, z 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1498/10, z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2408/16 oraz z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1295/16). Organ udzielający pomocy społecznej zobowiązany jest racjonalnie gospodarować posiadanymi środkami finansowymi, zabezpieczając niezbędne fundusze także dla innych potrzebujących osób i rodzin. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżący kasacyjnie objęty jest pomocą społeczną. Z funduszy publicznych wypłacany jest A. K. zasiłek stały oraz zasiłki na zakup żywności czy leków. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organy orzekające w sprawie były upoważnione, w świetle ustawy o pomocy społecznej, do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy w wysokości żądanej przez skarżącego i nie ma podstaw, by Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu skutecznie zarzucić naruszenie art. 3 ust. 4 u.p.s. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi wnoszącego skargę kasacyjną wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258-261 P.p.s.a. W niniejszej sprawie strony postępowania, na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i zmianą wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zatem rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.