VII SA/Wa 1151/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. Wojewoda (...), po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) września 2014 r. nr (...) wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy ul. (...) na działce nr ew. (...) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda (...) wskazał, że Prezydent (...) decyzją z dnia (...) września 2014 r. nr (...) wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego w dniu (...) września 2014 r. przez (...) dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy ul. (...) na działce nr ew. (...). Decyzję, zgodnie z wnioskiem (...), wysłano za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres skrzynki (...). Decyzja nie została odebrana przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego zawiadomienia. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (str. 3 akt sprawy I instancji), pierwsze zawiadomienie wysłano do wnioskodawcy w dniu (...) września 2014 r. W związku z powyższym, zdaniem organu, skarżoną decyzję uznać należy za doręczoną z dniem (...) października 2014 r. Potwierdza to również Urzędowe Poświadczenie Odbioru (str. 3 akt sprawy I instancji), w którym wskazano "termin doręczenia" na dzień (...)października 2014 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 129 k.p.a. oraz pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji odwołanie służy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Zatem termin do wniesienia odwołania do Wojewody (...) za pośrednictwem organu I instancji upłynął dnia (...) października 2014 r. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie od decyzji z dnia (...) września 2014 r. zostało nadane w placówce poczty polskiej w dniu (...) października 2014 r. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, zdaniem organu, że odwołanie wniesione przez (...) od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) września 2014 r. zostało złożone z uchybieniem terminu, wobec czego nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda (...) stwierdził również, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (wyroki NSA z dnia z dnia 8 lutego 2011 r. II OSK 273/10 oraz z dnia 7 stycznia 2010 r. II OSK 9/09). Termin do złożenia odwołania jest terminem zawitym (nieprzekraczalnym). Czynność procesowa dokonana po upływie takiego terminu jest z mocy prawa bezskuteczna i to bez względu na przyczyny spóźnienia. Z istoty terminu wynika, iż nigdy nie może on być przedłużony. Zakaz ten dotyczy zarówno stron, jak i organów prowadzących postępowanie (wyrok NSA z dnia 2 października 1996 r. SA/KA 174/95). Również w wyroku NSA z dnia 15 listopada 1995 r. przyjęto, iż gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a.. Nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r. SA/Łd 2665/95). Ponadto stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r. NSA/Gd/1482/96). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła (...). Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła naruszenie: - art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, - art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 46 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo braku dostatecznego wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności, co stoi w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli oraz zasadą przekonywania, - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem postanowienia. Do skargi załączono wydruk z systemu (...), w którym wskazano datę (...) października 2014 r. jako termin doręczenia decyzji. Skarżąca podniosła, że data wskazana przez organ w systemie komunikacji elektronicznej została przez nią uznana za dzień doręczenia decyzji. Przyznała, że dzień ten przypada po upływie 15 a nie 14 dni, jak wynika z przepisów Rozdziału 8 k.p.a., niemniej uznała że winę za niewłaściwie oznaczenie daty ponosi organ, jako podmiot odpowiedzialny za poprawne funkcjonowanie sytemu komunikacji elektronicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w przypadku, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania (...) od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) września 2014 r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia (...). dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy ul. (...). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., które to postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Zaskarżone do Sądu postanowienie Wojewody (...) ma zatem charakter procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Organ odwoławczy zanim przystąpi do oceny merytorycznej zarzutów odwołania musi w pierwszej kolejności zbadać jego dopuszczalność oraz zachowanie terminu do jego wniesienia. Na tym etapie organ odwoławczy ustalając, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, nie może wejść w ocenę jego zasadności. W konsekwencji powyższego kognicja Sądu ograniczona została do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a więc oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny formalne do stwierdzenia uchybienia terminu wniesionego odwołania. Stosownie do treści art. 39¹ § 1 k.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca, dokonując zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, wystąpiła do organu o dokonywanie doręczeń pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z wolą skarżącej decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z art. 46 § 1 k.p.a., odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3 (§ 3). Stosownie zaś do art. 46 § 4 k.p.a., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: (1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; (2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; (3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Stosownie zaś do art. 46 § 5 k.p.a., w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Zgodnie zaś z § 6 - w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Z akt sprawy wynika, że korespondencja elektroniczna nie została odebrana przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego zawiadomienia. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (str. 3 akt sprawy I instancji) wynika, że pierwsze zawiadomienie wysłano do wnioskodawcy w dniu (...) września 2014 r. W związku z powyższym, jak słusznie uznał organ, korespondencję uznać należy za doręczoną z dniem (...) października 2014 r. Potwierdza to również Urzędowe Poświadczenie Odbioru (str. 3 akt sprawy 1 instancji), w którym wskazano "termin doręczenia" na dzień (...) października 2014 r. Podkreślić należy, że w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie 7 dni od dnia wysłania na adres elektroniczny adresata automatycznie wygenerowanego zawiadomienia o niewpłynięciu urzędowego poświadczenia odbioru organ przesyła powtórne zawiadomienie z informacją, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. Jeśli zaś w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pierwszego zawiadomienia adresat nie potwierdzi odbioru pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 4 pkt 3, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia – zgodnie z § 6. Zgodnie z art. 129 k.p.a., oraz zgodnym z tym przepisem pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, odwołanie służy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Zatem termin do wniesienia odwołania do Wojewody (...) za pośrednictwem organu I instancji upłynął stronie dnia (...) października 2014 r. Z akt sprawy wynika zaś, że odwołanie od decyzji z dnia 18 września 2014 r. zostało nadane w placówce poczty polskiej w dniu (...) października 2014 r. Słusznie zatem uznał Wojewoda (...), że odwołanie wniesione przez skarżącą od decyzji organu I instancji zostało złożone po ustawowym terminie, czyli z uchybieniem terminu, wobec czego odwołanie to nie zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi również wątpliwości, na co wskazywał organ, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie przewidzianego w art. 134 k.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Termin do złożenia odwołania jest terminem zawitym (nieprzekraczalnym), a czynność procesowa dokonana po upływie takiego terminu jest z mocy prawa bezskuteczna i to bez względu na przyczyny opóźnienia. Jeśli organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować art. 134 k.p.a., nawet jeśli przekroczenie terminu do wniesienia odwołania jest nieznaczne. Ponadto stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej, bowiem art. 134 k.p.a. stanowi jednoznacznie, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania – nie uzależniając tego stwierdzenia od żadnych dodatkowych okoliczności, m.in. od tego, jak znaczne uchybienie nastąpiło. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Przedstawiony wydruk nie mógł podważyć ustawowych przesłanek wskazanych w art. 46 § 6 k.p.a. i potwierdzonych w Urzędowym Poświadczeniu Odbioru. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.