II OSK 988/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A.K. oraz R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 354/13 w sprawie ze skargi A.K., L.M., R.M., W.S., J.O., A.D., A.O., S.M., H.L. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 354/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalił skargę A.K., L.M., R.M., W.S., J.O., A.D., A.O., S.M., H.L. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał m.in. na następujące ustalenia faktyczne. Wnioskiem z dnia 23 października 2012 r. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Starosta Ostrowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] i ściśle określonych w tym rozstrzygnięciu parametrach – na działkach nr [...] przy ul. [...] w K. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W.S., J.O., A.D., A.K., L.M., R.M., przy czym postanowieniami z dnia [...] marca 2013 r. oraz z dnia [...] marca 2013 r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania odpowiednio przez R.S. i J.T. Podstawowym zarzutem wskazanym w odwołaniach pozostałych stron była kwestia lokalizacji planowanej stacji bazowej, budząca ich kategoryczny sprzeciw ze względu na szkodliwość emitowanych przez stację fal elektromagnetycznych dla zdrowia. R.M. wskazał także, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił strony postępowania oraz nie wykazał, że inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) w zakresie ochrony przyrody. Wojewoda Świętokrzyski utrzymując w mocy decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że przewidziana do realizacji stacja bazowa telefonii komórkowej, oddzielona ogrodzeniem, to wieża o wysokości 49,95 m służąca do zawieszenia anten, usytuowana w północno-zachodnim narożu działki nr [...] położonej w K. w odległości 3,5 m od granicy działki nr [...] m i w odległości 3,9 m od granicy działki nr [...] – niezabudowanych w częściach sąsiadujących z działką nr [...]. Stacja posiada połączenie z drogą publiczną, to jest z ulicą [...] w K. - działka nr [...], poprzez teren działki nr [...] i istniejący zjazd. Z kolei przyłącze elektro-energetyczne usytuowane jest na działkach nr [...]. Wojewoda, przytaczając szczegółowe regulacje m.p.z.p. obowiązującego dla terenu, na którym ma znaleźć się planowana inwestycja wraz z działkami, podzielił stanowisko organu I instancji o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy). To samo dotyczy prawidłowości uznania przez Starostę, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko wskazuje bowiem, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Brak jest także podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja narusza zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w szczególności ustalonych dla Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej (§ 8 m.p.z.p.). Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy organ odwoławczy stwierdził również, że: - projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), to jest planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej, - projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dodatkowo Wojewoda Świętokrzyski, powołując się na opracowanie przedstawione w projekcie budowlanym, wyjaśnił że obszary oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi – w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883), określone na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych, znajdują się na wysokości 36,6 m ponad powierzchnią terenu i większej. W rezultacie obszary te nie obejmują budynków usytuowanych w sąsiedztwie stacji. Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A.K., zarzucając temu rozstrzygnięciu: naruszenie ustaleń m.p.z.p.,brak odniesienia się do zasad budowy sieci telekomunikacyjnych oraz nieprzedstawienie informacji o sieci infrastruktury technicznej - pkt 6, 7, błędne wskazanie, że działki nr [...] i nr [...] położone są na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem A 58U, ponieważ obszar tych działek obejmuje także teren oznaczony w miejscowym planie symbolem A 6MN - pkt 11, brak odniesienia się do wyznaczonych osi będących zasięgiem oddziaływania pola magnetycznego występującego w miejscach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i usługową – co narusza prawo własności i powoduje przekroczenie standardów środowiska na tym terenie - pkt 13, błędne ustalenie, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich - pkt 14. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organy nie odniosły się do zastrzeżeń i wniosków przedstawionych przez nią w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy I i II instancji, a m.p.z.p. został sporządzony bez należytej staranności. Skargę do Sądu wniosła także L.M., wskazując na szkodliwość działania fal elektromagnetycznych emitowanych przez planowany maszt telefonii komórkowej i podnosząc, że w okolicy jest dużo działek "oddalonych około 500 m od budynków mieszkalnych, gdzie jest dojazd drogą publiczną i przechodzą linie energetyczne i (...) są chętni na zbudowanie takiej inwestycji". W kolejnej skardze na ww. decyzję, skierowanej do Sądu i podpisanej przez R.M., L.M., W.S., J.O., A.K., M.J., M.S., E.S., A.D., A.D., K.K., S.M. i H.L. zarzucono temu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami prawa ochrony środowiska, a jedynie bezzasadne uznanie, że załączony przez inwestora dokument pt.: "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko" sporządzony na zlecenie samego inwestora, wyczerpuje przesłanki wskazane w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - konieczne do uznania inwestycji za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa, - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia przez organ – przed wydaniem pozwolenia na budowę – postępowania w zakresie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkim właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej, której budowa zaplanowana została na działce nr [...], - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji jej obligatoryjnych elementów, w szczególności niewyjaśnienie, w jaki sposób organ dokonał ustalenia stron postępowania i brak wskazania, czy organ wezwał do udziału w postępowaniu wszystkich następców prawnych właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jeśli tak – to na podstawie jakich dokumentów dokonano ustalenia kręgu spadkobierców właścicieli działek (czy wystąpiono do sądów powszechnych w celu ustalenia kręgu spadkobierców lub czy ustanowiono kuratora dla nieustalonych właścicieli działek) oraz brak wskazania, na jakiej podstawie, oprócz wniosku samego inwestora, ustalono że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania prawa ochrony środowiska, - art. 7, 8, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uniemożliwienie wzięcia udziału w całym postępowaniu wszystkim stronom postępowania oraz brak odniesienia się przez organy do wniosków i zarzutów zgłaszanych przez uczestników postępowania, w szczególności w zakresie niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji na ich zdrowie oraz niekorzystnego oddziaływanie na środowisko, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które wpłynęło na wynik sprawy, to jest: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami prawa ochrony środowiska, b) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p., w sytuacji kiedy: - § 11 ust. 5 m.p.z.p. dla działek oznaczonych symbolem U (działka nr [...]) nie przewiduje inwestycji, dla której o pozwolenie na budowę wystąpił inwestor, - stosownie do § 11 ust. 5 pkt 9 m.p.z.p. na działkach oznaczonych symbolem U (działka nr [...]) maksymalna dopuszczalna wysokość obiektów komercyjnych wynosi 2 kondygnacje, a planowana inwestycja ma wysokość 49,95 metrów (zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę), co w sposób znaczny przekracza wysokość dwóch kondygnacji, - zgodnie z § 11 ust. 5 pkt 12 m.p.z.p. na działkach oznaczonych symbolem U (działka nr [...]), wprowadza się obligatoryjnie wymóg lokalizacji miejsc parkingowych, a złożony przez inwestora projekt budowlany, jak również wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawierają lokalizacji na terenie działki nr [...] żadnych miejsc parkingowych, c) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) poprzez niezastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie i brak zobowiązania inwestora do uzyskania prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, d) art. 59 ust. 1 ust. 2, art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 oraz § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji nie uzyskanie przez organy wymaganego prawem postanowienia właściwego organu środowiskowego w przedmiocie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, e) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak ustalenia wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji (brak ustalenia wszystkich uczestników przedmiotowego postępowania administracyjnego). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Zarządzeniem z dnia 18 września 2013 r. Sąd zwrócił się do K.K. (odbierającej wezwania kierowane do K.K.) o wyjaśnienie czy: a) jest jedną z osób, które w dniu 30 kwietnia 2013 r. wniosły skargę na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody Świętokrzyskiego, b) czy skargę wniósł także K.K. W piśmie z dnia 7 października 2013 r. K.K. wyjaśniła, że skargę na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wniósł jej zmarły w 1995 r. mąż, a ona samo nie chce mieć z tą sprawą nic wspólnego. W rezultacie w niniejszej sprawie Sąd rozpoznawał skargi L.M., R.M., W.S., J.O., A.K., M.J., M.S., E.S., A.D., A.O., S.M. oraz H.L. W merytorycznym uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do prawidłowości zastosowania przez organy obu instancji przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd I instancji podniósł, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest obowiązywanie dla terenu objętego inwestycją oraz jego sąsiedztwa m.p.z.p. Miasta i Gminy Kunów, przyjętego uchwałą nr LVII/387/06 Rady Miejskiej w K. z dnia 31 maja 2006 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 21 lipca 2006 r. nr 181, poz. 2124, ze zm. przyjętą uchwałą Nr LX/364/10 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2010 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 2 września 2010 r. nr 247, poz. 2443. Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem U - A58U, działka nr [...] - na terenie A5MN, a działka nr [...] (droga) - na terenie 36KDL. Natomiast obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883) są położone nad terenem oznaczonym na rysunku planu symbolem A58U i A5MN, (są to miejsca niedostępne dla ludzi). Symbolem U oznaczono teren usług komercyjnych, gdzie jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Symbolem MN oznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tereny A58U i A5MN znajdują się na terenie miasta K., w zasięgu Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem A58U przepisy szczegółowe planu, zawarte w § 11 ust. 5 ustalają zakaz zabudowy mieszkaniowej za wyjątkiem, gdy funkcja ta stanowi część obiektu usługowego, służącą jako mieszkanie dla właściciela tego obiektu lub jego administratora (pkt 4) oraz ustalają maksymalną wysokość obiektów usługowych komercyjnych na 2 kondygnacje (pkt 9). Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem A5MN przepisy szczegółowe planu, zawarte w § 11 ust. 1 ustalają maksymalną wysokość nowych budynków mieszkalnych do 3 kondygnacji (pkt 10 a). W powołanym m.p.z.p. nie zdefiniowano pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" oraz nie wskazano miejsc przeznaczonych dla realizacji wież telefonii komórkowej. Jednocześnie w przepisach szczegółowych planu, opisujących parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania wydzielonych terenów, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem MN wskazano: dopuszcza się budowę i rozbudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej za wyjątkiem masztów telefonii komórkowej (§ 11 ust. 1 pkt 19 ), podobnie dla terenów RM (§ 11 ust. 4 pkt 18). W ustaleniach planu dotyczących terenów A58U i A5MN nie wprowadzono ograniczeń związanych z sytuowaniem baz telefonii komórkowej. Sąd wojewódzki w świetle ww. regulacji m.p.z.p. uznał, że organy, wbrew zarzutom skarg, prawidłowo przyjęły dopuszczalność realizacji na działkach nr [...] przy ul. [...] w K. przedmiotowej inwestycji, właściwie kwalifikując ją jako "urządzenie infrastruktury technicznej". W odniesieniu natomiast do argumentacji o przekroczeniu przez planowaną inwestycję liczby dopuszczalnych planem "kondygnacji" wyjaśnił, że przez to pojęcie należy rozumieć część budynku (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) zawartą między bezpośrednio nad sobą położonymi stropami – będącą jednym z opisujących budynek parametrów. W tym zakresie strony powołują się na zapisy § 11 ust. 5 pkt 9 i § 11 ust. 1 pkt 10 a planu. Sąd I instancji podkreślił, że do budowli – przez które należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury – ustawodawca zaliczył między innymi wolno stojące maszty antenowe (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). W rezultacie planowany do realizacji maszt antenowy telefonii komórkowej (którego wysokość opisuje się poprzez podanie długości konstrukcji w pionie) nie jest budynkiem, w związku z czym brak jest podstaw, aby stosować do tego obiektu ograniczenia dotyczące ilości kondygnacji – które mogą odnosić się wyłącznie do budynków. Ponadto, Sąd wojewódzki zaznaczył, że obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2 położone są w osiach głównych promieniowania anten, na azymutach 0°, 120° i 240°, w odległości 59,36 m od środka elektrycznego anteny dla anten UMTS 2100, w odległości 46,08 m dla anten GSM 900 – na wysokości 36,6 m nad poziomem terenu dla anteny GSM 900 na azymucie 120° i 240° i na wysokościach większych w pozostałych przypadkach (na podstawie Graficznego modelu obszaru oddziaływania, K-I-25). Koreluje to zarazem z wprowadzonym planem zakazem zabudowy wyższej niż 3 kondygnacje dla obszarów oznaczonych w planie symbolem MN i wyższej niż 2 kondygnacje dla obszarów oznaczonych U. Tym samym brak jest podstaw, do uznania, aby realizacja spornej inwestycji negatywnie wpływała na ewentualne przyszłe plany inwestycyjne właścicieli sąsiednich działek, czy też będzie naruszała zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (§ 8 m.p.z.p.). Sporna inwestycja nie narusza także postanowień rozporządzenia nr 89/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 156 poz. 1950), pomimo że tereny A58U i A5MN znajdują się na terenie miasta K., w zasięgu Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej (§ 8 ust. 3 m.p.z.p.). Odnosząc się do zastrzeżeń skarżących dotyczących treści m.p.z.p. Sąd wyjaśnił, że jest to akt prawa miejscowego i obowiązkiem organów obu instancji było przestrzeganie jego zapisów – do których kwestionowania nie były właściwe. Analizując przedłożoną wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dokumentację, w ocenie Sądu I instancji należało również podzielić stanowisko organu odwoławczego o spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy Prawo budowlane – jako że: - projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, a teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej, - złożony projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, - ww. projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sąd stwierdził, że orzekające w niniejszej organy obu instancji – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Natomiast motywy podjętych rozstrzygnięć zostały przedstawione w uzasadnieniach decyzji spełniających wymogi określone w art.107 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i braku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w projekcie budowlanym opracowania (K-l-35), zatytułowanego "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko - stacja bazowa telefonii komórkowej [...], ul. [...], K." (str. 69 projektu budowlanego), uzupełnionego opracowaniem pt. "Graficzny model obszaru oddziaływania" (K-I-25), jego autor – specjalista systemów ochrony atmosfery – wykazał, że przedmiotowa inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 ze zm.) - str. 75 projektu budowlanego. Skarżący, kwestionując ustalenia zawarte w ww. dokumentacji, nie przedstawili zaś jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność tych opracowań. Sąd I instancji przywołując treść art. 59 ust. 1 oraz 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu skarżących, dotyczącego braku wymogu wskazania miejsc parkingowych ocenił go jako bezzasadny. Planowana do realizacji stacja bazowa jest bowiem stacją bezobsługową, a wygrodzony teren wokół masztu będzie użytkowany sporadycznie, tylko i wyłącznie przez osoby uprawnione (str. 8 projektu budowlanego). Co się zaś tyczy argumentacji skargi o tym, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, którym przysługuje przymiot strony, Sąd wyjaśnił, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zarzut ten może podnieść tylko podmiot, który uznaje, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Skarżący zaś obecnie mieli zapewniony czynny udział w prowadzonym przez organy postępowaniu, zakończonym wydaniem zakwestionowanej decyzji. Podobnie, za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący braku odniesienia się w zakwestionowanej decyzji do zasad budowy sieci telekomunikacyjnych – jako że przedmiotem wniosku inwestora jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Z przepisów Prawa budowlanego i z innych przepisów żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej należało odnieść się do zagadnień związanych z sieciami telekomunikacyjnymi. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli A.K. i R.M. A.K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, t.j.: a) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne przyjęcie, że projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji kiedy: - § 11 ust. 5 pkt 4 m.p.z.p. dla terenu A 58U dopuszcza zabudowę mieszkaniową pod warunkiem, że jej powierzchnia nie przekroczy 30 % powierzchni zabudowy usługowej oraz, że jej lokalizacja nie będzie narażona na uciążliwości od istniejących usług, podczas gdy Sąd wskazuje w wyroku, że dla tego terenu ustalono zakaz zabudowy mieszkaniowej. - § 11 ust. 1 pkt 19 m.p.z.p. dla terenów zabudowy mieszkaniowej MN dopuszcza budowę i rozbudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, za wyjątkiem masztów telefonii komórkowej, podczas gdy starosta wydał pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej na terenie o symbolu U, gdzie dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej oraz wydał pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej w odległości 3,5 m od terenu o symbolu MN, a więc w odległości bezpośredniego oddziaływania na teren MN - § 11 ust. 5 pkt 9 m.p.z.p. ustala maksymalną wysokość obiektów komercyjnych na działkach oznaczonych symbolem U na 2 kondygnacje, podczas gdy planowana inwestycja ma prawie 50 m wysokości, co w rażący sposób przekracza wysokość dwóch kondygnacji. b) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu o środowisku i jego ochronie poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie i nie zobowiązanie inwestora do uzyskania prawomocnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w sytuacji kiedy planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, c) przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie zobowiązanie inwestora do uzyskania wymaganego przez przepisy prawa postanowienia organu środowiskowego dotyczącego wpływu inwestycji na środowisko. 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zbadania materiału dowodowego, nieuwzględnienie dowodów zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącą które to dowody mają istotne znaczenie w sprawie, b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia zgodności z wymogami prawa ochrony środowiska, c) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nie przeprowadzenie przez organ postępowania w zakresie dokonania oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona rozwinęła swoje zarzuty, podnosząc m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpoznając sprawę bazował na nieaktualnym tekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Świadczy o tym wydruk m.p.z.p. ze strony Miasta i Gminy Kunów (uchwała Rady Miejskiej w K. z 31 maja 2006 r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p.). Tekst planu nie uwzględnia zmian dokonanych uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 czerwca 2010 r. Jak wynika z aktualnego m.p.z.p. Miasta i Gminy Kunów działka nr [...] na której przewidywano usytuowanie inwestycji położona jest na terenie oznaczonym symbolami A 58 U oraz A 6 MN. W ustaleniach planu wprowadzono ograniczenia związane z sytuowaniem baz telefonii komórkowej na tym obszarze. Dodała, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U nr 80 poz. 717 ze zm.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm.). A.K. wskazała, iż Sąd pominął i nie wyjaśnił nieprawdziwego sformułowania Wojewody zawartego w piśmie z dnia 17 maja 2013 r. znak: [...], "Zaś do ustaleń planu dotyczących terenów A58U I A5MN nie wprowadzono ograniczeń związanych z sytuowaniem baz telefonii komórkowej". Taka interpretacja Wojewody nie ma żadnego uzasadnienia merytorycznego i nie wynika w żaden sposób z ustaleń planu a jest dowodem fałszowania i naciągania rzeczywistych ustaleń. Sąd nie wziął także pod uwagę pisma skarżącej z 24 czerwca 2013 r., które zawierało istotne kwestie dotyczące sprawy, wskazujące na uchybienia w dotychczasowym rozpoznawaniu sprawy. W ocenie strony, w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki z art. 59 ust. 1 oraz art. 71 ust, 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku zobowiązujące inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz obowiązek przeprowadzenia przez organy wydające pozwolenie na budowę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast, R.M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji mimo braku ustalenia numerów wszystkich działek znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji i braku zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkim właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której budowa zaplanowana została na działce nr [...] oraz poprzez błędne uznanie przez Sąd I Instancji, iż zarzut z art. 10 k.p.a. może podnieść jedynie strona, która nie brała udziału w postępowaniu, w sytuacji kiedy wskazane powyżej przepisy obligują organ administracyjny do ustalenia i zapewnienia udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym wszystkim aktualnym właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy, ze względu na brak ustalenia wszystkich stron postępowania; b) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 61 § 4 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji mimo braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wszystkich osób będących stronami w sprawie, czyli braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę inwestycji wszystkich właścicieli, użytkowników wieczyści lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy, ze względu na pozbawienie możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym wszystkim stronom postępowania; c) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji mimo braku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w sposób oczywisty wpłynęło na wydanie wyroku niezgodnego z obowiązującym prawem; d) art. 1 i art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji mimo braku wskazania przez organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji obligatoryjnych elementów, w szczególności nie wskazanie, w jaki sposób organ dokonał ustalenia stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, nie wskazanie czy organ wezwał do udziału w postępowaniu wszystkich następców prawnych właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jeśli tak to na podstawie jakich dokumentów organ dokonał ustalenia kręgu spadkobierców właścicieli działek, czy organ wystąpił do sądów powszechnych w celu ustalenia kręgu spadkobierców właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji lub czy organ ustanowił kuratora dla nie ustalonych właścicieli działek oraz nie wskazanie na jakiej podstawie, oprócz wniosku samego inwestora, organ ustalił, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania prawa ochrony środowiska, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy bowiem Sąd I Instancji nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i jednocześnie pozbawił możliwości obrony swoich praw wszystkim stronom postępowania; e) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji mimo braku przeprowadzenia przez organ - przed wydaniem pozwolenia na budowę - postępowania w zakresie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy bowiem Sąd I Instancji nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i nie ustalił rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko, co jest obligatoryjnym wymogiem wydania pozwolenia na budowę; f) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji mimo zaniechania przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami prawa ochrony środowiska, a jedynie bezzasadne uznanie, iż załączony przez inwestora dokument pt.: "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko" sporządzony na zlecenie samego inwestora, wyczerpuje przesłanki wskazane w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - konieczne do uznania inwestycji za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy bowiem Sąd I Instancji nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy; g) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji pomimo, iż decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w postaci: braku wezwania do udziału w sprawie wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz zaniechania ustalenia zakresu niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji na zdrowie ludzi oraz niekorzystnego planowanej inwestycji oddziaływanie na środowisko, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy; h) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 5 pkt 12) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy Kunów (uchwała nr LVII/387/06 Rady Miejskiej w K. z dnia 31 maja 2006 r.) poprzez wybiórcze i lakoniczne odniesienie się przez Sąd I Instancji to zarzutu braku wskazania miejsc parkingowych na działce nr [...], w sytuacji kiedy plan zagospodarowania przestrzennego obligatoryjnie przewiduje na wskazanej działce usytuowanie miejsc parkingowych, a ponadto poprzez brak wyjaśnienia i podania podstawy ustalenia, że działki nr [...] będą użytkowane jedynie sporadycznie, skoro działki te mają wolny dostęp do drogi publicznej użytkowanej przez właścicieli sąsiednich działek, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy; i) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na braku rozpoznania, dokonania oceny prawnej i wyjaśnienia powodów braku odniesienia się i nie uwzględnienia podniesionych przez skarżącego w skardze następujących zarzutów: - naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i nie zobowiązanie inwestora do uzyskania prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - co stanowi rażące naruszenie obowiązujących przepisów prawa, - naruszenia art. 59 ust. 1 ust. 2, art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3. ust. 2 oraz § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji nie uzyskanie przez organy wymaganego prawem postanowienia właściwego organu środowiskowego w przedmiocie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, - naruszenia art. 7, 8, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, brak przeprowadzenia wszechstronnego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uniemożliwienie wzięcia udziału w całym postępowania administracyjnym wszystkim stronom postępowania oraz brak odniesienia się zarówno organu I Instancji, jak i organu II Instancji do wniosków i zarzutów zgłaszanych przez uczestników postępowania, w szczególności w zakresie niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji na ich zdrowie oraz niekorzystnego oddziaływanie na środowisko, co doprowadziło do wydania przez organ decyzji, wbrew obowiązującym przepisom postępowania administracyjnego oraz niezgodnej z ustawą Prawo budowlane i ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy, ze względu na pozbawienie możliwości obrony swoich praw wszystkim stronom postępowania oraz ze względu na brak ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności skutków oddziaływania planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że autor załączonego przez inwestora dokumentu pt.: "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko - stacja bazowa telefonii komórkowej [...], ul. [...], K." - tj.: specjalista systemów ochrony środowiska - jest rzeczoznawcą budowlanym w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowitym zaniechaniu przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami prawa ochrony środowiska; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy Kunów (uchwała nr LVII/387/06 Rady Miejskiej w K. z dnia 31.05.2006 roku), w sytuacji kiedy: - § 11 ust. 5 m.p.z.p. dla działek oznaczonych symbolem U (działka nr [...]) nie przewiduje inwestycji której o pozwolenie na budowę wystąpił Inwestor, - zgodnie z § 11 ust. 5 pkt 9) m.p.z.p. na działkach oznaczonych symbolem U (działka nr [...]) maksymalna dopuszczalna wysokość obiektów komercyjnych wynosi 2 kondygnacje, a planowana inwestycja ma wysokość 49,95 metrów (zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę), co w sposób znaczny przekracza wysokość dwóch kondygnacji, - zgodnie z § 11 ust. 5 pkt 12) m.p.z.p. na działkach oznaczonych symbolem U (działka nr [...]), wprowadza się obligatoryjnie wymóg lokalizacji miejsc parkingowych, a ani złożony przez inwestora projekt budowalny, ani wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawierają lokalizacji na terenie działki nr [...] żadnych miejsc parkingowych, co jest rażąco niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy Kunów, d) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i nie zobowiązanie inwestora do uzyskania prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; e) art. 59 ust. 1 ust. 2, art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 oraz § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji nie uzyskanie przez organy wymaganego prawem postanowienia właściwego organu środowiskowego w przedmiocie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko; f) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające: po pierwsze na braku ustalenia numerów wszystkich działek znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji, po drugie braku ustalenia aktualnych właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co w konsekwencji spowodowało brak ustalenia wszystkich stron postępowania administracyjnego i pozbawiło te strony faktycznej możliwości obrony swoich praw. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej R.M. rozwinął zarzuty w stosunku do zaskarżonego wyroku, przedstawiając argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw i podlegają oddaleniu. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Sąd II instancji nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że Sąd ten nie może się domyślać argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać więc m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając więc treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania, wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skargach kasacyjnych. Skargi kasacyjne złożone w przedmiotowej sprawie zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Odnosząc się do redakcji zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), zwłaszcza podniesionych w skardze kasacyjnej A.K., wskazać należy, że zgodnie z art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji, a nie od decyzji organów administracji publicznej prowadzących postępowanie. Zarzut skargi kasacyjnej powinien zatem dotyczyć normy stosowanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji w toku sądowej kontroli administracji, a nie jurysdykcyjnego postępowania zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji czy postanowienia. Sądy administracyjne nie stosują bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz rozpoznając skargi na decyzje (postanowienia) kontrolują, czy w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów tego Kodeksu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Czynią to jednak w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na zawarte w art. 176 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. wymogi skargi kasacyjnej, dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisu określającego sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd pierwszej instancji, stanowiącego podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, konieczne jest powiązanie zarzutu naruszenia stosowanego przez sąd przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z określonymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które były stosowane przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję organu architektoniczno-budowlanego. Strona wnosząca skargę kasacyjną, winna więc postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, bądź wskazać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wiążące się z jego niezastosowaniem, w każdym zaś przypadku powinna powiązać ich naruszenie, z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej. Ponadto, strona wnosząca skargę kasacyjną winna określić podstawę prawną według najmniejszej jednostki redakcyjnej danego przepisu, a także wskazać konkretne jednostki redakcyjne zaskarżonego aktu, nie jest bowiem rolą Sądu domyślanie się podstaw prawnych zaskarżenia. Tym niemniej niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Takie stanowisko jest zgodne z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której wyjaśniono, że "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". W odniesieniu zaś do powiązania przez R.M. zarzutów naruszenia przepisów postępowania z art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. podkreślić trzeba, że przepisy te określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Przepisy te wskazują, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie pozostawał z nim w sprzeczności, zakreślając przedmiotowe granice tej kontroli. Są to zatem przepisy o charakterze ogólnoustrojowym, w żaden sposób nie związane z postępowaniem dowodowym, co z natury rzeczy powoduje, że nie mogą być one ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nadto, przepisy te mogą zostać naruszone, gdy w sprawie dochodzi do naruszenia podziału kompetencji pomiędzy sądami administracyjnymi a sądami powszechnymi, bądź, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, bowiem zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję administracyjną Wojewody Świętokrzyskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu. I tak, za niezasadny należy uznać zarzut podnoszony przez R.M. dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli zaś w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. Sąd I instancji wskazał, z jakich powodów organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia, jak również dokonał oceny prawidłowości tego stwierdzenia. Tym samym wpływu oddziaływania planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Odniósł się też do zarzutu dotyczącego braku wymogu wskazania miejsc parkingowych (może nazbyt lakonicznie). Wprawdzie Sąd I instancji nie dokonał w swoim uzasadnieniu szczegółowej analizy naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez zarzucany brak ustalenia przez organy wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji, jednakże powyższa okoliczność nie przemawia za uchyleniem zaskarżonego wyroku, tym bardziej, że Sąd wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, o czym będzie mowa poniżej, ponadto odniósł się do tej kwestii w sposób pośredni, dokonując analizy naruszenia art. 10 k.p.a. Podnieść należy, że R.M. formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.: 1) w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, 2) w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., 3) w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, 4) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., zmierza do wykazania, że poprzez nieustalenie numerów wszystkich działek znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji i brak zapewnienia udziału w postępowaniu wszystkim właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jako że strona podniosła także zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że winny zostać rozpoznane łącznie w wzajemnej relacji. Na marginesie wskazać należy, odnosząc się do redakcji ww. zarzutów, że w kompetencjach sądu administracyjnego nie mieści się dokonywanie samodzielnie ustaleń faktycznych, chyba, że w odniesieniu do faktów powstałych po wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, 2010 r., s. 416, także Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, H. Knysiak-Molczyk, , LexisNexis 2005 r., s. 541). Zadaniem sądu jest ocena, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaś w przypadku dojścia do wniosku, że ustalenia te były błędne (nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, albo materiał dowodowy nie jest kompletny), sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżoną decyzję, celem przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego i na tej podstawie dokonania ustaleń faktycznych. Tym samym zarzut nieustalenia stanu faktycznego nie powinien odnosić się do sądu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgłoszenia zarzutu nie wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy może dokonać wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do której zmierza argumentacja analizowanego zarzutu, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy. Sąd może ją zaś uwzględnić z urzędu tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08, z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1781/08, dostępne w bazie orzeczeń: http://cbois.nsa.gov.pl ). Nie może więc sąd administracyjny, w sytuacji kiedy strony nie brały udziału w postępowaniu, z urzędu działać za strony, które mogą być niezainteresowane udziałem w postępowaniu, a jeżeli takie zainteresowanie wykażą, to w każdej chwili mogą złożyć stosowny wniosek. Uprawnieniami procesowymi rozporządza strona tego postępowania i to ona decyduje, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, zdefiniowana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i występowania w jej imieniu z przedmiotowym wnioskiem, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Tym samym zarzuty odnoszące się do nieustalenia kręgu osób potencjalnie mogących wziąć udział w postępowaniu nie zasługują na uwzględnienie. Orzecznictwo przywołane przez R.M. odnosi się do sytuacji, w której organ odmówił przyznania statusu strony w postępowaniu, wydając w tym przedmiocie stosowne rozstrzygnięcie. Również zarzuty podnoszone w obu skargach kasacyjnych naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia faktyczne oraz ocena prawna wraz z jej uzasadnieniem nie budzą, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zastrzeżeń bowiem Sąd wojewódzki w sposób należyty skontrolował legalność zaskarżonej decyzji, prawidłowo przyjmując, że organ administracji nie dopuścił się żadnego naruszenia prawa. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że organ rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie wykazując niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy. Wszystkie istotne w sprawie fakty zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, iż kierowanie się zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiał zgromadzony w sprawie daje odpowiedź co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, jak to zasadnie przyjął Sąd wojewódzki. W szczególności w zakresie konieczności, a właściwie braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz zgodności spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o czym będzie mowa przy analizie zarzutów dotyczących prawa materialnego. Ponadto podkreślić należy, że wprawdzie organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu potwierdzające okoliczności przez nią podnoszone. Nic nie stało więc na przeszkodzie aby strona przedstawiła własną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (wskazane w skardze kasacyjnej R.M.), oraz art. 6 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (wskazane w skardze kasacyjnej A.K.), winny być rozpoznane, co też będzie uczynione, przy omawianiu zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jako odnoszące się w istocie do tej materii. Na marginesie w zakresie redakcji, wskazać należy, że niezasadne jest powoływanie się na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie bowiem z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W zakresie tych rozważań, zaznaczyć trzeba, że sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach. Przechodząc do analizy zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uznać należy, iż również i te nie mogą odnieść zamierzonego skutku. I tak, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminu Kunów. W sprawie niesporne jest, że dla terenu objętego sporną inwestycją oraz jego sąsiedztwa obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kunów, przyjęty uchwałą nr LVII/387/06 Rady Miejskiej w K. z dnia 31.05.2006 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 21.07.2006r. nr 181, poz. 2124, ze zm. przyjętą uchwałą Nr LX/364/10 Rady Miejskiej w K. z dnia 25.06.2010 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 2.09.2010r. nr 247, poz. 2443. Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem U - A58U, działka nr [...] - na terenie A5MN, a działka nr [...] (droga) - na terenie 36KDL. Wbrew twierdzeniom wnoszących skargi kasacyjne sporna inwestycja zgodna jest z zapisami § 11 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka, na której usytuowana jest wieża stacji bazowej telefonii komórkowej położona jest na terenie oznaczonym symbolem U - A58U (teren usług komercyjnych). § 11 ust. 5 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę i rozbudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Wprawdzie w planie nie zdefiniowano pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej", jednakże zauważyć należy, że w § 11 ust. 1 pkt 19, znalazł się zapis, iż dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol MN), dopuszcza się budowę i rozbudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej za wyjątkiem masztów telefonii komórkowej. Z tego zapisu można wnioskować, że na terenie usług komercyjnych (U - A58U) dozwolone jest sytuowanie takich masztów. Zauważyć trzeba, co wynika z analizy dokumentacji, że obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2 położone są w osiach głównych promieniowania anten, na azymutach 0°, 120° i 240°, w odległości 59,36 m od środka elektrycznego anteny dla anten UMTS 2100, w odległości 46,08 m dla anten GSM 900 – na wysokości 36,6 m nad poziomem terenu dla anteny GSM 900 na azymucie 120° i 240° i na wysokościach większych w pozostałych przypadkach (Graficzny modelu obszaru oddziaływania). Obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883), znajdują się na wysokości co najmniej 36,6 m ponad powierzchnią terenu i większej, nie obejmują budynków usytuowanych w sąsiedztwie stacji. Zasięgi oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych do granic inwestycji. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że: "przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 719/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10 (CBOSA, http://orzeczenia.gov.pl) wyjaśniając, że kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Należy bowiem ocenić, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym przypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich, w tym zabudowy planowanej. Słusznie zatem wskazał Sąd wojewódzki, że taka lokalizacja inwestycji koreluje z wprowadzonym planem zakazem zabudowy wyższej niż 3 kondygnacje dla obszarów oznaczonych w planie symbolem MN (§ 11 ust. 1 pkt 10a planu) i wyższej niż 2 kondygnacje dla obszarów oznaczonych U (§ 11 ust. 5 pkt 9 planu). Tym samym brak jest podstaw, aby uznać, aby realizacja spornej inwestycji negatywnie wpływała na ewentualne przyszłe plany inwestycyjne właścicieli sąsiednich działek. Nie ma również w tym względzie sprzeczności z postanowieniami § 11 ust. 5 pkt 4 planu. Mimo że jak twierdzi A.K. organ wydał pozwolenie ma budowę stacji w odległości 3,5 m od terenu o symbolu MN, nie można uznać, że ta lokalizacja, oddziaływać będzie bezpośrednio, na teren MN, bowiem jak wskazano oddziaływanie inwestycji będzie mało miejsce na wysokości 36 m nad poziomem terenu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela też pogląd Sądu I instancji, iż do spornej stacji bazowej telefonii komórkowej, nie można stosować zapisów § 11 ust. 5 pkt 9 planu, zgodnie z którym, ustala się maksymalną wysokość obiektów usługowych komercyjnych na 2 kondygnacje. Pojęcie kondygnacji zostało wyjaśnione w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatem niewątpliwie odnosi się ono do budynku. Przez to pojęcie należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Ponadto, do budowli – przez które należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury – ustawodawca zaliczył między innymi wolno stojące maszty antenowe (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). W rezultacie należy uznać, że planowany do realizacji maszt antenowy telefonii komórkowej (którego wysokość opisuje się poprzez podanie długości konstrukcji w pionie) nie jest budynkiem, w związku z czym brak podstaw, aby stosować do tego obiektu ograniczenia dotyczące ilości kondygnacji. Za niezasadny także należy uznać zarzut naruszenia § 11 ust. 5 pkt 12 planu, który wprowadza wymóg zapewnienie miejsc parkingowych na terenie posesji. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego planowana do realizacji stacja bazowa jest stacją bezobsługową, a wygrodzony teren wokół masztu będzie użytkowany sporadycznie, tylko i wyłącznie przez osoby uprawnione. Trudno jest uznać, że będzie w niej prowadzona jakakolwiek działalność, tak jak wskazuje uszczegółowienie do zapisów planu: gastronomiczna, rzemieślnicza, usługowa, czy też będzie w niej zatrudnione 4 osoby. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w końcu również zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i braku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, należy uznać za nieuzasadnione. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w projekcie budowlanym opracowania (K-l-35), na co słusznie wskazał Sąd wojewódzki, zatytułowanego "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko - stacja bazowa telefonii komórkowej [...], ul. [...], K." (str. 69 projektu budowlanego), uzupełnionego opracowaniem pt. "Graficzny model obszaru oddziaływania" (K-I-25), jego autor – specjalista systemów ochrony atmosfery – wykazał, że przedmiotowa inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - str. 75 projektu budowlanego. Wprawdzie R.M. kwestionuje to opracowanie, jako nie mające szczególnej mocy dowodowej, bowiem sporządzone zostało na zlecenie inwestora, jednakże, zauważyć należy, iż żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wskazuje, jaki podmiot uprawniony jest do sporządzenia opracowania, na podstawie którego organ administracji architektoniczno-budowlanej ma możliwość dokonania kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w świetle ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Z uwagi na specyficzny charakter inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której eksploatacja związana jest z emisją pól elektromagnetycznych, organ administracji architektoniczno - budowlanej zmuszony jest opierać się na szczegółowych danych przedstawionych przez inwestora i dołączonych do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Może być on sporządzony na zlecenie inwestora co nie oznacza, iż jest on obarczony wadliwością lub stronniczością. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że opracowanie w postaci przedłożonej w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia winno pochodzić od określonego podmiotu i to wskazanego przez organ prowadzący postępowanie. Dokument przedstawia analizę (opisową i graficzną) zasięgu oddziaływania na środowisko wraz ze stosownymi obliczeniami. Ponadto, zaznaczyć należy, że przedmiotowa analiza oddziaływania jest częścią projektu budowlanego, który został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu. To projektanci biorą pełną odpowiedzialność za projekt, a jak wyżej wskazano sporządzona analiza jest częścią projektu budowlanego. Nadto, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 11 lit. c) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Projekt budowlany niewątpliwie zawiera takie dane, zaś z nich wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jak wynika z akt sprawy moc promieniowania poszczególnych 6 anten Kathrein jest mniejsza od wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co również za tym idzie nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ani uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (odpowiednio art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Tym samym zarzuty naruszenia prawa materialnego podnoszone w skargach kasacyjnych odnoszące się do tej kwestii nie mogły zostać uwzględnione. Na marginesie wskazać należy, iż intencją R.M., nie było raczej kwestionowanie § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.