II SA/Rz 1023/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. S. i W. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących E. S. i W. S. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz skarżącej E. S. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi E. S. i W. S. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], o uchyleniu w części decyzji Starosty [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z rozbudową instalacji elektrycznej na działce nr ewid. 1989 obr. nr [...], J. jedn. ewid. [...], J. Pozytywne rozpatrzenie wniosku było następstwem spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.b."). Organ I instancji uznał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, zaś projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Po uprzednim usunięciu przez inwestora nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b., organ uznał także, że projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami oraz zawiera informację dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Organ ustalił ponadto, że J. K. zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], wykonała obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanej płyty balkonowej podpartej słupem, nadmurowanych ścian ganku, zadaszenia nad balkonem i nadmurowanym gankiem przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. 1989 położonej w J. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, składając odwołanie. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 2 zapis: "Obszar oddziaływania obiektu/ów, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: dz. nr ewid. 1989, 1988/2, 1990, 1991/1 obr. J. jedn. ewid. J." i orzekł w tym zakresie następująco: "Obszar oddziaływania obiektu/ów, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: dz. nr ewid. 1989, 8787, 1990, 1991/1 obr. J. jedn. ewid. J.". W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że pomyłka polegająca na objęciu zakresem oddziaływania inwestycji działki nr ewid. 1988/2, zamiast działki nr ewid. 8787 wynikała z błędu na mapie do celów projektowych, na której opracowany został projekt zagospodarowania działki, z którego wynika, że teren działki nr ewid. 8787 uznany został przez geodetę za część działki nr ewid. 1988/2. Ustalenie obszaru oddziaływania było natomiast prawidłowe. Ponieważ właścicielami działek nr ewid. 8787 i 1988/2 są skarżący, strony miały zapewniony udział w postępowaniu. Brak było natomiast podstaw do objęcia obszarem oddziaływania inwestycji działki nr ewid. 1947/3. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji w zakresie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b., po uprzednim przedłożeniu uzupełnionego i poprawionego projektu budowlanego. Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżących zarzutów, organ uznając je za niezasadne podał, że wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, bowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana przez Wójta Gminy J. w dniu [...] lutego 2014 r. pozostaje nadal w obrocie prawnym. Organ wyjaśnił ponadto, że zakres przedmiotowego projektu budowlanego dotyczy rozbudowy i nadbudowy części budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wykonaniem lukarny. Nie odnosi się natomiast do pozostałej części tego obiektu, a przepisy u.p.b. nie nakładają na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku badania legalności już istniejącego obiektu. W projekcie budowlanym znajduje się wymagana przepisami ekspertyza techniczna, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może żądać od inwestora dokumentów innych niż wyszczególnione w art. 33 u.p.b. Również do organu administracji architektoniczno-budowlanej nie należy sprawa zgodności lokalizacji istniejącej zabudowy z przepisami prawa. Według zatwierdzonego projektu budowlanego ściana rozbudowywanej części budynku od zachodniej strony stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego spełniającą wymogi techniczne, a odprowadzanie wód opadowych przewidziano rurami spustowymi na teren własnej działki. W ocenie organu odwoławczego, podnoszona odległość między projektowaną rozbudową budynku na działce nr ewid. 1989 i istniejącym budynkiem na działce nr ewid. 1991/1 spełnia wymogi przepisów warunków technicznych zarówno w zakresie dopływu światła dziennego i słońca, jak również bezpieczeństwa pożarowego. Sprawa kwalifikacji w ewidencji działki nr ewid. 1990 jako niezgodnej z faktycznym sposobem jej użytkowania pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygniecie. Natomiast żądanie umieszczenia w decyzji informacji, z czego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie znajduje uzasadnienia, a złożenie przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, który nie miał podstaw do weryfikacji jego treści. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili błędną lokalizację istniejącego obiektu, który planowany jest do rozbudowy, obrazę art. 3 pkt 20 u.p.b., przez niewłaściwe ustalenie przez organ obszaru oddziaływania obiektu planowanego, mało wnikliwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak konkretnego uzasadnienia powodu uznania za prawidłowe oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wydanie decyzji mimo tego, że decyzja o warunkach zabudowy nie uzyskała przymiotu prawomocności, niewłaściwe dokonanie oględzin rozbiórki przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz brak dowodów na to, że rozbiórka został wykonana w zakresie w jakim wykonano nadbudowę budynku w 2000 r. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej E. Ś. dodatkowo zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 u.p.b., polegające na wydaniu decyzji o pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu będącego na dzień wydania decyzji przedmiotem prowadzonych przez organ nadzoru budowlanego postępowań administracyjnych zmierzających do usunięcia skutków samowoli budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 648/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo, organy w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia. Sąd przywołał treść art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz podkreślił, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ww. przepisie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę Takie postanowienie zostało wydane w dniu [...] października 2014 r. i wobec usunięcia nieprawidłowości szczegółowo w nim opisanych, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dacie składania wniosku przez inwestora i w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę decyzja o warunkach zabudowy była ostateczna i podlegała wykonaniu, co zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 4 u.p.b. i wbrew stanowisku skarżących stanowiło podstawę do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wznowienie postępowania czy też wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy do zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu bezzasadnego uznania prawidłowości oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Sąd wskazał, że także jest on nietrafny. Sąd wyjaśnił, że jedną z podstawowych zasad procesu inwestycyjno-budowlanego jest zasada wolności budowlanej, o której stanowi art. 4 u.p.b., wywodzona z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP. Pozostaje ona jednocześnie publicznym prawem podmiotowym przysługującym każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przy zachowaniu zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi o braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to złożone zostało pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i stwarza domniemanie, że przysługuje ono podmiotowi, który je złożył. Skarżący nie przedłożyli żadnych dowodów skutkujących obaleniem domniemania, że prawo to inwestorowi - synowi właścicieli działki na której ma być posadowiony budynek przysługuje, a zakwestionowanie takiego oświadczenia nie może nastąpić poprzez samo twierdzenie strony niepoparte jakimkolwiek dokumentem, decyzją administracyjną, czy orzeczeniem sądu. Sąd przyznał rację organowi odwoławczemu także w zakresie oceny wpływu na treść wydanej decyzji kwestii legalności istniejącego, planowanego do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku. Sąd ocenił, że sprawa ta pozostaje poza zakresem oceny organów orzekających w niniejszej sprawie. Wymogi konieczne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę określone zostały w art. 35 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 u.p.b. i w razie ich spełnienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o powożeniu na budowę. Sąd uznał również, że na aprobatę nie zasługuje także podniesiony przez pełnomocnika skarżącej zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 u.p.b., polegający na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do obiektu będącego na dzień wydania decyzji przedmiotem prowadzonych przez organ nadzoru budowlanego postępowań administracyjnych zmierzających do usunięcia skutków samowoli budowlanych. Sąd dodał przy tym, że wykładnia art. 35 ust. 5 u.p.b. nie pozostawia wątpliwości, iż w świetle tej regulacji właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Końcowy fragment przytoczonego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przepis może znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy w chwili rozstrzygania w przedmiocie pozwolenia na budowę nakaz rozbiórki innego obiektu budowlanego jest już orzeczony. Niewystarczające jest, by w tym momencie na danym terenie znajdował się obiekt lub obiekty podlegające rozbiórce, jeżeli organ nadzoru budowlanego nie wydał jeszcze decyzji w tej materii (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2838/14). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. S. (dalej w skrócie: "skarżąca kasacyjnie"), wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1919/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kasacyjnie kwotę 590 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie podziela zarzutu naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 160 p.p.s.a. Stosownie do pierwszego z ww. przepisów, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia Sądowi I instancji zarzutu jego naruszenia. Nie przeprowadzenie, bowiem dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie jak niewydanie w tym przedmiocie postanowienia (art. 160 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadniony był natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska przez Sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, lub innym piśmie procesowym, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie rozważył w dostateczny sposób zarzutu dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 u.p.b. Tymczasem było to konieczne, z uwagi na skomplikowany w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny. Z akt administracyjnych sprawy i argumentacji strony skarżącej, wynika, że w stosunku do obiektu budowlanego objętego rozbudową i nadbudową, toczyły się co najmniej cztery postępowania przez organem nadzoru budowlanego, tj. w sprawach: "rozbiórki dachu i wykonania nowego o innym kształcie", "wykonania płyty przy wejściu do budynku i wykonania ocieplenia budynku", "wykonania płyty balkonowej podpartej słupem, nadmurowania ścian ganku z zadaszeniem całości", w przedmiocie legalności budynku mieszkalnego usytuowanego na dz. nr ew. 1989 w J. (sprawa ta nazywana jest przez organ również sprawą "tzw. starej części budynku". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznym było wyjaśnienie w sposób niezwykle szczegółowy zależności pomiędzy tymi postępowaniami, a postępowaniem objętym niniejszą sprawą. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dokonując oceny wniosku o pozwoleniu na rozbudowę obiektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonuje oceny projektu budowlanego. Oczywistym też jest, że projekt rozbudowy obiektu budowlanego musi nawiązywać do obiektu już istniejącego. Ocena projektu rozbudowy obiektu budowlanego musi zatem odnosić się także do obiektu już istniejącego. Ten istniejący obiekt budowlany musi zaś być obiektem o uregulowanym stanie prawnym. Nie powinno się zdarzyć, aby organ administracji architektoniczno- budowlanej w istocie przeprowadzał postępowanie naprawcze, gdyż nie należy to do jego kompetencji i dokonywał oceny, czy pewna część obiektu budowlanego, który ma być rozbudowany, nie narusza prawa. Mogłoby to doprowadzić do sytuacji, w której organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając projekt rozbudowy dopuściłby dalsze istnienie pewnej części lub całości rozbudowywanego obiektu, zaś organ nadzoru budowlanego po przeprowadzeniu własnego postępowania, mógłby wydać nakaz rozbiórki części lub całego obiektu. Wprawdzie z literalnego brzmienia art. 32 ust. 4 i art. 35 u.p.b. nie wynika, by warunkiem udzielenia pozwolenia na rozbudowę lub nadbudowę obiektu budowlanego, było uprzednie uregulowanie stanu prawnego istniejącego obiektu, to jednak za takim rozumieniem przepisów przemawia wykładnia systemowa. Gdyby się okazało, że planowane roboty budowlane ingerowałyby w części objęte innymi postępowaniami administracyjnymi, zasadne byłoby zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do czasu zakończenia tych postępowań. Nie powinno się bowiem dopuścić do sytuacji, w której np. dokonano by legalnej nadbudowy obiektu, nad częścią, która winna podlegać obowiązkowi rozbiórki. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po części uzasadniony był także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 u.p.b. oraz art. 35 ust. 4 i ust. 5 u.p.b. Naczelny Sąd Administracyjny, nie uwzględnił wniosku skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, z uwagi na zasadność skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przechodząc do wskazania przyczyn eliminacji z obrotu prawnego kwestionowanych skargą decyzji, należy wyeksponować, że Sąd oceniając jej skuteczność, związany był wykładnią prawa i wskazaniami sformułowanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2018 roku, sygn. akt II OSK 1919/16. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie przesądził, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie J. K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z rozbudową instalacji elektrycznej na działce nr ewid. 1989, w sytuacji gdy toczą się postępowania nadzorcze w sprawach: "rozbiórki dachu i wykonania nowego o innym kształcie", "wykonania płyty przy wejściu do budynku i wykonania ocieplenia budynku", "wykonania płyty balkonowej podpartej słupem, nadmurowania ścian ganku z zadaszeniem całości", "legalności tzw. starej części budynku" (budynku mieszkalnego usytuowanego na dz. nr ew. 1989 w J.) było przedwczesne. W ocenie Sądu kasacyjnego, przed ewentualnym udzieleniem pozwolenia na budowę konieczne było uprzednie wyjaśnienie w sposób niezwykle szczegółowy zależności pomiędzy tymi postępowaniami, a postępowaniem objętym niniejszą sprawą. W ponownie prowadzonym postępowaniu, w ramach oceny wniosku o pozwolenie na rozbudowę/nadbudowę obiektu budowlanego organy zweryfikują projekt budowlany również w kontekście stanu prawnego obiektu już istniejącego. Organy uwzględnią stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie jest dopuszczalna sytuacja, w której organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając projekt rozbudowy/nadbudowy dopuściłby dalsze istnienie pewnej części lub całości rozbudowywanego obiektu, zaś organ nadzoru budowlanego po przeprowadzeniu własnego postępowania, mógłby wydać nakaz rozbiórki części lub całego obiektu. Jeżeli planowane roboty budowlane ingerują w części obiektu budowlanego objęte innymi postępowaniami administracyjnymi – postępowaniami nadzorczyni - zasadne będzie zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do czasu zakończenia tych postępowań, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Pozwoli to uniknąć sytuacji, w której dokonano by legalnej nadbudowy obiektu, nad częścią, która winna podlegać obowiązkowi rozbiórki. Jeżeli postępowania nadzorcze względem obiektu budowalnego na działce 1989 zostały już zakończone, organy udokumentują ten fakt w aktach administracyjnych, a następnie rozważą ich wyniki, w kontekście prawnej zasadności zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z rozbudową instalacji elektrycznej na działce nr ewid. 1989, stosownie do stanowiska prezentowanego we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Uwzględniając całość powyższego Sąd stwierdza, że organy nie zgromadziły i nie rozważyły we właściwym zakresie materiału dowodowego w sprawie, co in concreto przełożyło się na nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie; nie rozważono wpływu postępowań nadzorczych prowadzonych wobec obiektu budowlanego na działce 1989 w J. na zasadność udzielenia pozwolenia na jego rozbudowę/nadbudowę – naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 P.p.s.a.