II OSK 1020/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1396/06 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własna decyzję z dnia [...] pozbawiającą W. K. uprawnień kombatanckich. Decyzje te zostały wydane po kilkakrotnym rozpoznaniu sprawy, w tym również przez Naczelny Sąd Administracyjny, i oparte zostały na podstawie przepisów art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a/ i art. 25 ust. 4 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371). Organ stwierdził w ich uzasadnieniach, że W. K. uzyskał uprawnienia kombatanckie decyzją byłego ZBOWiD-u z tytułu służby w Wojsku Polskim oraz udziału w ruchu oporu w czasie drugiej wojny światowej oraz "walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej" od 29 kwietnia 1945 r. do 29 września 1945 r. Jednocześnie organ ustalił, że od kwietnia do września 1945 r. był on funkcjonariuszem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w W. oraz kierownikiem grupy operacyjnej i oficerem śledczym w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa w S.. Zgodnie z powołanymi w wymienionych wyżej decyzjach przepisami pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby pełniące służbę lub funkcję i będące zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa, Informacji Wojskowej a także nadzorujących je komórkach zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu W. K. pełnił w aparacie Bezpieczeństwa Publicznego kluczowe stanowiska, za jakie uznać należy kierowanie grupą operacyjną i wykonywanie funkcji oficera śledczego. Świadczy o tym treść bogatego materiału zebranego w aktach sprawy. Fakt ten uzasadnia pozbawienie go uprawnień kombatanckich. W. K. zaskarżył wymienioną wyżej decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej oparcie na błędnie ustalonym stanie faktycznym oraz naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. wydanym w trybie uproszczonym skargę oddalił. W motywach tego orzeczenia Sąd stwierdził, iż ustalenie co do zatrudnienia i pełnienia służby przez skarżącego w organach Bezpieczeństwa Publicznego znajduje oparcie w treści bogatego zebranego i przeanalizowanego przez organ administracyjny materiału dowodowego. Z materiału sprawy wynika też, że w latach 1946–1956 był on zatrudniony w strukturach wojskowego wymiaru sprawiedliwości jako oficer śledczy a następnie jako p.o. prokurator, wiceprokurator i prokurator. Zgodnie więc z przepisem art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a/ i b/ ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego istniała prawna podstawa do pozbawienia W. K. przyznanych mu wcześniej uprawnień kombatanckich. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na istnienie okoliczności wskazanych w art. 21 ust. 3 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 68, poz. 436), które wyłączyłyby w stosunku do niego stosowanie przepisu art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a/ omawianej ustawy, przewidującego pozbawienie uprawnień kombatanckich. Wobec tych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę W. K. za nieuzasadnioną i podlegającą oddaleniu. Wymieniony wyrok W. K. zaskarżył skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie odpowiada wymogom tego przepisu. Skarżący określił, iż uzasadnienie to "nie zawiera zwięzłego przedstawienia stanu sprawy oraz nie odnosi się do zarzutów podniesionych w mojej skardze. Jest nadmiernie rozwlekłe, ogólnikowe, gołosłowne, chaotyczne, subiektywne i nie zawiera żadnych wskazań co do dalszego postępowania. Tendencyjnie interpretuje się obowiązujące przepisy prawa. Gołosłownie obarcza się mnie czynami, których nie popełniłem. Bezpodstawnie zarzuca mi się zwalczanie organizacji i osób walczących o niepodległość Polski". Jednocześnie skarżący stwierdził, iż krótkotrwałą służbę w WUBP pełnił wbrew własnej woli i z przyczyn od niego niezależnych, wobec wcielenia całego stanu osobowego Polskiego Sztabu Partyzanckiego do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, co spowodowało, że znalazł się on w tych strukturach i został skierowany na stanowisko kierownika grupy operacyjnej WUBP. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw. Zarzut obrazy art. 141 § 4 p.p.s.a. jest całkowicie nieuzasadniony, sprzeczny z obiektywnie istniejącym stanem i wyraża w pełni dowolne i subiektywne oceny skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi formalne wskazanego przepisu i wnikliwie przedstawia przebieg całego postępowania, zarzuty skargi i stanowisko organu, przyjęte ustalenia ze wskazaniem materiału dowodowego stanowiącego ich podstawę oraz podaje i wszechstronnie omawia prawną podstawę wyroku. Brak wskazań co do dalszego postępowania jest oczywistą konsekwencją tego, iż wyrok zakończył postępowanie. Obszerne i wszechstronne przedstawienie stanu sprawy nie jest wadą lecz zaletą motywów wyroku, gdyż wymóg "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy" określa minimalny warunek uzasadnienia wyroku. Prawidłowość ustaleń organu i Sądu I instancji potwierdza sam skarżący, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznaje, iż pełnił służbę w 1945 r. w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa, chociaż usprawiedliwia ten fakt przeniesieniem służbowym wbrew jego woli. Skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlega więc oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.