II GSK 4762/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp.j. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2792/15 w sprawie ze skargi A Sp.j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenie reklamy apteki i nałożenie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od B Sp. z o.o. Sp.k. w W. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2016 r., VI SA/Wa 2792/15 oddalił skargę A Sp. j. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "GIF") z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. 2. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną przez spółkę, do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która zarzuciła Sądowi I instancji: 2.1. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a." – naruszenie przepisów postępowania, polegające na: 2.1.1. Niezastosowaniu art. 145. § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję GIF z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) w sytuacji, w której decyzja GIF została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 8. k.p.a. Uchybienie to, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych wyżej błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej. 2.1.2. Niewłaściwym zastosowaniu art. 151. p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję GIF z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) w sytuacji, w której decyzja GIF wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 8 k.p.a. Uchybienie to, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi Skarżącej. 2.2. Niezależnie od podniesionych wyżej zarzutów proceduralnych, opierając się o treść art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji także: 2.2.1. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a. ust. 1. zd. 1. ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) dalej "Prawo farmaceutyczne" lub "p.f." poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 94a ust. 1 zd. 1 Prawa farmaceutycznego, polegające na uznaniu, że działania Skarżącej, będące przedmiotem postępowania, stanowiły zabronioną reklamę apteki. 2.2.2. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1 zd. 2 Prawa farmaceutycznego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 94a ust. 1 zd. 1 Prawa farmaceutycznego prowadzące do jego niezastosowania, w sytuacji gdy działania Skarżącej, będące przedmiotem postępowania, stanowiły w swojej istocie wyłączoną spod zakazu reklamy informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki. 2.2.3. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 101. Prawa farmaceutycznego, poprzez błędną wykładnię art. 101 Prawa farmaceutycznego, polegającą na uznaniu, że organ Inspekcji Farmaceutycznej nie może odmówić udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z uwagi na wnioskowaną nazwę apteki, zawartą we wniosku o udzielenie zezwolenia, a nazwa może zostać zbadana dopiero w trakcie jej używania w obrocie podczas gdy wskazany wyżej przepis Prawa farmaceutycznego daje organom Inspekcji Farmaceutycznej taką możliwość. 2.2.4. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 37am pkt 2 Prawa farmaceutycznego oraz 94a ust. 1. Prawa farmaceutycznego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 37am pkt 2 oraz 94a ust. 1. Prawa farmaceutycznego, polegające na ich niezastosowaniu, z powodu przyjęcia, że organ Inspekcji Farmaceutycznej nie może odmówić udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z uwagi na wnioskowaną nazwę apteki, zawartą w wniosku o udzielenie zezwolenia, a nazwa może zostać zbadana dopiero w trakcie jej używania w obrocie, podczas gdy wskazane wyżej przepisy Prawa Farmaceutycznego daje organom Inspekcji Farmaceutycznej taką możliwość. 2.2.5. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 129b Prawa farmaceutycznego, poprzez niewłaściwe (nieuzasadnione) zastosowanie art. 129b Prawa farmaceutycznego, prowadzące do nałożenia na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 zł, podczas gdy Skarżąca nie prowadziła reklamy apteki. 2.3. Mając na uwadze powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wniosła o: 2.3.1. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego, w trybie art. 188 p.p.s.a., polegającego na uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz uchyleniu zaskarżonej decyzji GIF z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, to jest decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "WIF") z dnia [...] maja 2015 r. (nr [...]) (dalej Decyzja "WIF") w całości, oraz umorzenie postępowań przed GIF oraz WIF. 2.3.2. Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku wskazanego w pkt III, ust. 1. petitum, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. 2.3.3. Zasądzenie od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. 2.4. Ponadto, stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a., strona wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. 3.2. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych wyjaśnić na wstępie należy, iż według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658, dalej: nowela), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r., I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r., I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r., I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., II GSK 1869/17; publ. CBOSA). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. 3.4. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd kasacyjny jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., I FSK 1536/11; Lex nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 3.5. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07; Lex nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14; Lex nr 1658243). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to oczywiście dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, gdyż odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Wskazać przy tym trzeba, że błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym rozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego. Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (tzw. błąd subsumcji) wyraża się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej lub też na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną. Ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu (z reguły) wykazanie, iż stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy. 3.6. Dodać przy tym trzeba, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez przedstawienie argumentacji mającej na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania bądź też do korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych (wyrok NSA z 12 września 2018 r., I GSK 971/18). Z uwagi na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, iż z uwagi na brak zarzutów w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami faktycznymi organów orzekających w sprawie, zaakceptowanymi przez Sąd I instancji i stanowiącymi podstawę faktyczną zaskarżonego w sprawie wyroku. Dzieje się tak dlatego, na co zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie swoich rozważań, że wykazanie przez kasatora, iż stan faktyczny sprawy ustalony przez organy, a przyjęty przez Sąd I instancji do wyrokowania został wadliwie ustalony oraz oceniony, bądź też nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy, możliwe jest wyłącznie w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Brak tego rodzaju zarzutów bądź też ich bezskuteczność oznacza, że podstawą oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (lub brak zastosowania) jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. 3.7. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) okazała się bezzasadna i dlatego należało ja oddalić. 3.8. W art. 94a ust. 1 p.f. ustawodawca ustanowił zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie określił jednak definicji reklamy apteki, choć należy przyjąć, że wskazany przepis zakreśla ramy tego pojęcia dość szeroko, wprost wyłączając spod zakazu jedynie informacje o lokalizacji i godzinach pracy apteki. 3.9. Zgodnie z ugruntowaną już w orzecznictwie sądów administracyjnych definicją reklamy apteki, którą podziela również NSA w składzie orzekającym w tej sprawie, reklamą apteki jest każde działanie zachęcające klientów do zakupu towarów sprzedawanych w aptece, niezależnie od form i metod tego działania oraz użytych środków. Zauważyć należy, iż podobnie reklama definiowana jest w art. 2 Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.Urz. UE L 2006.376.21). W akcie tym przyjęto, że reklama oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań. 3.10. Niekwestionowany stan faktyczny sprawy, będący podstawą orzekania przez organy obu instancji oraz WSA jest taki, że spółka jawna A posiada zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...]. Na drzwiach i oknach lokalu apteki umieszczone zostały napisy zawierające powyższą nazwę, jak również na ogrodzeniu przy ulicy C. w G. i na tylnej szybie autobusów [...]. Za niedozwoloną reklamę apteki uznane zostały treści zawarte w napisach oraz sposób ich umieszczenia. 3.11. Skarżąca kasacyjnie spółka podniosła, że istotą sporu w tej sprawie jest to czy nazwa może stanowić niedozwoloną reklamę apteki oraz czy organ na etapie rejestracji ma prawo kwestionowania możliwości posługiwania się tą nazwą w ramach prowadzonej przez aptekę działalności. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej, może odnieść się do tak postawionej kwestii wyłącznie na gruncie stanu faktycznego rozpoznanej sprawy, to jest w sytuacji, w której za niedozwoloną reklamę uznano posługiwanie się nazwą apteki [...] w określony, wyżej opisany sposób, poprzez umieszczenie napisów w oknach i na drzwiach apteki, na ogrodzeniu przy ulicy C. w G., na tylnej szybie autobusów [...]. W tym stanie faktycznym WSA prawidłowo uznał, że sama nazwa apteki, która nie miała żadnego uzasadnienia prawnego dla stosowania określenia "[...]", reklamowała aptekę i jej działalność, sugerując, że apteka oferuje leki po niższych, bo hurtowych cenach. NSA stwierdza, że fakt, iż zapis "[...]" został zarejestrowany jako nazwa apteki nie oznacza, że wyeksponowanie napisu o takiej treści na oknach i drzwiach apteki, na ogrodzeniu przy ulicy C. w G. i na tylnej szybie autobusów [...] nie stanowi niedozwolonej reklamy apteki. W konsekwencji uznaje, że wyeksponowanie napisu o tej treści stanowi niedozwoloną w świetle art. 94a ust. 1 p.f. reklamę apteki, pomimo że treść napisu odpowiada nazwie apteki. Strona skarżąca zdaje się nie zauważać, że zgodnie z art. 94a ust. 1 zd. 2. p.f. nie stanowi reklamy wyłącznie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przepis ten nie wspomina o nazwie apteki. Zarejestrowanie nazwy apteki nie upoważnia osoby prowadzącej aptekę (ani innych osób) do eksponowania tej nazwy w sposób naruszający art. 94a ust. 1 p.f. 3.12. Wyrażone w skardze kasacyjnej stanowisko skarżącej spółki, że każdy przeciętnie rozumujący konsument powinien zdawać sobie sprawę ze sztywnych cen leków refundowanych oraz odróżniać pojęcie obrotu detalicznego od hurtowego, która to argumentacja zmierza do wykazania, że nazwa apteki nie mogła wprowadzić przeciętnego konsumenta w błąd, jest w sprawie dotyczącej prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki bez znaczenia, ponieważ zgodnie z art. 94a p.f. zabroniona jest każda reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, a nie tylko reklama wprowadzająca konsumentów w błąd. Wobec przedstawionej wyżej i mającej zastosowanie w sprawie definicji reklamy, zgodnie z którą reklama apteki to reklama, która zachęca do nabycia towarów (określonych lub nie) w konkretnej aptece, pozbawiony podstaw jest wyrażony w skardze kasacyjnej pogląd, iż reklama apteki musi zachęcać do nabycia konkretnych towarów. 3.13. Reasumując, NSA stwierdza, że nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 94a ust. 1 i art. 129b p.f., ponieważ WSA prawidłowo przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej i w sposób uzasadniony zaakceptował zaskarżoną decyzję zarówno w zakresie nakazania zaprzestania zabronionej reklamy jak i nałożenia kary, uznając, że wskazane przepisy ustawy prawo farmaceutyczne zostały prawidłowo zastosowane. 3.14. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że naruszenie przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. może polegać na wykroczeniu poza kompetencje sądu albo zastosowaniu środka nieprzewidzianego w ustawie. Takie zarzuty sformułowane nie zostały. 3.15. Nie są uzasadnione również zrzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej. Jak wskazano wyżej fakt rejestracji określonej nazwy apteki nie jest podstawą do eksponowania tej nazwy jako hasła reklamowego. Strona uzyskując zezwolenie na prowadzenie apteki ma obowiązek znajomości przepisów dotyczących prowadzenia apteki, w tym zakazu jakiejkolwiek reklamy jej działalności. Ponownie podkreślić należy, że określając jakie informacje nie stanowią reklamy apteki, ustawodawca wskazał na informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego, nie wymienił natomiast nazwy apteki. 3.16. NSA stwierdza, że poza zakresem kontrolowanej sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena uprawnień organu dokonującego rejestracji apteki, w szczególności w zakresie możliwości kwestionowania wskazanej przez wnioskodawcę nazwy apteki. Wypowiadając się w tym zakresie WSA wykroczył poza granice sprawy, co jednak nie ma wpływu na wynik postępowania. 3.17. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 105 k.p.a., bowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Istniały wyraźne podstawy do rozpatrzenia sprawy co do istoty. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej istniała sprawa administracyjna, którą należało rozstrzygnąć. 3.18. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.