II OZ 1285/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. i M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 172/07 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi A. i M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej przywrócenie użytkowania pomieszczeń garażowo-gospodarczych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. po rozpoznaniu skargi A. i M. R. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej przywrócenie użytkowania pomieszczeń garażowo-gospodarczych. W pkt 2 tego wyroku Sąd przyznał radcy prawnemu A. I. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 22 sierpnia 2007 r. Pismem z dnia 29 sierpnia 2007 r. radca prawny A. I. reprezentująca skarżących złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów zawarte w w/w wyroku z dnia 25 lipca 2007 r. W uzasadnieniu wskazała, że pomimo, iż w piśmie z dnia 25 lipca 2007 r. skarżący wnieśli o zwrot kosztów przejazdów do Sądu, Sąd uwzględniając skargę nie przyznał im zwrotu tych kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W przypadku zaś, gdy strona jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się ich wynagrodzenie, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 powołanej ustawy). W przedmiotowej sprawie skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika, ponadto Sąd wysyłając do nich zawiadomienia o terminie rozprawy wyraźnie zaznaczał, iż stawiennictwo na rozprawie jest nieobowiązkowe. W tej sytuacji nie można uznać, aby koszty dojazdów strony na rozprawę stanowiły niezbędne koszty postępowania, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie zwrotu kosztów poniesionych w związku z dojazdem do Sądu należy uznać za nieuzasadnione. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.