II FZ 791/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt I SA/Po 910/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji zajętej wierzytelności postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 910/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpatrzeniu sprzeciwu z dnia 8 sierpnia 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 910/16 oddalającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, skutecznie doręczono w dniu 16 września 2016 r. Pismem z dnia 22 września 2016 r. skarżący zaskarżył powyższe postanowienie Sądu, przy czym pismo to zatytułował jako sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. odrzucił powyższe zażalenie jako niedopuszczalne. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. Jak trafnie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji, w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Prawidłowo WSA w Łodzi stwierdził, że również w art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w żadnym innym przepisie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. Skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 5 maja 2016r. to w odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji WSA w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżąceego, uznając je za niedopuszczalne. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji