I OSK 1221/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 71/08 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 powołanej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym skarżący M. G. został w sposób prawidłowy pouczony w zaskarżonej decyzji. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego sąd przekazuje ją organowi. Takie postępowanie nie ma jednak wpływu na bieg 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu. Z treści cytowanych przepisów wynika bowiem, iż wskazany termin do wniesienia skargi może być zachowany tylko i wyłącznie w razie wniesienia jej do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Tak więc termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego będzie zachowany, gdy przed jego końcem skarga wpłynie do organu administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję lub zaadresowana do tego organu przesyłka, zostanie oddana w polskim urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 P.p.s.a.). W sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, za datę wniesienia skargi należało przyjąć, jak wskazał Sąd, dzień nadania przesyłki, zawierającej skargę, przez sąd administracyjny do organu. Skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 15 grudnia 2007 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął mu w dniu 14 stycznia 2008 r. Skarga została nadana przez Sąd do organu w dniu 5 lutego 2008 r. Po przesłaniu następnie przez organ skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że została ona wniesiona z naruszeniem terminu, o którym mówi art. 53 § 1 P.p.s.a. Skarga M. G., jak wynika z akt sprawy, nie zawierała również wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zaskarżył skarżący. W złożonej skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 w związku z art. 86 § 1 P.p.s.a. polegające na nieudzieleniu skarżącemu wskazówek odnośnie możliwości przywrócenia terminu do złożenia skargi w sytuacji, gdy skarga została złożona w terminie lecz bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazówki takie, zdaniem pełnomocnika skarżącego, były celowe z punktu widzenia prawidłowego przebiegu procesu i gwarancji procesowych strony, zwłaszcza że wniosek o przywrócenie terminu mógł być jedynym skutecznym działaniem. M. G. jest osobą starszą i niepełnosprawną, a mimo to wykazał się należytą starannością w prowadzeniu swej sprawy. Skarżący mógł skorzystać z instytucji przywrócenia terminu do złożenia skargi, ale jako osoba nie posiadająca profesjonalnej wiedzy na temat procedury sądowo - administracyjnej i nie posiadająca środków finansowych na skorzystanie z pomocy prawnika, nie zdawał sobie sprawy, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi mógł być skutecznym środkiem w tej sytuacji. Zamiast tego wniosku niezwłocznie tj. w dniu 28 kwietnia 2008 r. złożył wniosek o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. Postanowienie o odrzuceniu skargi uprawomocniło się w dniu 20 maja 2008 r. W tym samym dniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie o przyznaniu wnioskodawcy prawa pomocy poprzez ustanowienie dla niego adwokata. Uchybienie terminu, jak argumentował dalej pełnomocnik skarżącego, nastąpiło bez winy M. G. Skarżący był przekonany bowiem, że jedynym środkiem umożliwiającym mu wszczęcie postępowania sądowego jest skarga kasacyjna. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd był zobowiązany do udzielenia wskazówek skarżącemu co do terminu jak i sposobu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl natomiast art. 54 § 1 powołanej ustawy skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarżący M. G. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarga do Sądu została wniesiona w dniu 1 lutego 2008 r., zaś w dniu 5 lutego 2008 r. została przekazana przez Sąd Wojewódzki według właściwości do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. Organ przekazał następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 7 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał za datę wniesienia skargi dzień nadania przesyłki przez sąd administracyjny do organu. Na tle niniejszej sprawy wskazać trzeba, że zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien przekazać ją według właściwemu organowi administracji publicznej. Słusznie przyjął Sąd I instancji, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub organ administracji publicznej pod adresem właściwego organu. Podkreślić trzeba, iż dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a., gdyż na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 K.p.a. Dla M. G. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 14 stycznia 2008 r. Nadanie jej więc przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do organu w dniu 5 lutego 2008 r., biorąc również pod uwagę, że skarga do Sądu wpłynęła w dniu 1 lutego 2008 r. należało przyjąć za wniesienie skargi po terminie. W świetle powyższej przedstawionych okoliczności, nie można więc podzielić zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazać bowiem trzeba, że skarżący miał możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz ze skargą, nie uczynił tego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został dopiero po wydaniu postanowienie o odrzuceniu skargi. Skarga skarżącego nie została wniesiona w terminie, ponieważ za dzień złożenia skargi do organu liczy się w takiej sytuacji, jak wskazano już powyżej, dzień nadania przesyłki przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. Dodać także należy, iż wynikający z art. 6 P.p.s.a. obowiązek informowania przez Sąd stron postępowania o czynnościach procesowych i skutkach prawnych tych czynności nie obejmuje pouczania o treści przepisów przewidujących przywrócenie terminu. Wyprowadzenie tego obowiązku z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłoby zbyt daleko idące. Sąd nie jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych zachowań (por. wyrok SN z dnia 13 lipca 2000r. II UKN 639/99, OSNAPiUS 2002r., nr 3, poz. 78). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe i odpowiada prawu i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.