II SA/Lu 508/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.1983/21 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.1983/21 po rozpatrzeniu odwołania J. L. (dalej jako: "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Tyszowiec z dnia 5 listopada 2021 r. nr DŚR.4042.28.2021.MJ odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad żoną H. L.. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem złożonym w dniu 6 października 2021 r. skarżący, zwrócił się do Burmistrza Tyszowiec o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad żoną, legitymującą się orzeczeniem lekarza Orzecznika ZUS z dnia 6 maja 1998 r., w którym stwierdzono trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji H. L.. Decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego wskazując na zaistnienie negatywnej przesłanki uzasadniającej odmowę, a mianowicie powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki po ukończeniu 18 roku życia, tj. art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm., dalej jako: "u.ś.r."). Ponadto organ uznał, że nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto, organ powołując się na art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r., znak: SKO.1983/21, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w kwestii stosowania przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., wskazując, że przesłanka wieku powstania niepełnosprawności H. L. nie powinna być w ogóle oceniana przez organ I instancji skoro w wyroku z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, ze względu na wiek powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ nie zgodził się również z argumentacją organu I instancji, że małżonek nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym współmałżonkiem. W ocenie Kolegium negatywna przesłanka zawarta w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., nie dotyczy małżonka osoby wymagającej opieki, spełniającego wymogi do uzyskania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Kolegium uznało jednak, że zachodzi inna negatywna przesłanka odmowy przyznania świadczenia. Organ stwierdził, że zakres opieki sprawowanej nad żoną, nie wymaga konieczności rezygnacji przez skarżącego z aktywności zawodowej. Kolegium wyjaśniło, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby zakres opieki wymuszał rezygnację z podjęcia pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Żona skarżącego nie jest osobą leżącą, z wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący pomaga głównie przy czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, robieniu zakupów, realizowaniu recept, czasem przy ubieraniu się czy kąpielach. Zdaniem organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że czynności opiekuńcze sprawowane przez skarżącego nie zajmują takiej ilości czasu w ciągu dnia, aby skarżący przy należytej organizacji tej opieki nie mógł podjąć się pracy zarobkowej. Wiele z tych czynności może być wykonywana w godzinach porannych i wieczornych. W skardze do Sądu na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r., poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem stwierdzającym ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji. W oparciu o powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem ww. decyzji. Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść stosowanych w sprawie przepisów prawa. Materialnoprawną podstawą niniejszej sprawy są przepisy ww. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., o świadczeniach rodzinnych. Ustawodawca ustanowił instytucję świadczeń rodzinnych, jako wyraz pomocy dla osób z niepełnosprawnościami oraz członków ich rodzin w związku z sytuacjami życiowymi, które wymagają podjęcia się opieki nad bliską osobą chorującą. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do negatywnej przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. związku przyczynowo-skutkowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego, a potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną. Zdaniem sądu, okoliczności zaistniałe w sprawie, organ odwoławczy ocenił bez naruszenia prawa, w szczególności powołanych wyżej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. regulujących postępowanie wyjaśniające i zasadę swobodnej oceny dowodów, prawidłowo utrzymując w mocy odmowną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium prawidłowo ograniczyło powody odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazane przez Burmistrza Tyszowic wykluczając argumenty dotyczące wieku, w jakim powstała niepełnosprawność żony skarżącego oraz brak uprawnienia współmałżonka do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W zakresie wieku powstania niepełnosprawności, było to działanie uwzględniające treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13. Ten aspekt sprawy Kolegium obszernie wyjaśniło, a Sąd wyjaśnienia w tym zakresie podziela zbędnym czyniąc powtarzanie argumentacji, tym bardziej, że skarga nie zawiera zarzutów co do tego fragmentu uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Druga negatywna przesłanka, na którą powoływał się Burmistrz Tyszowic, również jest niezasadna. Kolegium prawidłowo skorygowało błąd organu I instancji wskazując, że małżonek jest uprawniony do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne na niepełnosprawnego współmałżonka. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy o przyznanie świadczenia ubiega się małżonek, spełniający warunki przyznania świadczenia, wskazane w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiega się inna niż małżonek osoba, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem podopiecznego w sytuacji, gdy tenże podopieczny pozostaje w związku małżeńskim z osobą, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i jest w stanie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym małżonkiem. Art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. nie może natomiast stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdy o przyznanie takiego świadczenia ubiega się małżonek, który nie podejmuje lub rezygnuje z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad małżonkiem niepełnosprawnym w stopniu znacznym. Bezspornymi w sprawie zatem są: prawo małżonka do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną małżonkę oraz posiadanie przez żonę skarżącego orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 6 maja 1998 r., o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji (art. 3 pkt 21 lit. "e" u.ś.r.). Zgodnie z art. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Literalne brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jak i cel świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do stwierdzenia, że z założenia miało ono stanowić pomoc "ze strony państwa dla osoby zdolnej do pracy, lecz niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania opieki" nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (vide uzasadnienie wyroku TK z 18 lipca 2008 r. w sprawie P 27/07). Ten kluczowy cel świadczenia pielęgnacyjnego, czyli rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie stracił na aktualności. Świadczenie pielęgnacyjne niezmiennie jest formą rekompensaty osobie zobowiązanej do alimentacji, sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – za rezygnację z zatrudnienia albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania tej opieki. Niezbędne również dla uzyskania świadczenia, jest niebudzące wątpliwości ustalenie zakresu sprawowanej opieki oraz związku rezygnacji z zatrudnienia z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Innymi słowy, nadal pozostaje aktualna konieczność wyjaśnienia, że zakres sprawowanej opieki wyklucza możliwość podjęcia pracy zarobkowej, a więc że niepozostawanie w zatrudnieniu ma swoją przyczynę w sytuacji rodzinnej. Nadto, zakres tej opieki musi być tego rodzaju, że obiektywnie wyklucza zarobkowanie, nawet w ograniczonym zakresie. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno, a wręcz nie może być okazją do zwiększenia dochodu w sytuacji, gdy rezygnacja z pracy nie jest ściśle powiązana z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy rozważyć należy zakres sprawowanej przez skarżącego opieki. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest legitymowanie się przez członka rodziny orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co wprost wynika z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Ten warunek żona skarżącego spełnia w rozumieniu art. 3 pkt 21 lit. "e" u.ś.r., bowiem posiada orzeczenie o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji. Należy jednak odróżnić tę okoliczność od zakresu sprawowanej przez skarżącego opieki, gdyż fakt posiadania ww. orzeczenia przez żonę skarżącego nie gwarantuje automatycznie uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zakres sprawowanej opieki musi być bowiem tego rodzaju, że obiektywnie wyklucza możliwość jakiegokolwiek zarobkowania (vide np. wyrok NSA w sprawie I OSK 1148/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Opieka, która jest przesłanką do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powinna mieć charakter szczególny, wymagający znacznego, stałego i niebudzącego wątpliwości zaangażowania, co z kolei powinno wynikać z okoliczności obiektywnych. Z drugiej strony, należy mieć na względzie, że organy orzekające w sprawach świadczeń pielęgnacyjnych nie posiadają medycznej wiedzy specjalistycznej uprawniającej do kwestionowania orzeczeń innych organów orzekających w przedmiocie stopnia niepełnosprawności, jednakże mają obowiązek dokonać oceny określonej przesłanki przyznania świadczenia (obowiązek ustalenia tej okoliczności) w kontekście wszystkich okoliczności sprawy. Zgodnie bowiem z art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie niniejszej Kolegium przeprowadziło uzupełniające postępowanie wyjaśniające, z którego potwierdziło, że mimo posiadania przez żonę skarżącego orzeczenia o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji, zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nie wyklucza zarobkowania, choćby częściowego oraz nie wymaga całodobowej obecności przy niepełnosprawnej małżonce. Jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, żona skarżącego porusza się za pomocą protezy i kul łokciowych, wymaga pomocy przy czynnościach wynikających z prowadzenia gospodarstwa domowego, robienia zakupów, realizowania recept, czasami w ubieraniu się, czy kąpielach (str. 17v akt adm.). Z przeprowadzonego wywiadu (k. 18 akt adm.) wynika także, że gotowaniem małżonkowie zajmują się wspólnie (z zaznaczeniem, że w przeważającej części zajmuje się tym skarżący). Dodatkowo, żonie skarżącego pomaga córka (np. zawieszanie firanek) oraz brat (wizyty u lekarza). Z kolei ze złożonego przez pełnomocnika pisma procesowego datowanego na 11 lutego 2022 r., wynika, że do zakresu czynności opiekuńczych, które wykonuje skarżący można zaliczyć: pobudkę, pomoc przy wykonywaniu czynności higienicznych, podawanie lekarstw, podawanie posiłków, sprzątanie, pranie, prasowanie, pomoc przy organizowaniu wizyt lekarskich, opłacanie rachunków, przygotowywanie i przynoszenie opału, palenie w piecu, wykonywanie czynności ogrodniczych, ćwiczenia rozwijające mowę, codzienne czytanie, układanie do snu, czuwanie podczas snu (k. 29 akt adm.). Z akt administracyjnych wynika, że skarżący nie pracuje w gospodarstwie rolnym, pomimo, że jest zgłoszony do ubezpieczenia społecznego w KRUS. Dopłaty bezpośrednie do gospodarstwa rolnego pobiera żona skarżącego, która jest właścicielką gospodarstwa, które z kolei jest wydzierżawione. Skarżący nie wykazał, aby sytuacja zdrowotna żony i konieczność sprawowania opieki nad nią była przyczyną rezygnacji z zatrudnienia lub pracy w gospodarstwie rolnym. Zdaniem Sądu, na podstawie powyższego prawidłowo organy oceniły, że mimo posiadania przez żonę skarżącego orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji, zakres sprawowanej opieki nie wyklucza zarobkowania przez skarżącego (chociażby częściowego) oraz nie wymaga całodobowej jego obecności przy niepełnosprawnej żonie. Większość z czynności wymienionych w wywiadzie środowiskowym, jak również w piśmie z dnia 11 lutego 2022 r., nie wymaga całodobowej bądź nawet stałej w ciągu dnia obecności skarżącego (sprzątanie, pranie, prasowanie, zakupy, opłacania rachunków), są to czynności wykonywane w każdym gospodarstwie domowym również przez osoby pracujące, a więc nie są czynnościami opiekuńczymi. Niektóre z tych czynności nie muszą być też wykonywane codziennie (umawianie wizyt lekarskich, wykupienie recept), przy niektórych pomaga najbliższa rodzina (wizyty lekarskie odbywają się z pomocą brata; pomoc córki w sprzątaniu). Żona skarżącego nie jest osobą leżącą, porusza się w obrębie własnego mieszkania o kulach, ale samodzielnie, proste czynności higieny osobistej również wykonuje samodzielnie, ewentualnie z pomocą skarżącego. Z wywiadu środowiskowego wynika także, że żona pomaga skarżącemu w przygotowywaniu posiłków. Nie wymaga czynności pielęgnacyjnych, a jedynie pomocy przy kąpielach. Mając na uwadze zakres pomocy jakiej udziela skarżący swojej niepełnosprawnej żonie, wyjaśnić należy, że w orzecznictwie odróżnia się świadczenie stałej pomocy osobie bliskiej, będące elementem obowiązku alimentacyjnego, będącego skutkiem tradycji, więzi rodzinnych i obowiązku moralnego od stałego świadczenia czynności opiekuńczych wymuszonych stanem niepełnosprawności, bez wykonania których zagrożona byłaby egzystencja niepełnosprawnego i godne funkcjonowanie. "Stałość" opieki warunkującej świadczenie pielęgnacyjne musi być tego rodzaju, że ma być nieprzerwana i dlatego wykluczająca nawet częściowe zarobkowanie. Nie spełnia tego warunku codzienna pomoc przy czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Co więcej, do zakresu czynności opiekuńczych, wskazanych przez skarżącego, zastrzeżenia z punktu widzenia doświadczenia życiowego budzi: przygotowywanie opału, palenie w piecu czy czynności ogrodnicze. Mając na uwadze, że skarżący jest mężem H. L. i jest domownikiem w ich wspólnie prowadzonym gospodarstwie domowym, trudno ww. czynności określić mianem czynności opiekuńczych względem małżonki. Przygotowywanie opału, palenie w piecu czy czynności ogrodnicze to zwykłe, codzienne czynności wykonywane niemalże w każdym gospodarstwie domowym, a uznanie ich za czynności wykonywane w ramach świadczenia opieki, która z kolei uniemożliwia podjęcie zatrudnienia prowadziłoby do zatarcia celu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jakim jest stała opieka nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podsumowując, pomimo, że zakres samodzielności żony skarżącego jest ograniczony, to jednak nie wyklucza podjęcia przez skarżącego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy. H. L. nie korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych ani leczenia specjalistycznego, co mogłoby wymagać dodatkowego zaangażowania i czasu. Skarżący nie musi więc całkowicie rezygnować z zatrudnienia, czy z podjęcia zatrudnienia, gdyż nie jest to bezwzględnie potrzebne dla zaspokojenia podstawowych życiowych potrzeb jego niepełnosprawnej żony. W sytuacji występującej w rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze z jednej strony rodzaj i zakres opieki, a z drugiej to, że w opiece faktycznie pomaga również córka H. L. i jej brat, nie jest konieczne, by skarżący musiał całkiem rezygnować z aktywności zawodowej. Skarżący nie wykazał jakie dowody czy okoliczności w sprawie pozwalałyby dojść do konkluzji odmiennej od tej, jaką przyjęło Kolegium. Sąd zaznacza, że stwierdzenie to nie umniejsza roli i wysiłku, jaki podejmuje skarżący sprawując opiekę nad niepełnosprawną żoną, niemniej jednak, przepis art. 7 K.p.a. wyrażający zasadę prawdy obiektywnej nakazuje badać nie tylko słuszny interes obywatela (skarżącego), ale także interes społeczny. W tym ostatnim zaś jest aby orzekając w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego mieć na uwadze cel tego świadczenia, jakim jest z jednej strony, zapewnienie choćby częściowej rekompensaty osobom niemającym szans na podjęcie zatrudnienia z uwagi na przyjęcie na siebie obowiązku intensywnej, stałej i długotrwałej opieki nad bliskim niepełnosprawnym w stopniu znacznym, co wiąże się z ograniczeniem własnej swobody w wyborze zatrudnienia, a z drugiej, odmienne potraktowanie osób, które w takiej sytuacji z przyczyn obiektywnych się nie znajdują (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 159/21, CBOSA). Do tej drugiej grupy, zdaniem Kolegium, należy skarżący, a Sąd tę ocenę w pełni podziela. Nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. ani art. 6 K.p.a. (zasada legalizmu) czy też art. 8 K.p.a. (zasada budzenia zaufania obywateli do organów państwa). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyczerpującą argumentację zajętego przez organ stanowiska, w tym analizę stanu faktycznego (zakresu sprawowanej opieki) oraz prawnego (podstaw prawnych rozstrzygnięcia), a więc nie narusza art. 107 § 3 K.p.a. Nie został również naruszony obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron postępowania (art. 9 K.p.a.). Okoliczność, że wydana decyzja nie spełnia oczekiwań skarżącego nie oznacza, że decyzja narusza prawo. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.