I SA/Rz 508/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2022 r., nr SKO.418/9/2022 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z 9 czerwca 2022 r., nr SKO.418/9/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpatrzeniu zażalenia Z. J. – zwanego dalej skarżącym, na postanowienie Wójta Gminy [...] z 9 lutego 2022 r., nr PO.3162.15.2022, w przedmiocie oddalenia zarzutów skarżącego, wniesionych w prowadzonym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W stanie faktycznym sprawy Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27 grudnia 2021 r., wystawionych przez Wójta Gminy [...] (wierzyciela dochodzonych należności). Egzekwowane od skarżącego należności pieniężne wynikały z jego łącznych zobowiązań pieniężnych za lata: 2016, 2019 i 2020. W dniu 19 stycznia 2022 r. skarżący wniósł zarzuty egzekucyjne, podnosząc w nich "niezgodne określenie egzekwowanych od niego obowiązków na skutek niedopełnienia obowiązków przez Wójta Gminy [...]", do którego zwracał się w 2019 r., kwestionując zgodność z prawem decyzji dotyczącej roku 2018. Według skarżącego, w odniesieniu do tego roku określono mu podatek niezgodnie ze stanem faktycznym (naliczono podatek od terenu zabudowanego, wliczając w to 5 arów drogi dojazdowej do działki nr [...]). Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie skarżący złożył po terminie. Skarżący podkreślił, że decyzji organu I instancji, wbrew twierdzeniom pracowników urzędu gminy, nie otrzymał od sołtysa, ale od osoby trzeciej, której to sołtys decyzję doręczył. W związku z tym skarżący wystąpił o zawieszenie prowadzonej wobec niego egzekucji. Jako podstawę swych zarzutów skarżący wskazał art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm., zwanej dalej u.p.e.a.). Wójt Gminy [...], jako wierzyciel egzekwowanych należności, postanowieniem z 9 lutego 2022 r., oddalił zarzuty skarżącego stwierdzając, że nie wykazał on w żaden sposób merytorycznych i prawnych podstaw wniesionych przez siebie zarzutów. Organ dodał, że na skarżącym nie ciążą żadne zaległości wynikające z jego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. W odniesieniu do pozostałych lat, tj.: 2016, 2019 i 2020 r. kwoty tych zobowiązań zostały ustalone ostatecznymi decyzjami, a tytuły wykonawcze na dochodzone należności, również nie noszą cech nieprawidłowości. Przed doręczeniem tytułów wykonawczych skarżącemu zostały doręczone upomnienia, co nastąpiło 29 grudnia 2020 r. W zażaleniu wniesionym na postanowienie Wójta Gminy [...] skarżący podniósł okoliczności związane z niewłaściwym, jego zdaniem, naliczeniem mu podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z 9 czerwca 2022 r., utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że zarzuty egzekucyjne nie mogą służyć do ponownego, merytorycznego badania sprawy. W rozpatrywanym przypadku zarzuty skarżącego, oparte na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., nie zasługiwały więc na uwzględnienie, gdyż zmierzały one do badania istnienia obowiązku podatkowego, a nie prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych. W skardze na postanowienie organu II instancji skarżący wniósł o odstąpienie od egzekucji administracyjnej. Podkreślił, że przed wystawieniem tytułów wykonawczych nie zostały mu doręczone decyzje podatkowe. Zaznaczył, że w aktach spraw widnieją jedynie ksera dowodów doręczenia, które nie są wiarygodne. Same kserokopie nie mają także mocy prawnej. Zdaniem skarżącego, skoro nie otrzymał decyzji podatkowych, to nie weszły one do obrotu prawnego. W tej sytuacji tytuły wykonawcze nie mają mocy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Oprócz tego organ dodał, że kserokopie dowodów doręczenia decyzji, na które wskazuje skarżący, zostały potwierdzone za zgodność z oryginałami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym przypadku było postanowienie oddalające zarzuty wniesione przez skarżącego, w prowadzonym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym. Formułując przedmiotowe zarzuty skarżący nie wskazał ich wyraźnej podstawy prawnej, ograniczając się jedynie do powołania się art. 33 § 2 u.p.e.a., obejmującego sześć różnych podstaw, wymienionych w pkt od 1 do 6, na których mogą być oparte tego rodzaju zarzuty. Poza tym, na poparcie swoich zarzutów przytoczył bardzo ogólnikowe stwierdzenia, odnośnie niezgodności określenia mu podatku ze stanem faktycznym i odmiennego od przyjętego przez organy, w postępowaniu podatkowym, sposobu doręczenia mu decyzji podatkowej. W tym więc aspekcie stwierdzić należy, że stanowisko organów, w zakresie uznania, że skarżący oparł swoje zarzuty na podstawie związanej z twierdzeniami odnośnie nieistnienia egzekwowanego obowiązku, stanowi wyraz korzystnej dla skarżącego kwalifikacji przedstawionych przez niego twierdzeń, z punktu widzenia przesłanek mogących stanowić podstawę wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, umożliwiającej merytoryczne odniesienie się do nich. Zgodnie z przytoczoną w zarzutach skarżącego argumentacją, a zwłaszcza jej dosłownym brzmieniem, podniesione przez jej autora okoliczności dotyczyły jego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r., którego realizacja nie została objęta rozpatrywanym postępowaniem egzekucyjnym. To już więc wskazywałoby, że wniesione przez niego zarzuty egzekucyjne nie mogły zostać uwzględnione. Niemniej jednak rodzaj i charakter okoliczności przywołanych przez skarżącego na uzasadnienie jego stwierdzeń w omawianym zakresie, zwłaszcza tych związanych z pozostawieniem bez rozpatrzenia jego odwołania (kopia tego postanowienia znajduje się w aktach sprawy), prowadzą do wniosku, że skarżący miał na myśli uwarunkowania towarzyszące egzekucji należności z tytułu jego łącznego zobowiązania pieniężnego nie za 2018, ale 2019 r. Tak też został ostatecznie potraktowane jego zarzuty przez organy rozstrzygające niniejszą sprawę. Odnosząc się do tego rodzaju argumentów skarżącego, w tym miejscu należy zauważyć, iż jego zarzut, dotyczący niezgodnego określenia jego obowiązku ze stanem faktycznym, jest na tyle nieprecyzyjny i niejasny, że nie sposób jest jednoznacznie odnieść go do którejkolwiek z podstaw zarzutów egzekucyjnych, zawartych w art. 32 § 2 u.p.e.a. Z uwagi na treść argumentacji przytoczonej na jego poparcie, dotyczącej wadliwości wydanej skarżącemu decyzji podatkowej można jedynie domniemywać, iż skarżącemu chodzi o niezgodność przedmiotowej decyzji ze stanem faktycznym, będącym podstawą jej wydania. Tym samym nie można mówić ani o określeniu obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.), ani też określeniu obowiązku niezgodnie z przepisem prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.), jako o ustawowych podstawach wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Podstawą określenia obowiązku skarżącego była decyzja podatkowa ustalająca mu wysokość jego łącznego zobowiązania pieniężnego, której kwestionowanie możliwe było na drodze odwoławczej. Tytuł wykonawczy, stanowiący podstawę egzekucji tego obowiązku, jako podstawę prawną obowiązku wskazuje tę decyzję, a przy tym brak jest podstaw do wykazania niezgodności pomiędzy treścią tego tytułu a samą decyzją podatkową. Analiza uzasadnienia zarzutów skarżącego prowadzi do wniosku, że nie kwestionuje on niezgodność tytułu wykonawczego, dotyczącego 2019 r., w zakresie egzekwowanego obowiązku z treścią tego obowiązku wynikającego z decyzji, ale prawidłowość samej decyzji. W tym zaś aspekcie rację ma organ twierdząc, że celom tym nie może służyć instytucja zarzutów wnoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Ich istotą nie jest bowiem ponowna weryfikacja decyzji podatkowych. Już więc z tego względu tego rodzaju zarzut skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Jeżeli chodzi o podnoszoną przez skarżącego kwestię doręczenia decyzji podatkowej, to jak to już wyżej stwierdzono, rozpatrujące przedmiotową sprawę organy zakwalifikowały ją jako zarzut mieszczący się w podstawie prawnej, zamieszczonej w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Do przyjęcia nieistnienia egzekwowanego obowiązku prowadziłoby bowiem stwierdzenie niedoręczenia podatnikowi konstytutywnej decyzji podatkowej. W analizowanym stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń skarżącego również w tym aspekcie, gdyż nie jest on w tym zakresie konsekwentny. W treści samych zarzutów podnosił on bowiem nie tyle brak doręczenia wskazywanej przez siebie decyzji, ale zwracał uwagę na sposób dokonania tego, mający wpływ (do takiego wniosku prowadzi kontekst jego wypowiedzi wskazujący na skutek w postaci pozostawienia jego odwołania bez rozpatrzenia) na ocenę terminowości wniesienia przez niego odwołania. W skardze dopiero podniósł fakt nienależytego udokumentowania przez organ doręczenia mu decyzji. Wobec tego stwierdzić należy, że nie można zarzucić organom, że nie odniosły się do tego, a poza tym, uzupełnienie zarzutów egzekucyjnych na tym etapie nie jest dopuszczalne. Podstawę wniesienia zarzutów należy jednoznacznie i precyzyjnie sformułować w ich treści. Nie jest możliwe ich rozszerzanie czy też zmiana chociażby w treści skargi na postanowienie rozstrzygające o zasadności tychże zarzutów. Poza tym, zarzut nieudokumentowania doręczenia skarżącemu decyzji i tak nie został przekonująco umotywowany, gdyż jego twierdzenia odnośnie niewiarygodności poświadczonej za zgodność kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, nie zostały poparte żadnymi rzeczowymi argumentami. Z tego względu uznać je należy za gołosłowne. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., oddalił skargę.