II OZ 1117/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. M., Z. K., E. P. oraz T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 485/11 oddalające wniosek L. M.i Z.K. oraz E. P. i T. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 12 marca 2010 r., nr 490/2010 w sprawie ze skargi L.i M.i Z. K. oraz E. P. i T. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 kwietnia 2011 r., nr O-175/11 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE L. M.i Z. K. oraz E. P. i T. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 kwietnia 2011 r. (Nr O – 175/11) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w której został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Wrocławia nr 490/2010 z dnia 12 marca 2010 r. Motywując złożony wniosek skarżący wskazali, że przystąpienie przez inwestora do budowy na podstawie uzyskanego pozwolenia stacji bazowej telefonii komórkowej uniemożliwi skarżącym uzyskanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynków biurowo – usługowych i usługowo – magazynowych o wysokości 16m, zgodnie z decyzją nr 244/2006 Prezydenta Wrocławia z 6 kwietnia 2006 r. o warunkach zabudowy w odniesieniu do skarżących L. M. i Z. K. oraz decyzją nr 209/2010 Prezydenta Wrocławia z 28 kwietnia 2010 r. o warunkach zabudowy w odniesieniu do skarżących E. P. i T. P. Podnieśli przy tym, że inwestują już i zamierzają inwestować na działkach stanowiących ich własność, a położonych w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. W wypadku natomiast gdy stacja bazowa telefonii komórkowej zostanie wybudowana doprowadzi to do nieodwracalnych skutków i zmusi skarżących do istotnej rewizji zamierzeń inwestycyjnych. Wskazali także, że L. M.i Z. K. nie będą w stanie zrealizować drugiego etapu inwestycji (budowa budynku biurowo – usługowego) w sytuacji, gdy jej pierwszy etap - tj. budowa budynku magazynowego został zakończony, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia w dniu 5 lutego 2007 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie (decyzja nr 193/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 485/11, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 12 marca 2010 r. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw wnioskodawców. Nie wskazali oni bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie poparte z kolei żadnym dowodem twierdzenia odnośnie ewentualnej konieczności zmiany zamierzeń inwestycyjnych nie może stanowić wystarczającej podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Sad pierwszej instancji podkreślił jednocześnie, że skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą bowiem przede wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli L. M., Z. K., E. P. oraz T. P. zaskarżonemu postanowieniu zarzucając: 1. naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez nie wzięcie pod uwagę wskazywanej przez skarżących przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, w sytuacji gdy skarżący podali, że rozpoczęcie inwestycji spowoduje odmowę uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynków biurowo-usługowych i usługowo-magazynowych o wysokości 16m (etap drugi inwestycji), co stanowi dla skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody; 2. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że ewentualna rozbiórka wybudowanego obiektu i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego nie doprowadzi do nieodwracalnych skutków dla inwestorów, w sytuacji, gdy przedłuży to okres rozpoczęcia planowanej inwestycji i doprowadzi do innej sytuacji gospodarczej, w jakiej skarżący będą realizowali dwoje przedsięwzięcie gospodarcze. Wskazując na powyższe składający zażalenie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo zastosował art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), nie uwzględniając wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 12 marca 2010 r., nr 490/2010. Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wskazywanych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumentów oraz dokumentów. Wnioskodawcy argumentując wniosek o wstrzymanie wskazali na fakt bezpośredniego sąsiedztwa należących do nich nieruchomości z nieruchomością objętą kontrolowaną inwestycją, przedstawiając jednocześnie decyzje o warunkach zabudowy i podnosząc, że zrealizowanie spornej inwestycji uniemożliwi im dokończenie tych planów inwestycyjnych z uwagi na to, że obszar oddziaływania będącej przedmiotem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, przesądzi o odmowie zatwierdzenia projektów budowlanych. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego argumentu stwierdzając jedynie, że wnioskujący nie wskazali jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd winien tymczasem odnieść się do wskazywanych powyżej decyzji o warunkach zabudowy w kontekście obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a także podnoszonych przez skarżących obaw o uniemożliwieniu im uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektów budowlanych i udzieleniu pozwoleń na budowę, w przypadku wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozpoznając ponownie przedmiotowy wniosek Sąd pierwszej instancji winien również rozważyć możliwość zastosowania kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji o której mowa w art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.