II SA/Wr 551/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. O. i M. O. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: IF-O.7843.26.2022.MWD w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia rozbudowy postanawia: odrzucić skargę M. O. UZASADNIENIE W dniu 18 lipca 2022 r. W. O. i M. O. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: IF-O.7843.26.2022.MWD w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia rozbudowy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 10 marca 2022 r. W. O. złożył do Starosty Świdnickiego zgłoszenie dotyczące rozbudowy w pionie lokalu nr [...] przy ul. J. nr [...] w Ś. na działce nr [...], obręb [...] Z. Decyzją nr 14/2022/S z dnia 15 marca 2022 r. Starosta Świdnicki wniósł sprzeciw do zgłoszenia przedmiotowego zamierzenia budowlanego uzasadniając, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie podlegają zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ nie zostały wymienione w art. 29 prawa budowlanego. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniósł W. O. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na przedmiotową decyzję organu II instancji wnieśli W. O. i M. O. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że M. O. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji oraz organem odwoławczym i nie doręczono jej zaskarżonej decyzji z 27 czerwca 2022 r. Zaskarżona decyzja została doręczona W. O., który wniósł zgłoszenie budowlane do organu, a także Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Świdnicy oraz Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. W związku z powyższym skarżąca nie mogła skutecznie złożyć skargi we własnym imieniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącej wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje skarżącej uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie należało uznać, że skarżąca nie zalicza się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi. W konsekwencji uznać należało, że skarżącej nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jej stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność jej skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.