II SA/Op 201/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi F. C. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez F. C., reprezentowanego przez pełnomocnika K. G. (zwanego dalej "skarżącym"), jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 maja 2020 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu opolskiego w Opolu z dnia 19 marca 2020 r., nr [...], nakazującą skarżącemu rozbiórkę zadaszenia wykonanego nad miejscami postojowymi oznaczonymi numerami 1 i 2, na działce nr a, przy ul. [...] w miejscowości [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. J. N., właściciel zabudowanej działki nr b w [...], sąsiadującej z działką skarżącego, pismem z dnia 14 maja 2018 r., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim (dalej w skrócie: PINB bądź organ pierwszej instancji) o przeprowadzenie kontroli pod kątem naruszenia przepisów Prawa budowlanego w związku z budową dwóch wiat usytuowanych na czterech miejscach postojowych w [...] przy ul. [...]. Dodał, że właściciele tej nieruchomości w maju 2018 r., budując dwie wiaty, naruszyli przepisy dotyczące warunków technicznych odnośnie do miejsc postojowych, ponieważ podczas budowy domów deweloper wykonał jedynie miejsca niezadaszone. Organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 11 czerwca 2018 r. kontrolę, podczas której ustalił, że na działce nr a stoją dwie wiaty o wymiarach 4,08 m x 6,00 m, usytuowane w granicy działki. Okap dachu wystaje nad drogę dojazdową do posesji na działkę nr c, spad w kierunku działki nr a. Organ zaznaczył, że F. C. wnioskiem datowanym na dzień 28 lutego 2018 r., (przyjętym 22 marca 2018 r.), zgłosił Staroście Opolskiemu zamiar postawienia wiaty samochodowej na dwóch miejscach parkingowych oznaczonych na mapie nr 1 i 2. Podczas kolejnej kontroli, przeprowadzonej w dniu 13 lipca 2018 r., PINB ustalił, że wiata samochodowa postawiona na miejscach oznaczonych numerami 1 i 2 została ustawiona zgodnie ze zgłoszeniem. Wiata graniczy z działkami nr b i drogą nr [...]. Odprowadzenie wody z dachu jest wspólne z wiatą sąsiednią (nr 3 i 4) i wychodzi na działkę nr d. W tak ustalonym stanie faktycznym decyzją z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...], PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1102, ze zm. - na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zwanej dalej "Prawo budowlane", nakazał skarżącemu rozbiórkę zadaszenia nad miejscami postojowymi nr 1 i nr 2 na działce nr a przy ulicy [...] w miejscowości [...]. Na skutek rozpoznania odwołania F. C., Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej w skrócie: OWINB, bądź organ odwoławczy) decyzją z dnia 18 stycznia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, natomiast wyrokiem z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Op 115/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił obie wyżej wymienione decyzje. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko organów, że sporny obiekt należało zakwalifikować jako budowlę zrealizowaną w postaci zadaszonego miejsca postojowego, a zatem zgodność wykonanych robót budowlanych należało skontrolować zarówno z przepisami § 2 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem", jak również zapisami prawa miejscowego. Sąd zgodził się z konkluzją organu, że skoro doszło do rozbudowy istniejącego miejsca postojowego o zadaszoną wiatę, to zastosowanie w sprawie znajdują przepisy dotyczące warunków technicznych, nie wyłączając § 19 rozporządzenia określającego zasady sytuowania miejsc postojowych, w tym i zadaszonych. Jednakże Sąd uznał, że organy nie rozważyły, czy wykonane roboty budowlane w świetle przepisów planistycznych, nie mogły zostać uznane jako zgodne z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie posadowienia budowli w ustalonych przez organy odległościach przy granicy działki. Ponadto organy nie ustaliły, czy przedmiotowe zadaszone miejsce parkingowe jest niezgodne z przepisami w sposób tak istotnie od nich odbiegający, że niemożliwe jest jego zalegalizowanie, a w konsekwencji czy konieczne było nakazanie rozbiórki na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, stwierdzenie, że możliwe doprowadzenie przedmiotowego zadaszonego miejsca postojowego do stanu zgodnego z prawem możliwe jest wyłącznie poprzez nakaz rozbiórki wiaty było przedwczesne. Ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające organ pierwszej instancji ustalił, że na działce nr a w [...] wybudowano dwie wiaty drewniane. Jedna zadaszona oznaczona na szkicu numerami 1 i 2, a druga niezadaszona, oznaczona na szkicu numerami 3 i 4. Wiata oznaczona numerami 1 i 2 posadowiona jest na sześciu słupach drewnianych o wymiarach 13,5 m x 13,5 m, podtrzymujących dach drewniany jednospadowy ze spadkiem w kierunku działki nr b. Dach oparty został na 7 krokwiach obudowanych z jednej strony ażurowo deskami o szerokości 15 cm z prześwitem 5 cm. Krokwie w kierunku wschodnim wystają poza zarys słupów podpierających o ok. 13 cm, są zakończone rynną zbierającą wodę opadową (okap razem z rynną - 30 cm). W kierunku zachodnim dach wystaje poza słupy ok. 120 cm, zakończony jest deską okapową. Słupy wiaty zamontowane zostały w podłożu na typowych łącznikach ciesielskich i na szpilce gruntowej. Wiata posadowiona została na kostce brukowej, a jej wysokość wynosi od 3,05 m do 2,44 m. W oparciu o poczynione ustalenia faktyczne organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 6 listopada 2019 r., nr [...], orzekł nakaz rozbiórki zadaszenia nad miejscami postojowymi nr 1 i 2 na działce nr a przy ulicy [...] w [...]. Na skutek rozpoznania odwołania, OWINB decyzją z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że PINB w powiecie opolskim tylko pozornie ustalił, czy sporna inwestycja pozostaje w zgodzie z zapisami planu przestrzennego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB decyzją z dnia 19 marca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponownie nakazał skarżącemu rozbiórkę zadaszenia nad miejscami postojowymi nr 1 i nr 2 na działce nr a przy ulicy [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem postępowania było zadaszone miejsce dla samochodów osobowych i zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Organ podniósł, że wyjątek stanowi § 19 ust. 6 tych zapisów, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. Podkreślił, że w przypadku gdy wiata pełni funkcję inną niż rekreacyjną, podlega wówczas zapisom § 2 rozporządzenia technicznego. Dokonując oceny zgodności przedmiotowej wiaty z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 30 marca 2011 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmującego obszar wsi [...] (zwany dalej planem), organ stwierdził, że w § 17 ust. 3 pkt 1 lit. c planu zawarto nakaz lokalizacji w granicach działki budowlanej co najmniej dwóch miejsc postojowych dla jednego lokalu mieszkalnego. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ stwierdził, że nakaz lokalizacji miejsc postojowych w granicach działki budowlanej oznacza lokalizację tych miejsc na obszarze danej działki budowlanej, nie wskazując na możliwość sytuowania takich miejsc w granicy. Dlatego przepisem regulującym sytuowanie miejsc postojowych pozostaje § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ podkreślił, że działka inwestora zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 1 MN2 - tereny mieszkaniowe, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. W § 17 ust. 3 pkt 1 lit. c planu ustalono dla tego terenu lokalizację w granicach działki budowlanej dla 1 lokalu mieszkalnego co najmniej 2 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych lub dostawczych dla samochodów osobowych lub dostawczych lub garażu co najmniej 3 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych lub dostawczych dla każdych rozpoczętych 100,00 m2 powierzchni użytkowych, z wyłączeniem powierzchni pomocniczych, technicznych i gospodarczych. W § 17 ust. 3 pkt 3 lit. c planu - p.n "Dopuszczenia" wskazano, że lokalizacja zabudowy w granicy działek jest dopuszczalna wyłącznie na istniejących działkach niespełniających normatywnych wymogów szerokości oraz w przypadku zabudowy bliźniaczej. Wielkości normatywne działek zostały natomiast określone w § 17 ust. 3 pkt 1a (szerokość min. 18,0 m, powierzchnia minimalna 700 m2, oraz maksymalna odpowiednio 25,0 m i 1300 m2). Kolejno PINB wskazał, że załącznikiem nr 1 do planu jest rysunek planu sporządzony w skali 1:2000 z wyrysem ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], z oznaczeniem granic obszaru objętego planem, w skali 1:10 000. W ust. 4 pkt 2 lit. c planu wskazano, że na rysunku planu określono informacje i obowiązkowe ustalenia w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Na rysunku planu pokazano przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy, a jej odległość od granicy działek od strony ulicy [...] (oznaczonej w planie symbolem 3KDW) jest niezaznaczona. Organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia projektu zagospodarowania działki nr c obręb [...], (zatwierdzonego przez Starostę Opolskiego decyzją z dnia 5 czerwca 2012 r., znak [...]), na której zaznaczono nowo projektowane budynki mieszkalne i gdzie naniesiona została linia zabudowy 6 metrów od granicy z ul. [...]. Z akt sprawy wynika bezspornie, że przedmiotowe miejsce postojowe usytuowane jest 30 cm od działki nr b i ok. 40 cm od działki nr d, dlatego jest ono niezgodne z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a warunków technicznych. Ustalenia planu warunkują możliwość sytuowania obiektów budowlanych w granicy działek wyłącznie w przypadku, gdy działki te mają nienormatywną szerokość. Zapisu planu miejscowego dotyczącego lokalizacji w granicy działki budowlanej nie należy rozumieć jako usytuowania miejsc postojowych w samej granicy działek sąsiednich lecz w obrębie działki budowanej. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania odstępstwo z § 19 ust. 6 warunków technicznych, gdyż istniejące miejsca postojowe nie sąsiadują z podobnymi na sąsiednich działkach. Organ zauważył również, iż przepis § 34 ust. 2 pkt 2 lit. c planu miejscowego wskazuje na zachowanie istniejącego stanu zagospodarowania (ogrodzeń, obiektów, innych trwałych urządzeń) na zasadach określonych w przepisach odrębnych dla terenów o symbolach KDW 1-40, tj. dróg wewnętrznych oraz ciągów pieszo-jezdnych. Dlatego zastosowanie w tym zakresie znajdują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a w szczególności art. 43 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, co najmniej: 6 m od drogi gminnej w terenie zabudowanym. Z uwagi zatem na zlokalizowanie zadaszenia miejsca postojowego w bezpośrednim sąsiedztwie z działką - drogą tj. ul. [...], niemożliwe jest nałożenie na inwestora obowiązku zrealizowania robót innych niż rozbiórka przedmiotowego zadaszenia w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z akt spawy wynika ponadto, że długość przedmiotowego zadaszenia wynosi 6 m, zatem w 90% przekracza swym sytuowaniem nieprzekraczalną linię zabudowy, co wyklucza również ewentualne obcięcie tego zadaszenia w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organ stwierdził, że nawet w przypadku uznania, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie posiada cech budynku i stanowi nietrwale związany z gruntem obiekt budowlany - organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do zbadania, czy inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami - w tym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest bowiem innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawo budowlane). W przypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie znajduje przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem organ nakazuje rozbiórkę obiektu, gdyż nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem nie jest możliwe z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych odległości od granic działki przewidzianych w § 19 ust. 2 warunków technicznych, przekroczenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania, jak również ustawy o drogach publicznej. W odwołaniu od powyższej decyzji F. C., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 19 ust. 7 warunków technicznych poprzez ich niezastosowanie oraz § 17 ust. 3 pkt 3 lit. c w zw. z § 17 ust. 3 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich błędne zastosowanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniósł, że dokonał skutecznego zawiadomienia o zamiarze budowy przedmiotowego zadaszenia Staroście Opolskiemu, które zostało dokonane prawidłowo, a roboty wykonano zgodnie ze zgłoszeniem. Wskazał, że zgoda zarządcy na sytuowanie obiektu przy drodze w mniejszej odległości, niż wynika to z przepisów - o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych - dotyczy jedynie nowych obiektów, natomiast przedmiotowa wiata stanowiła rozbudowę istniejącego miejsca postojowego. Kolejno wskazał, że organ pominął § 19 ust. 7 warunków technicznych, zgodnie z którym zachowanie odległości posadowienia miejsca postojowego zadaszonego nie dotyczy sytuacji sytuowania obiektu w sąsiedztwie drogi, a sąsiednia działka jest właśnie drogą. Wskazał, że organ błędnie zinterpretował zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 lit. c planu nakazuje się lokalizację w granicach działki budowlanej dla jednego lokalu mieszkalnego co najmniej dwóch miejsc postojowych. Wskazał również, że jego działka graniczy z wąską działką nr b, która stanowi drogę dojazdową do działki nr d. W wyniku rozpoznania odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 12 maja 2020 r., nr [...] OWINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie bezsporne jest, że na działce nr a w [...], przy ul. [...] istniały miejsca postojowe wybudowane w 2012 r. przez dewelopera, a ich lokalizacja uwarunkowana jest prawem przejazdu przez tę działkę na rzecz właścicieli działki nr c, co ustalono na podstawie akt sprawy prowadzonej w sprawie miejsc nr 3 i 4 ([...]). Za udowodnione organ uznał, że nad wyżej wymienionymi miejscami postojowymi (tak nr 1 oraz nr 2, jak i nr 3 oraz nr 4) zostały wykonane dwie wiaty, o powierzchni 24 m2, w stosunku do których inwestorzy wnieśli zgłoszenie do Starosty Opolskiego. Dokonując kwalifikacji prawnej spornej wiaty, organ wyjaśnił, że w przepisach prawa brak jest legalnej definicji wiaty, jednak zgodnie z powszechnym rozumieniem tego pojęcia wiata to lekka konstrukcja w postaci dachu wspartego na słupach. Wiata stanowi zaś budowlę, stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W dalszej kolejności, odwołując się do art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Dodał, że art. 30 Prawa budowlanego zawiera zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest takie zgłoszenie. W przepisie tym nie wymieniono wiat, dlatego co do zasady budowa wiaty została wyłączona z obowiązku uzyskania zarówno pozwolenia, jak zgłoszenia budowlanego. W badanej sprawie sporna wiata posadowiona została na działce nr a, która ma przeznaczenie mieszkaniowe i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Oceniając posadowienie wiaty jako samodzielnego obiektu, organ uznał, że jej budowa zwolniona byłaby z obowiązku wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Jednakże w przedmiotowej sprawie sporna wiata została wybudowana w konkretnym celu - jako zadaszenie legalnie istniejących miejsc postojowych. Spowodowało to, że po wybudowaniu wiaty powstały zadaszone miejsca postojowe, które podlegają określonym rygorom w zakresie konieczności zgłoszenia czy też uzyskania pozwolenia na budowę. Starosta Opolski nie mógł zatem skutecznie przyjąć zgłoszenia z dnia 28 lutego 2018 r., jako wystarczającej podstawy dla budowy zadaszenia. Organ zauważył również, że co do zasady budowa obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega legalizacji w trybie art. 48 i nast. Prawa budowlanego, jednak w niniejszej sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi wykonywanymi z naruszeniem przepisów (art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), ponieważ inwestor dokonał zgłoszenia, które zostało błędnie przyjęte przez Starostę. W dalszej kolejności organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB, co do niezgodności spornego zadaszenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmującego obszar wsi [...]. Zauważył organ, że § 17 ust. 3 pkt 1 lit. c planu zawiera nakaz lokalizacji w granicach działki budowlanej co najmniej dwóch miejsc postojowych dla jednego lokalu mieszkalnego. Natomiast § 17 ust. 1 pkt 3 lit. c planu dopuszcza zabudowę sytuowaną w granicy działki w przypadku działek nienormatywnych, tj. o szerokości mniejszej niż 18 m. Z analizy mapy ewidencyjnej, umieszczonej w zasobach Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w projekcie geoportal.gov.pl, wynika, że szerokość przedmiotowej działki wynosi 44 m, a więc § 17 ust. 1 pkt 3 lit. c planu nie znajduje w sprawie zastosowania. Organ podkreślił, iż nie kwestionuje legalności istnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych zlokalizowanych na działce nr a, a jedynie ich rozbudowę o zadaszenie. Dlatego nakaz rozbiórki dotyczy tylko zadaszenia miejsc postojowych. W ocenie organu, w sprawie nie znajdowały zastosowanie przepisy art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, albowiem wobec stwierdzonej niezgodności wykonanego zadaszenie z zapisami planu miejscowego oraz warunkami technicznymi, uniemożliwia przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Organ nie podzielił również stanowiska skarżącego, że działka J. N. posiada status działki drogowej stanowiącej dojazd do działki nr d, tj.: ul. [...]. Wyjaśnił, że działka nr b oraz działka d (ul. [...]) nie graniczą ze sobą oraz nie zezwalają na utworzenie ciągu komunikacyjnego w charakterze dojścia do posesji nr d, z uwagi na istnienie działki nr e (ul. [...]), stanowiącej odrębną własność osoby z poza kręgu stron postępowania. Ponadto z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr b należy do gruntów zurbanizowanych mieszkaniowych lub w trakcie zabudowy. Natomiast dojazd do posesji ul. [...], działką nr d został ustanowiony na prawach służebności przez działkę nr a, na której wzniesiono przedmiotowe zadaszenie miejsca postojowego. Ustalenia planu warunkują możliwość sytuowania obiektów budowlanych w granicy działek wyłącznie w przypadku, gdy działki te mają nienormatywną szerokość, bowiem zapisu planu miejscowego dotyczącego lokalizacji w granicach działki budowlanej nie należy rozumieć jako usytuowania miejsc postojowych w samej granicy z działkami sąsiednimi, lecz w obrębie działki budowlanej. Z kolei przepis § 19 ust. 6 warunków technicznych, stanowi, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej lub zagrodowej, jeśli stykają się z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. W ust. 7 tego przepisu wskazano natomiast, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia 19 marca 2020 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, polegające na jego niezastosowaniu, które to zaniechanie skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę wykonanej wiaty, mimo że decyzja zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych umożliwia zalegalizowanie przedmiotowej wiaty zgodnie ze zgłoszeniem o budowie do Starosty Opolskiego; 2) § 19 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę wykonanej wiaty, mimo że zgodnie z treścią tego przepisu zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt. 1 lit. a nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową; 3) § 17 ust. 3 pkt 3 lit. c w związku z § 17 ust. 3 pkt. 1 lit. a uchwały Rady Gminy [...] z dnia 30 marca 2011 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego obszar wsi [...] polegające na ich błędnym zastosowaniu i przyjęciu, iż działka nr a spełnia normatywne wymogi szerokości, podczas gdy działka nr a jest działką niespełniającą normatywnych wymogów szerokości, a co za tym idzie spełnia przesłanki określone w § 17 ust. 3 pkt 3 lit. c planu. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nadal nie rozważył w sposób dostateczny wszelkich kwestii istotnych dla oceny zgodności wykonanej wiaty z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wyjaśnił również na jakiej podstawie uznał, iż niemożliwe jest zalegalizowanie obiektu zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 19 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Akcentował, że zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1, lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 w terenie zabudowanym, może nastąpić za zgodą zarządcy drogi. Wyrażenie zgody na odstępstwo zachowania odległości budynku od drogi gminnej, powiatowej, wojewódzkiej lub krajowej dopuszczalne jest także po zrealizowaniu inwestycji budowlanej. Okoliczności te, w przekonaniu skarżącego, nie zostały dostatecznie rozważone przez organy obu instancji, a brak ustaleń w powyższym zakresie uniemożliwia zalegalizowanie spornej wiaty garażowej. Organ nie wykazał tym samym, że nie można było doprowadzić obiektu do stanu zgodnego z prawem, co jest przesłanką warunkującą wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślił, że przed przystąpieniem do wykonania przedmiotowej wiaty dokonał stosownego zgłoszenia budowy obiektów, a prace budowlane rozpoczął po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu przez Starostwo Powiatowe w Opolu. Poniósł w tym zakresie znaczne nakłady finansowe i pozostawał w przekonaniu, że zgłoszenie budowy obiektu jest w pełni poprawne, a organ nie znalazł jakichkolwiek przeciwwskazań do przeprowadzenia inwestycji. Dodał również, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest nakazem najbardziej dotkliwym, gdyż wiąże się z koniecznością poniesienia ogromnej straty finansowej. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a. Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego – co jest istotne w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest legalność kolejnej już decyzji, mocą której skarżącemu nakazano rozebrać zadaszenie nad miejscami postojowymi nr 1 i nr 2 na działce o nr ewidencyjnym a, przy ulicy [...] w miejscowości [...]. Niespornym w sprawie jest, że dokonano w dniu 28 lutego 2018 r. zgłoszenia zamiaru budowy na działce o nr ewidencyjnym a w [...] "wiaty samochodowej na dwóch miejscach parkingowych". Bezsprzecznie Starosta Opolski nie wniósł sprzeciwu do robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Na przedmiotowej działce wybudowane zostało zadaszenie nad miejscami postojowymi. Dalej wskazać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ponowna ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania w trybie naprawczym opartego na przepisach art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz.1186 ze zm.). W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy istotnym jest okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Op 115/19) uchylił poprzednie decyzje organów nadzoru budowlanego (tj. decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 stycznia 2019 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...]) nakazujące rozbiórkę przedmiotowej wiaty z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia możliwości wydania tej decyzji. Sąd uznał, że organy nie rozważyły, czy wykonane roboty budowlane w świetle przepisów planistycznych, nie mogły zostać uznane jako zgodne z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie posadowienia budowli w ustalonych przez organy odległościach przy granicy działki. Ponadto organy nie ustaliły, czy przedmiotowe zadaszone miejsce parkingowe jest niezgodne z przepisami w sposób tak istotnie od nich odbiegający, że niemożliwe jest jego zalegalizowanie, a w konsekwencji czy konieczne było nakazanie rozbiórki na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, stwierdzenie, że możliwe doprowadzenie przedmiotowego zadaszonego miejsca postojowego do stanu zgodnego z prawem możliwe jest wyłącznie poprzez nakaz rozbiórki wiaty było przedwczesne. Rolą Sądu rozpatrującego sprawę w oparciu o skargę z dnia 22 czerwca 2020 r. jest zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy organy orzekające w postępowaniu administracyjnym, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w wyroku z dnia 21 maja 2019 r. Przy czym Sąd ma na uwadze fakt, że organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia na podstawie przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania. Dlatego też przepisy w takim brzmieniu wyznaczają granice materialne rozpoznawanej sprawy i stanowią punkt odniesienia sprawowanej przez Sąd kontroli. Zgodnie z art. 50 ust. pkt 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z kolei w sytuacji, gdy samowolnie wykonane roboty zostały już wykonane organ nie wydaje postanowienia, o którym mowa w art. 50 Prawa budowlanego, bowiem w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, który stanowi, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że istota procedury naprawczej opisanej w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego prowadzić ma do zweryfikowania tego, czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu, a jeśli tak, to do ich zalegalizowania. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Należy przy tym wskazać, że w postępowaniu naprawczym owa zgodność z prawem wykonanych robót rozumiana jest szeroko jako zgodność z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, jak i zapisami prawa miejscowego. Ratio legis art. 51 Prawa budowlanego polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia prowadzonych lub zakończonych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia spośród możliwych na gruncie wskazanego artykułu zależy jednak od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W każdym przypadku organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu prawidłowych ustaleń jest uprawniony do dokonania wyboru najwłaściwszej formy działań, które doprowadzą do legalizacji stwierdzonej samowoli. W orzecznictwie wskazuje się, że organ, dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego, musi stwierdzić, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i nie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., II OSK 1084/16, CBOSA). Należy podkreślić, że z treści art. 51 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wynika, że organ nadzoru budowlanego może wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, o ile nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepis ten ma zastosowanie także w przypadku wykonania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, co do którego organ nie wniósł sprzeciwu. Dokonanie takiego zgłoszenia ma, jak właściwie wywodziły organy, ten skutek, że postępowanie naprawcze w odniesieniu do takiego obiektu toczy się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a nie art. 48 Prawa budowlanego, czy też art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż w tej sytuacji wykonanie robót budowlanych nie może być uznane za samowolę budowlaną. W ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego obu instancji, orzekające w sprawie nakazu rozbiórki zadaszenia nad miejscami postojowymi nr 1 i nr 2 położonym na działce oznaczonej ewidencyjnie jako nr a, w miejscowości [...] przy ul. [...], w oparciu o przywołane i znajdujące zastosowanie w sprawie regulacje prawa materialnego, w pełni zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanych w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 21 maja 2019 r. Organy rozważyły, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, że wykonane roboty budowlane, w świetle przepisów planistycznych, nie mogły zostać uznane jako zgodne z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie posadowienia budowli w ustalonych przez organy odległościach przy granicy działki. Słusznie bowiem organy wywodzą, że sformułowania "w granicy działki" nie można interpretować jako "na granicy działki". Sformułowanie to dozwala lokalizowanie na obszarze działki z zachowaniem (uwzględnieniem) normatywnie określonych odległości od granicy działki, obiektów sąsiednich itp. Poza tym działka skarżącego nie stanowi działki nienormatywnej w rozumieniu § 17 ust. 1 pkt 3 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], obejmującego obszar wsi [...]. Organy ustaliły i wyjaśniły, że przedmiotowe zadaszone miejsce parkingowe jest w sposób tak istotny niezgodne z przepisami Prawa budowlanego, planem miejscowym oraz warunkami technicznymi, iż nie jest możliwe jego zalegalizowanie, a w konsekwencji konieczne stało się orzeczenie o jego rozbiórce. Organy słusznie wywiodły, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Art. 30 Prawa budowlanego zawiera zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest takie zgłoszenie. W przepisie tym nie wymieniono wiat, dlatego co do zasady budowa wiaty została wyłączona z obowiązku uzyskania zarówno pozwolenia, jak i zgłoszenia budowlanego. W rozpoznawanej sprawie sporna wiata posadowiona została na działce nr a, która ma przeznaczenie mieszkaniowe i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Oceniając, według wskazań Sądu, posadowienie wiaty jako samodzielnego obiektu organy nadzoru budowlanego obu instancji słusznie uznały, że jej budowa zwolniona byłaby z obowiązku wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania stosownego zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie wiata została wybudowana w konkretnym celu - jako zadaszenie legalnie istniejących miejsc postojowych. Ten właśnie cel i przeznaczenie determinuje ocenę legalności jej istnienia. Po wybudowaniu wiaty powstały bowiem zadaszone miejsca postojowe, które podlegają określonym rygorom w zakresie konieczności zgłoszenia czy też uzyskania pozwolenia na budowę. W tym stanie faktycznym słusznie organy nadzoru budowlanego uznały, że Starosta Opolski nie mógł skutecznie przyjąć zgłoszenia z dnia 28 lutego 2018 r., jako wystarczającej podstawy dla budowy zadaszenia. Krótko mówiąc, nie wymaga pozwolenia na budowę posadowienie samych miejsc postojowych oraz posadowienie samej wiaty. Już jednak posadowienie wiaty jako zadaszenia dla istniejących miejsc postojowych pojazdów wymaga pozwolenia na budowę. Prawdą jest, że co do zasady budowa obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega legalizacji w trybie art. 48 i następnych Prawa budowlanego, jednak w niniejszej sprawie roboty budowlane zostały wykonane z naruszeniem przepisów (art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), ponieważ inwestor dokonał zgłoszenia, które zostało błędnie przyjęte przez Starostę Opolskiego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie przeanalizował zgłoszenia oraz dołączonych do niego dokumentów. Gdyby to uczynił dostrzegłby, że budowa zadaszenia w miejscu wskazanym przez inwestora jest niemożliwa. Z tego względu ingerencja nadzorcza była w pełni uzasadniona. Dlatego też ustalono, w ramach postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, że nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W rozważanym przypadku nie wchodziła w grę legalizacją nie tylko dlatego, że Starosta Opolski błędnie przyjął zgłoszenie inwestora a powinien zakwalifikować zamierzenie inwestycyjne jako podlegające obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, ale także dlatego, iż w tych okolicznościach faktycznych i prawnych skarżący inwestor nie mógł uzyskać pozwolenia na budowę. W konsekwencji jedynym możliwym rozstrzygnięciem organu nadzoru budowlanego było nałożenie na inwestora obowiązku rozbiórki spornego obiektu. Niezasadny jest także zarzut skarżącego naruszenia przez organy administracji art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W art. 43 ust. 1 tej ustawy określono minimalne odległości w jakich od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi poza obszarami zabudowanymi powinny być sytuowane obiekty budowlane oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy. Stosownie do treści art. 43 ust. 2 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli (drodze ogólnodostępnej kategorii krajowej, wojewódzkiej, powiatowej i gminnej), w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Po pierwsze, przepis ten odnosi się do inwestycji na terenach poza obszarami zabudowanymi, a przedmiotowa inwestycja istnieje w terenie zabudowanym. Po drugie, zezwolenie zarządcy drogi wymagane jest już na etapie przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub przed zgłoszeniem. Po trzecie, przepis ten (jak i cała ustawa) odnosi się do dróg publicznych w rozumieniu art. 1 i 4 ustawy, a więc budowli zaliczonych zgodnie z odrębnymi przepisami do jednej z kategorii dróg publicznych. W przedmiotowej sprawie ani działka stanowiąca własność J. N., wykorzystywana jako dojazd do działki nr d, ani ul. [...] (oznaczona w planie symbolem 3KDW) nie posiadają statusu dróg publicznych, więc wskazany przepis nie mógł mieć do nich zastosowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.