II OZ 1421/16

SENTENCJA Dnia 30 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń B. H.-R. oraz [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 927/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 927/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że [...] złożyło skargę na postanowienie GINB z dnia [...] lutego 2016 r. wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w Katowicach z dnia [...] września 2006 r., którym zawieszono postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...] czerwca 2006 r. dotyczącego zaniechania użytkowania obiektów położonych na działce nr [...] w Katowicach na cele związane z rozbiórką i konfekcjonowaniem mięsa. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie umożliwia dalsze prowadzenie egzekucji, co spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem uniemożliwi stronie prowadzenie działalności gospodarczej i może narazić na znaczne szkody materialne. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby zaniechanie użytkowania obiektów położonych na działce nr [...] w Katowicach na cele związane z rozbiórką i konfekcjonowaniem mięsa wiązało się z uniemożliwieniem prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem tegoż sądu samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie zaskarżonego aktu skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej Ppsa). Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli B. H.-R. oraz [...] wnosząc o uchylenie postanowienia WSA w Warszawie oraz przekazanie sprawy temuż sądowi do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucili: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 Ppsa poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 Ppsa poprzez niewskazanie, że zaniechanie użytkowania obiektów położonych na działce nr [...] w Katowicach na cele związane z rozbiórką i konfekcjonowaniem mięsa nie spowoduje wyrządzenia znacznej szkody, kiedy taka działalność jest tam prowadzona. W uzasadnieniu podnoszą, że brak było podstaw do przyjęcia przez sąd I instancji, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie spowoduje znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, skoro skarżący i jego pracownicy utracą jedyne źródło dochodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika, iż przewidziana w niej tzw. ochrona tymczasowa przed skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Nie może on przy tym powołać się wyłącznie na niebezpieczeństwo powstania jakiejkolwiek szkody, lecz musi wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy a nie na sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie bowiem zauważył sąd I instancji, że skarżąca poza ogólnymi twierdzeniami, że brak przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej, nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Skarżąca ponadto nie wykazała, że jeśli postanowienie zostanie wykonane przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny. Samo powoływanie się na twierdzenie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia uniemożliwi prowadzenie jej działalności gospodarczej, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 Ppsa. Przypomnieć również należy stronie skarżącej, że wyrokiem z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 902/02 WSA w Gliwicach oddalił skargę T. R. i B. H. – R. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaniechania zmienionego sposobu użytkowania obiektów budowlanych i orzeczenie to jest prawomocne. Natomiast niniejsze postępowanie dotyczy skargi na postanowienie GINB z dnia [...] lutego 2016 r. wydanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w Katowicach z dnia [...] września 2006 r., którym zawieszono postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...] czerwca 2006 r. dotyczącego zaniechania użytkowania obiektów położonych na działce nr [...] w Katowicach na cele związane z rozbiórką i konfekcjonowaniem mięsa, dlatego tym bardziej trudno było uznać za zasadne argumenty dotyczące uniemożliwienia w przyszłości kontynuowania tejże działalności. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.