I OZ 1912/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 894/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W. Z., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., utrzymującej w mocy decyzję Starosty C. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na mocy której orzeczono o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, wskazując że nie może odzyskać prawa jazdy na skutek "ewidentnie błędnych orzeczeń lekarskich". Wnioskodawca stwierdził, że mieszka ok. [...] km od najbliższego miasta i musi poruszać się komunikacją publiczną, taksówkami lub prosić o transport znajomych. Następnie, w piśmie z dnia 21 października 2016 r. dodatkowo wyjaśnił, że ma [...] lata i aby pozostawać w dobrym stanie zdrowia musi być pod okresową kontrolą lekarzy specjalistów, których siedziby znajdują się w znacznej odległości ([...] km) od jego miejsca zamieszkania. Korzystanie z samochodu jest mu zatem niezbędne. Skarżący wskazywał ponadto, że choruje na jaskrę i dlatego wymaga przeprowadzania kontroli lekarskiej. Widzi on bowiem na jedno oko jedynie w [...] %. Zaakcentował też, że wizyty kontrolne ma w Klinice Okulistyczne w B. Skarżący zwrócił także uwagę, że nie może korzystać z komunikacji publicznej z uwagi na problemy natury urologicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wydanym - na postawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a." - postanowieniem z dnia 28 października 2016 r., oddalił powyższy wniosek. Zdaniem Sądu, w niniejszym przypadku nie zostały zrealizowane przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie. Sąd zwrócił uwagę, iż skarżący początkowo wskazywał jedynie na utrudnienia w wykonaniu takich czynności jak dojazd do najbliższego miasta. Okoliczność ta nie stanowiła jednak wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia jego żądania, w sytuacji, gdy dodatkowo wyjaśnił, iż sam korzysta z komunikacji publicznej oraz pomocy znajomych. Dopiero zaś w kolejnym, odnoszącym się do ww. wniosku, piśmie zaprzeczył ww. stanowisku, wskazując, że z uwagi na problemy natury urologicznej korzystanie z komunikacji publicznej jest wykluczone. Mając powyższe na uwadze Sąd Wojewódzki uznał, że choć niewątpliwie dokonywanie czynności, w ramach których skarżący dotychczas korzystał z samochodu, może być utrudnione, to jednak wnioskodawca nie wskazał, by z tego powodu były one niemożliwe do realizacji. W ocenie Sądu Wojewódzkiego podstawowe znaczenie przy ocenie przesłanek wskazanych art. 63 § 1 p.p.s.a., miał jednak przede wszystkim w niniejszej sprawie charakter rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Celem decyzji o cofnięciu uprawnień z powodu przeciwwskazań zdrowotnych było bowiem wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. Przywołaną przez skarżącego okoliczność konieczności korzystania z uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na poddawanie się okresowym badaniom lekarskim, Sąd oceniał zatem nie tylko w stosunku do jego osoby, lecz również innych uczestników ruchu drogowego. W tym też kontekście nie można było - w ocenie Sądu - pominąć wskazanej przez skarżącego okoliczności dotyczącej choroby jego oczu. Zważywszy zatem, że zmysł ten ma kluczowe znaczenie przy kierowaniu pojazdami i fakt [...] % ograniczenia pola widzenia na jedno oka powoduje mniejszą sprawność skarżącego w tym zakresie - w ocenie Sądu - nie można było uwzględnić przedmiotowego żądania. Po za tym brak było podstaw do twierdzenia, że w sprawie zachodzi przesłanka powstania trudnych do odwrócenia skutków, skoro przedstawienie przez skarżącego, przed upływem roku od momentu pozbawienia go uprawnień, orzeczenia o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami umożliwi przywrócenie mu posiadanych uprawnień. W. Z., w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zażaleniu, podtrzymał stanowisko wyrażone w złożonym przez siebie wniosku. Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś, czy też wewnętrznie sprzeczne twierdzenia strony, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował w sposób dostateczny konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazywał wprawdzie, iż dysponowanie uprawnieniem do kierowania pojazdami jest mu niezbędne do odbywania wizyt lekarskich w oddalonych o nawet kilkadziesiąt kilometrów od miejsca jego zamieszkania placówkach, ale jednocześnie wskazywał, iż dotychczas radził sobie z tym, korzystając z komunikacji publicznej, taksówek lub pomocy osób znajomych. Skarżący poza tym w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił, iż przypadłości, na których istnienie się powołuje, uniemożliwiają mu korzystanie z tych środków transportu. Z przedstawionych przez niego dokumentów taka okoliczność bowiem nie wynika. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.